Ο εφιάλτης της Μάντσεστερ Σίτυ
Αν αρχίσουν όλοι να ζητάνε λεφτά από την Σίτυ θα δούμε πολλά κι απίθανα…
Στην Αγγλία η ήττα της Εθνικής τους ομάδας από την Ισπανία και η νίκη της με τους Τσέχους πέρασε σε δεύτερη μοίρα κι όχι γιατί έχουμε να κάνουμε με ματς του Νations League: οι Αγγλοι έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη να κερδίσουν κάτι που αν κέρδιζαν το Nations League θα το πανηγύριζαν τρεις μέρες. Απλά όλοι ασχολούνται με την καταδίκη της Μάντσεστερ Σίτι από την αρμόδια πειθαρχική επιτροπή της Πρέμιερ λιγκ για μια σειρά από παραβάσεις που έχουν γίνει από την αγγλική ομάδα μεταξύ του 2010 και του 2018. Η Μάντσεστερ Σίτι έχει πάντα το δικαίωμα έφεσης. Αλλά όταν έχεις καταδικαστεί για 114 υποθέσεις από τις 115 για τις οποίες αντιμετώπιζες κατηγορίες (και η μία για την οποία δεν καταδικάστηκες αφορά το ότι υπήρξες συνεργάσιμος με τις αρχές…) δεν μπορεί να είσαι και πολύ αισιόδοξος για την τελική έκβαση της ιστορίας. Οι δικαστές που στελέχωσαν την επιτροπή ζήτησαν και συγνώμη από την ποδοσφαιρική αγγλική κοινή γνώμη γιατί άργησαν τόσο πολύ να ολοκληρώσουν τη σχετική διαδικασία. Η δικαιολογία τους ήταν ότι ήθελαν να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο προσεκτικοί. Κακό σημάδι για την Σίτυ.
Υπάρχουν δυο απορίες. Η πρώτη έχει να κάνει με το γιατί μπήκε στο στόχαστρο η Μάντσεστερ Σίτυ με δεδομένο ότι παραβάσεις στους ισολογισμούς κάνουν όλοι. Η δεύτερη ποια μπορεί να είναι η ποινή.
Έχουν κάτι οι Άγγλοι ενάντια στη Σίτυ ειδικά; Δεν θα το έλεγα και δεν προκύπτει κιόλας. Η Σίτυ δεν έμπλεξε εξαιτίας των ελέγχων της Πρέμιερ λιγκ: έμπλεξε γιατί η UEFA το 2020 την έπιασε με την «γίδα στην πλάτη»: αυτή διαπίστωσε πρώτη τις παραβάσεις αλλά αντί η Σίτυ να δεχτεί την ποινή που τότε της επέβαλε της κήρυξε τον πόλεμο πηγαίνοντας στο CAS. Η σταθερή προσπάθειά της να αναβάλει όσο γίνεται την δίκη αρχικά και την έκδοση της απόφασης στη συνέχεια δημιούργησαν την βεβαιότητα ότι επιδιώκει να τύχει μιας ειδικής μεταχείρισης: αυτά στην Αγγλία πολύ απλά δεν γίνονται. Οι Άγγλοι μπορεί να δέχονται οποιονδήποτε στη γη να επενδύσει στο ποδόσφαιρό τους (για αυτό και οι ομάδες τους έχουν ξένους ιδιοκτήτες πιο πολλούς από όσους συναντάς στα άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα) αλλά αλίμονο σου αν δεν σέβεσαι τους κανόνες. Τον Ρομάν Αμπράμοβιτς έτρεψαν σε φυγή, σιγά μην έκαναν τα τραβά μάτια για τους Άραβες.
Κάτι μου λέει πως για αυτό και η ποινή θα είναι μεγάλη. Τρόπαια δεν θα αφαιρεθούν βέβαια γιατί δεν υπάρχει λογική που να μπορεί να στηρίξει μια τέτοια απόφαση. Αν κάποιος έχει παραβιάσει οικονομικούς κανόνες για να κερδίσει ένα πρωτάθλημα κάποια ευθύνη έχει κι αυτός που (δεν) τον ελέγχει. Η Πρέμιερ λιγκ δεν θέλει να ανοίξει μια συζήτηση που αφορά και την ίδια: θα πάνε στη λογική ό,τι έγινε έγινε και η ποινή θα αφορά τα περαιτέρω. Βέβαια για την Σίτυ ο Γολγοθάς αρχίζει τώρα. Κανένας δεν απαγορεύει στις ανταγωνίστριες ομάδες να προσφύγουν στα δικαστήρια και να ζητήσουν αποζημιώσεις υποστηρίζοντας πως εξαπατήθηκαν. Υπάρχει ένα σημαντικό προηγούμενο που μπορεί να μετατρέψει την ιστορία σε εφιάλτη. Τον περασμένο Ιούνιο, ένα δικαστήριο επέβαλε στην Έβερτον να καταβάλει στην Μπέρνλι 40,6 εκατομμυρίων ευρώ για ζημίες που σχετίζονται με τον υποβιβασμό της το 2022. Η Εβερτον κρίθηκε ένοχη για παραβίαση των κανόνων από την αθλητική δικαιοσύνη και τιμωρήθηκε με αφαίρεση βαθμών. Το πολιτικό δικαστήριο έκρινε ότι αυτό δεν αρκεί και ότι πρέπει να αποζημιώσει την Μπέρνλι γιατί οι παραβιάσεις της νόθευσαν τον ανταγωνισμό.
Αν αρχίσουν όλοι να ζητάνε λεφτά από την Σίτυ θα δούμε πολλά κι απίθανα…
