Γερμανία και Ολλανδία, τα πρώτα θύματα του Μουντιάλ
Από τα πρώτα κιόλας νοκ άουτ είχαμε δράματα.
Υπήρχε κάτι στον αέρα που έδειχνε πως θα είχαμε δράματα από τα πρώτα κιόλας νοκ αουτ ματς και αυτό συνέβη: η Γερμανία και η Ολλανδία ήταν τα πρώτα μεγάλα θύματα σε ένα μουντιάλ που όλα δείχνουν πως εκπλήξεις θα έχουμε κι άλλες. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι έκπληξη με βάση τις δυνατότητες των ομάδων, ήταν ο αποκλεισμός της Γερμανία από την Παραγουάη – οι Ολλανδοί αποκλείστηκαν από μια ομάδα που έδειξε ότι είναι καλύτερή της: το Μαρόκο έκανε ένα σπουδαίο ματς σε όλα τα επίπεδα. Το ότι τα δυο παιγνίδια κρίθηκαν στα πέναλτι είναι το μόνο τους κοινό.
Χαμένη στις αλλαγές
Η Γερμανία με είχε εντυπωσιάσει στα δυο πρώτα της ματς ακριβώς γιατί την περίμενα χειρότερη. Κέρδισε το Κουρασάο βάζοντας επτά γκολ κι αν πει κάποιος ότι αυτό συνέβη γιατί το Κουρασάο είναι αδύναμο, ας σκεφτεί ότι κι άλλες ομάδες ήταν αδύναμες αλλά επτά γκολ δεν πέτυχε κανείς. Στη συνέχεια κέρδισε με ανατροπή και γκολ στις καθυστερήσεις την Ακτή Ελεφαντοστού σε ένα ματς περίπλοκο: το έκανε με τρόπο γερμανικό. Και τα δυο αυτά παιγνίδια με οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία, μετά από αποκλεισμούς στην Ρωσία και στο Κατάρ στη φάση των ομίλων, ξαναβρήκε την γερμανικότητα της. Αλλά δεν είχα δίκιο. Ή μπορεί και να είχα, αλλά η γερμανικότητα, δηλαδή αυτή η ωραία γερμανική νοοτροπία που θέλει την Νασιοναλμάνσαφτ να επιβάλει το παιγνίδι της και να δείχνει πάντα την υπεροχή και την σιγουριά της ήταν κομμάτι αδύνατο να υπηρετηθεί από τους παίκτες που είχε στην διάθεσή του ο Νάιγκελσμαν.
Το να είσαι η Γερμανία και να παίζεις επίθεση με τον Ρουμενίγκε, τον Χάνσι Μίλερ, τον Κίνσμαν, τον Μπάλακ, τον Χέσλερ, τον Κλόζε, τον Γκέτσε, γίνεται. Να το κάνεις με τους Μουσλέρα και Βίρτζ εντελώς ντεφορμέ, τον Ουντάβ σε ρόλο σωτήρα της μιας βραδιάς, και τον Βολτεμάντε που λύγισε όταν χρειάστηκε να χτυπήσει ένα κρίσιμο πέναλτι απλά δεν γίνεται. Δεν γίνεται όπως αποδείχτηκε ούτε και με τον Σανέ και τον Χάβερτς: ο πρώτος χάθηκε σε ένα ματς που η μπάλα έκαιγε, ο δεύτερος λύγισε στην διαδικασία των πέναλτι γιατί δεν μπορείς να είσαι σταρ και να δείχνεις ότι πάντα κάτι σε απασχολεί και υποφέρεις. Η Γερμανία έχει ανάγκη να νιώθει την χαρά του παιγνιδιού. Δεν την ένιωσε ποτέ της απέναντι στην ψυχωμένη Παραγουάη που κλεισμένη στα μετόπισθεν δεν της επέτρεψε να νιώσει άνετα ποτέ.
Διαβάστε επίσης
Το μεγάλο λάθος
Με την περιπέτεια στα αμερικανικά γήπεδα να έχει ολοκληρωθεί καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Νάιγκελσμαν έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος, όχι στο ματς με την Παραγουάη αλλά σε αυτό που προηγήθηκε με το Εκουαδόρ. Η απόφασή του να αλλάξει την ομάδα σχεδόν ριζικά δεν επέτρεψε στην Γερμανία να βρει αυτό που είχε περισσότερο ανάγκη, δηλαδή ρυθμό μέσα από τα παιχνίδια της. Σε τρία διαφορετικά παιχνίδια που μετρούσαν (αυτό με το Κουρασάο, αυτό με την Ακτή Ελεφαντοστού κι αυτό με την Παραγουάη – κι αφήνω έξω το ματς με το Εκουαδόρ) ο Γερμανός κόουτς εμφάνισε τρεις διαφορετικές εντεκάδες σαν να έκανε ακόμα προετοιμασία. Η Γερμανία όμως γράφει ιστορία μόνο όταν την εντεκάδα της την ξέρουμε πριν την απόφαση του προπονητή της. Είναι η κατεξοχήν ομάδα κύκλων που υπάρχει στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Είναι η ομάδα στην οποία η διοργάνωση που τελειώνει βοηθά τον προπονητή να προετοιμάσει με τους ίδιους περίπου πρωταγωνιστές την επόμενη διοργάνωση.
Αυτή τη φορά ήταν μια ομάδα που εμφανιζότανε και άλλαζε σαν ο προπονητής της να έψαχνε να την βρει χωρίς να την έχει στο μυαλό του. Αυτό δεν ήταν Γερμανία. Και δεν είναι τυχαίο ότι μια Γερμανία που δεν είναι Γερμανία για πρώτη φορά στην ιστορία της αποκλείστηκε στη διαδικασία των πέναλτι από μια ομάδα που εμφάνισε μερικές μορφές που στη διάρκεια των 120 λεπτών αποδείχτηκαν γίγαντες. Ο τερματοφύλακας Γκιλ, ο στόπερ Γκαρσία, ο αμυντικός χαφ και πολλά άλλα Γκαλάσα, ο πανταχού παρών Αλμιρόν, ο Ενσίζο όσο άντεξε ήταν αληθινοί πρωταγωνιστές. Η Παραγουάη που κάνει τη μικρότερη κατοχή μπάλας από όλες τις ομάδες που βρίσκονται στους 32 έκανε το παιχνίδι της και προκρίθηκε στα πέναλτι. Η Γερμανία που ισοφάρισε με τον Χάβαρτς στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου δεν έκανε το δικό της.
Καταπληκτικό Μαρόκο, γκρίζοι πορτοκαλί
Και η Ολλανδία από το Μαρόκο αποκλείστηκε για ένα παρεμφερή λόγο: γιατί αυτό που μας έδειξε δεν είχε να κάνει καθόλου με τις παραδόσεις της. Είναι σαν να τιμωρήθηκε διότι αποφάσισε να παίξει άμυνα περισσότερο από ποτέ, ελπίζοντας ότι θα βρει σε μια αντεπίθεση ένα γκολ που θα της δώσει μια πρόκριση κόντρα στην ίδια την ροή και την λογική του παιχνιδιού. Το μοναδικό άλλοθι που υπάρχει, και στους παίκτες του Κούμαν και για τον ίδιο είναι ότι απέναντί τους είχανε μια καταπληκτική ομάδα όπως το Μαρόκο. Δεν ξέρω αν πραγματικά υπήρχε άλλος τρόπος αντιμετώπισης του Σαϊμπάρι και των υπολοίπων. Αν μιλάμε για αποκλεισμό της Ολλανδίας μάλλον αδικούμε την τεράστια προσπάθεια αυτών που προκρίθηκαν και που αποδείχτηκαν καλύτεροι σε όλα. Οι παίκτες του Μαρόκου ήταν καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο, όταν έχασαν τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, ήταν κυριαρχικοί στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου όταν υποχρέωσαν την Ολλανδία να αμυνθεί μαζικά και ήταν και εξαιρετικά ψύχραιμοι όταν βρέθηκαν πίσω στο σκορ από το γκολ του Χαπκο.
Πρέπει να πω ότι όταν σκόραρε αυτός ειδικά πίστεψα ότι οι Ολλανδοί θα προκριθούν διότι ως σκόρερ είχε μια ιστορία από τις σπάνιες. Πριν λίγες μέρες η γυναίκα του απέβαλε. Αποφάσισε να μείνει με την εθνική ομάδα και να μην πάει κοντά της και αυτό έγινε στην Ολλανδία τεράστιο θέμα. Όταν ο Χάπκο σκόραρε πλάνταξε στο κλάμα. Αλλά η μοίρα, ακόμα και όταν σκηνοθετεί τέτοιου τύπου τρομερές ιστορίες, δεν σημαίνει ότι έχει αποφασίσει και για το ωραίο τέλος τους. Το Μαρόκο παρά το σοκ του 0-1 ανασυντάχτηκε και με ηγέτη πάντα τον Σαϊμπάρι βρήκε την ισοφάριση με γκολ του στόπερ Ντιόπ που στο 92 κινήθηκε σαν σέντερ φόρ ράτσας.
Στα πέναλτι ήταν όλα απλά: οι Ολλανδοί άλλωστε δεν κερδίζουν ποτέ. Χρειαζόταν απλά να εμφανιστεί ο Σαϊμπάρι και να εκτελέσει το τελευταίο και κρίσιμο αφού είχαν χαθεί πολλά. Και να πιάσει ένα ο Μπόνου, που κόντρα στην Ισπανία τέσσερα χρόνια πριν στην ίδια διαδικασία δεν είχε δεχτεί γκολ.
Σήμερα η Νορβηγία παίζει με την Ακτή Ελεφανταστού, η Γαλλία με την Σουηδία και το Μεξικό με το Εκουαδόρ. Μετά απ’ αυτά που ζήσαμε χθες βράδυ περιττό να πω ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο.
