Τι θα δούμε απόψε στο Μουντιάλ: Αρχίζουν τα μεγάλα δράματα
Κι όταν όπως απόψε υπάρχουν ματς με φαβορί που λέγονται Βραζιλία, Γερμανία και Ολλανδία τα δράματα μπορεί να είναι μεγάλα.
Περιεχόμενα
Με το χθεσινοβραδινό Καναδάς – Νότιος Αφρική (1-0) άρχισαν τα νoκ άουτ. Ο Καναδάς τα κατάφερε και προκρίθηκε με ένα γκολ του Στίβεν Εουστάκιο που ήρθε με ένα σουτ στις καθυστερήσεις κι ενώ όλοι περίμεναν την παράταση. Οι Μπαφάνα Μπαφάνα ισορρόπησαν το ματς στο δεύτερο ημίχρονο, κράτησαν πιο πολύ την μπάλα και φεύγουν με το κεφάλι ψηλά: έδειξαν την πρόοδό τους. Ο Καναδάς θα βρει στους 16 τον νικητή του Ολλανδία – Μαρόκο: αν σκόραρε πιο εύκολα θα του έδινα τύχη, αλλά η ικανότητα των παικτών του Μάρσαλ να χάνουν γκολ είναι κάτι σπάνιο. Από εδώ και πέρα όποιος εύκολα σκοράρει έχει κι αβαντάζ. Όλοι θα αγωνίζονται λίγο πιο κλειστά γνωρίζοντας πως ο χαμένος πάει σπίτι: όποιος κλειστές άμυνες μπορεί να ανοίγει θα έχει πιο εύκολη δουλειά. Κατά τα άλλα αρχίζουν τα ματς σκοπιμότητας και τα δράματα. Κι όταν όπως απόψε υπάρχουν ματς με φαβορί που λέγονται Βραζιλία, Γερμανία και Ολλανδία τα δράματα μπορεί να είναι μεγάλα.
Απλά και μεταφυσικά
Το σημαντικότερο ματς της βραδιάς είναι αυτό ανάμεσα στην Βραζιλία και στην Ιαπωνία. Οι Βραζιλιάνοι έχουν δώσει μέχρι τώρα ένα σημαντικό ματς στην διοργάνωση: αυτό με το Μαρόκο και δεν το κέρδισαν. Παρά τα δομικά προβλήματα που έχει η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι (τα χαφ της πχ είναι μετρημένα) τα ματς με την Σκωτία και την Αϊτή αποδείχτηκαν χαμηλότατα εμπόδια. Από το γκρουπ της Βραζιλίας τρίτος δεν πέρασε. Αρκούσαν στη Σελεσάο για να κερδίσει χωρίς να ιδρώσει οι πρωτοβουλίες του Βινίσιους και η όρεξη του Κούνια που μονιμοποιήθηκε στην ενδεκάδα. Παρά τα προβλήματα του Ραφίνια οι Βραζιλιάνοι ήταν αποτελεσματικοί απέναντι σε εύκολους αντιπάλους – πράγμα που παραδοσιακά συμβαίνει. Κατά τα άλλα ο Αντσελότι ποντάρει στην καλή άμυνα (το δίδυμο Μαρκίνιος – Γκάμπριελ είναι από τα κορυφαία της διοργάνωσης) και στον ενθουσιασμό που δημιουργεί η επιστροφή του Νεϊμάρ: για τους Βραζιλιάνους παραμένει εθνικό είδωλο και η χώρα αγαπάει τις ιστορίες επιστροφών και ζει πάντα με την ελπίδα ότι ο Νεϊμάρ θα γίνει ο Ρονάλντο του 2002 και θα κάνει θαύματα. Είτε μιλάμε για αγωνιστικά ζητήματα είτε για μεταφυσική τα πράγματα στην Βραζιλία είναι απλά. Η ερώτηση της βραδιάς είναι η Ιαπωνία.
Διαβάστε επίσης
Γεια σου Μοριγιάσου
Πριν αρχίσει η διοργάνωση έβλεπα την ομάδα του Χατζίμε Μοριγιάσου ικανή για μεγάλες εκπλήξεις: με είχε θαμπώσει η εμφάνισή της κόντρα στους Αγγλους στο Γουέμπλεϊ. Αλλά στις ΗΠΑ οι Γιαπωνέζοι είναι κατώτεροι των προσδοκιών μου κι ας έχουν πάντα μερικούς παίκτες που κλέβουν καρδιές. Η απουσία του Μιτόμα φαίνεται: στα ματς με τους Ολλανδούς και τους Σουηδούς δεν με εντυπωσίασαν. Το παιγνίδι με την Τυνησία είναι ανάξιο κριτικής.
Ο Μοριγιάσου ψάχνεται. Η Ιαπωνία διατήρησε τον βασικό της σχηματισμό (ένα 3-4-2-1 που γίνεται 3-4-3) και στα δύο αυτά παιχνίδια με τους Ευρωπαίους, αλλά στο δεύτερο ο Μοριγιάσου προχώρησε σε συνολικά τέσσερις αλλαγές προσώπων στην ενδεκάδα σε σχέση με την πρεμιέρα της ομάδας με την Ολλανδία. Αλλαξε αρχικά τα δύο από τα τρία στόπερ, δίνοντας φανέλα βασικού στους Σεκό και Ιτακούρα αντί των Τανιγκούτσι και Γουατανάμπε. Η αλλαγή αυτή έγινε για να αποκτήσει η άμυνα μεγαλύτερη ταχύτητα αλλά και για να βγαίνει πιο σωστά η πρώτη πάσα: με την Ολλανδία οι αμυντικοί του υπέφεραν την πίεση των κυνηγών του Κούμαν.
Στα χαφ έμειναν ο Κέιτο Νακαμούρα (αριστερά) κι ο Νταϊτσί Καμαντά, (μπροστά από την άμυνα), αλλά δίπλα στον Καμάντα βρέθηκε ο Τανάκα αντί του Σανό και δεξιά ο Σουγκαβάρα αντί του Ντόαν που μετατοπίστηκε στην επίθεση για να παίξει με τους Ουέντα και Μαέντα αντί του τραυματία Κούμπο. Χωρίς τον Κούμπο, η Ιαπωνία έχασε τον παίκτη που μπορούσε να βρει μια ατομική ενέργεια απέναντι στην άμυνα των Σουηδών. Η ανάπτυξη από τον άξονα, χάρη στην παρουσία του Τανάκα δίπλα στον Καμαντά, επέτρεψε στην ομάδα να κάνει καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας (88% ακρίβεια πασών κόντρα στη Σουηδία), αλλά έκανε την μεσαία γραμμή λιγότερο πιεστική και λίγο πιο αργή. Για να αποκλείσουν τους Βραζιλιάνους οι Γιαπωνέζοι πρέπει να είναι σκληρότεροι από όσο με τους Σουηδούς και πιο γρήγοροι από όσο με τους Ολλανδούς: δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Κυρίως πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με τον Βινίσιους: δεν το πολυκάνουν να εστιάζουν την προσοχή τους σε ένα παίκτη. Ενώ ο Αντσελότι δεν σκέφτεται άλλο από το να κάνει την ζωή του Ουέντα δύσκολη με τον Γκάμπριελ.
Το Μαρόκο δίνει εξετάσεις
Δεν είναι απλό και το ματς Ολλανδία – Μαρόκο. Παρά την άνετη πρόκριση τους οι Ολλανδοί είναι για μένα από τα μεγάλα μυστήρια του εφετινού μουντιάλ. Έχουν βρει στο πρόσωπο του Μπρόμπεϊ και του Χάπκο δυο τύπους που τους οδηγούν στην επίθεση, αλλά από την άλλη δεν έχουν πάρει γκολ από τον Μάλεν, που έπρεπε να είναι το μεγάλο όπλο του Κούμαν και μοιάζει και κακόκεφος γιατί μετακινήθηκε δεξιά.
Οι αριθμοί λένε ότι οι Ολλανδοί τα ‘χουν πάει καλά στην άμυνα καθώς έχουν δεχτεί μόλις τρία γκολ σε τρία ματς (λίγα όταν μιλάμε για την Ολλανδία…) αλλά έχουν παραχωρήσει στους αντιπάλους τους του κόσμου τις ευκαιρίες: και οι Γιαπωνέζοι και οι Σουηδοί είχαν πρωταγωνιστές τους κυνηγούς τους στα ματς με την Ολλανδία. Οι Γιαπωνέζοι που είχαν πέντε παίκτες στην ενδεκάδα τους που αγωνίζονται στο ολλανδικό πρωτάθλημα τους ήξεραν καλά, ενώ ο Ελάνγκα σε μισή ώρα δημιούργησε στην άμυνα του Κούμαν του κόσμου τα προβλήματα. Αν η επίθεση των Ολλανδών είναι αποδοτική μπορεί να τα καταφέρουν με το Μαρόκο: σε οποιαδήποτε όμως άλλη περίπτωση θα μπλέξουν γιατί απέναντί τους έχουν μια ομάδα που ξέρει να αμύνεται αλλά και να επιτίθεται και το έδειξε απέναντι στη η Βραζιλία.
Το Μαρόκο έχει επιπλέον μερικούς παίκτες που κάνουν ένα σπουδαίο τουρνουά. Ο Σαϊμπάρι πρώτα απ’ όλους – και τους Ολλανδούς τους ξέρει. Ο νεαρός Μπουαντί που έχει τρελάνει τον κόσμο που δεν τον ήξερε στην Λιλ. Ο Ουνάι και ο ΑλΧανούς είναι άψογοι. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να δούμε ένα μεγάλο ματς του Μπραχίμ Ντίαζ ή τον Χακίμι να κάνει όργια: είναι ο μόνος δεξιός μπακ στην διοργάνωση που μπορεί να κρίνει ματς και το ωραίο είναι ότι ο άλλος είναι ο Ντούμφρις. Επίσης κανείς δεν πρόκειται να φοβηθεί τους Ολλανδούς χαφ, όσο καλοί κι αν είναι με την μπάλα στα πόδια ο Ράιντερς, ο Ντε Γιόνγκ και ο Χράφενμπεργκ. Όποιος προηγηθεί θα έχει τεράστιο αβαντάζ να πάρει το ματς.
Διαβάστε επίσης
Αρχίζουν και οι Γερμανοί
Τελείως διαφορετικό το παιχνίδι της Γερμανίας με την Παραγουάη. Εδώ υπάρχουν για μένα δύο βεβαιότητες. Η πρώτη ότι τα όσα έκαναν οι Γερμανοί στον όμιλο δεν παίζουν κανένα ρόλο. Η ομάδα του Νάιγκελσμαν έκανε μια καλή προπόνηση με το Κουρασάο, λύγισε την Ακτή με το γκολ του Ουντάβ στο 95΄κι ενώ έχανε με 0-1 και σχεδόν παράτησε το ματς με το Εκουαδόρ χάνοντας με 1-2: ο Νάιγκελσμαν είχε χρησιμοποιήσει πολλούς από τους αναπληρωματικούς του και το γεγονός ότι κράτησε έξω τον Ουντάβ σημαίνει πως θα τον δούμε απόψε, αν και δεν μπορώ να φανταστώ την Γερμανία ούτε με δυο φουνταριστούς ούτε χωρίς τον Χάβερτς. Για τη Γερμανία είναι σαν το τουρνουά να αρχίζει σήμερα, αλλά είναι μια ομάδα πολύ καλύτερη από την Παραγουάη κι αυτό είναι το δεύτερο για το οποίο είμαι βέβαιος. Η λατινοαμερικάνικη ομάδα κατάφερε και προκρίθηκε μετά τον διασυρμό που γνώρισε από τους Αμερικανούς στην πρεμιέρα, γιατί είχε ένα αντίπαλο του χεριού της όπως η Νότιος Αφρική και γιατί πήρε το ματς με την Τουρκία όταν η ομάδα του Μοντέλα έχασε τα άχαστα. Η Παραγουάη πρέπει να είναι ευχαριστημένη που βρίσκεται στους 32. Από την άλλη ο Νάιγκελσμαν θέλει όχι απλά να δει μια πρόκριση αλλά και τον Βιρτζ και τον Μουσιάλα σε καλή κατάσταση. Οι δύο δεν είναι απλώς χρήσιμοι. Είναι απαραίτητοι.
Βραζιλιάνοι, Γερμανοί, Ολλανδοί είναι φαβορί. Θα περάσουν όλοι; Μπορεί. Αλλά δύσκολα.
