Τι είδος σούπερ ήρωα είναι οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές του μουντιάλ;
Απαραίτητο ερώτημα στις ΗΠΑ, τη χώρα που γέννησε τους σούπερ ήρωες.
Μετά το ξεμπλοκάρισμα του Ρονάλντο, στο ματς της Πορτογαλίας με το Ουζμπεκιστάν, δεν υπάρχει κανείς αληθινά μεγάλος ποδοσφαιριστής του καιρού μας που βρίσκεται στο παγκόσμιο κύπελλο και έχει χρησιμοποιηθεί από τον προπονητή του, που να μην έχει κάνει μέχρι τώρα αισθητή την παρουσία του. Ο Μέσι έχει πετύχει ήδη πέντε γκολ. Ο Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν ήταν αρκετά καλοί στη νίκη της Αγγλίας με την Κροατία – λιγότερο κόντρα στην Γκάνα. Ο Χάβερτς και ο Ουντάβ έχουν πετύχει ήδη από δύο γκολ με τη φανέλα της Εθνικής Γερμανίας. Ο Μο Σαλάχ υπέγραψε την πρώτη ιστορική νίκη της Αιγύπτου στο Παγκόσμιο κύπελλο. Ο Μπάπε έφτασε ήδη τα τέσσερα γκολ, ενώ σκόραρε και Ντεμπελέ. Ο Βινίσιους είναι ο σταθερότερος από τους κυνηγούς της Βραζιλίας. Ο Γιαμάλ γύρισε με γκολ στο ματς της Ισπανίας με την Σαουδική Αραβία.
Υποτίθεται ότι όλοι αυτοί οι ποδοσφαιριστές έπρεπε να είναι κουρασμένοι από τη δύσκολη σεζόν που έχει προηγηθεί – κάποιοι από δαύτους έχουν δώσει περισσότερα από 60 παιχνίδια. Κι όμως στην Αμερική όλοι μοιάζουν ανανεωμένοι και έτοιμοι να μας καταπλήξουν. Νομίζω ότι η απάντηση στο γιατί συμβαίνει αυτό έχει να κάνει με την χώρα στην οποία βρισκόμαστε: όχι δεν αναφέρομαι στο αμερικάνικο όνειρο κτλ ούτε πιστεύω πως όλοι αυτοί οι σούπερ σταρ έκαναν κάποια μυστική συμφωνία με τον Ντόναλντ Τραμπ. Απλά θυμίζω ότι το μουντιάλ το διοργανώνει μία χώρα που ακριβώς επειδή είναι νέα έχει μικρή ιστορία και ανύπαρκτη μυθολογία. Και ότι έχει αντικαταστήσει την έλλειψη μυθολογίας, που είναι απαραίτητη σε κάθε χώρα γιατί γεννά εθνικούς μύθους, με την λατρεία της για τους σούπερ ήρωες. Αυτούς που χρόνια τώρα έχουν δημιουργήσει κολοσσοί όπως η Marvel και η DC Comic.
Βλέποντας το τι κάνουν οι σούπερ σταρ ποδοσφαιριστές δεν μπορώ παρά να προβληματίζομαι για το τι είδους σούπερ ήρωας είναι ο καθένας τους. Ο Μέσι δεν χωράει αμφιβολία ότι είναι ένα είδος Σούπερμαν. Έχει αυτή τη φατσούλα που δεν σε πείθει ότι έχει τρομερές δυνατότητες υπερήρωα, αλλά όταν φοράει την φανέλα της Εθνικής Αργεντινής είναι έτοιμος για θαύματα. Ο Ρονάλντο είναι ένας εν δυνάμει Μπατμαν: εντυπωσιακός, ικανός να προκαλέσει συζητήσεις, αλλά και λίγο σκοτεινός και με μια διάθεση για απαντήσεις. Ο Χάι Κέιν και ο Μπέλιγχαμ θα μπορούσαν άνετα να είναι μέλη των Fantastic 4 – ο πρώτος θα μπορούσε να είναι ο Ριντ Ρίτσαρντ και ο δεύτερος ο Τζόνι Στορμ: και οι δύο να αναζητούν το The Think και την Σου Στόρμ για να κάνουν το απόλυτο κατόρθωμα, δηλαδή να βγάλουν την Εθνική Αγγλίας παγκόσμια πρωταθλήτρια. Ο Βινίσιους με την ταχύτητά του δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο Φλας. Ο Μπαπε είναι ο Μαύρος Πάνθηρας: θα συμφωνούσε κι ο ίδιος. Ο Γιαμάλ μου κάνει για Σπάιντερ μαν. Ο Ντεμπελέ, χάρη στην ευκολία με την οποία επέστρεψε από τον πρόσφατο τραυματισμό του, είναι ένα είδος Αϊρον Μαν. Ο Χάαλαντ το έχει καταλάβει όποιος τον παρακολουθεί ότι είναι ο Θορ.
Μπορεί να διαφωνείτε με όλα αυτά: δεκτό. Αλλά δεν χωρά αμφιβολία ότι ο Πούλισιτς, ως αρχηγός της ομάδας των ΗΠΑ δεν μπορεί παρά να είσαι ο Κάπτεν Αμέρικα…
