«Το Galaxy υπήρξε λιγότερο τόπος και περισσότερο άσκηση επιμονής»: Όταν ο Αλέξης Σταμάτης έγραψε για το αγαπημένο του ποτάδικο
Μια μικρή προσωπική κατάθεση για την πόλη, τον χρόνο, τη συνήθεια και όσα μένουν ζωντανά όταν οι άνθρωποι φεύγουν.
Περιεχόμενα
«Θα μας γράψεις μια μικρή ιστορία για ένα μπαρ της Αθήνας που αγαπάς;», είχα ρωτήσει τον Αλέξη Σταμάτη πριν λίγο καιρό. Μου την έστειλε την επόμενη μέρα κιόλας. Ήταν από τους ανθρώπους που κουβαλούσαν δεκάδες ιστορίες μέσα τους, ολοκληρωμένες, δουλεμένες, γραμμένες με το αόρατο μελάνι που χρησιμοποιούν οι συγγραφείς πολύ πριν καθίσουν μπροστά στο χαρτί.
Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, με είχε ρωτήσει πότε θα δημοσιευτεί. «Προσεχώς», του είχα απαντήσει. Δεν φανταζόμουν τότε ότι αυτό το «προσεχώς» θα αποκτούσε άλλο βάρος και πως το μικρό αυτό κείμενο για το «Galaxy» θα διαβαζόταν τελικά σαν κάτι περισσότερο από μια ανάμνηση για ένα αγαπημένο μπαρ της Αθήνας. Σαν μια μικρή προσωπική κατάθεση για την πόλη, τον χρόνο, τη συνήθεια και όσα μένουν ζωντανά όταν οι άνθρωποι φεύγουν.
Καλό του ταξίδι στο φως. Ακολουθεί το κείμενό του για το μπαρ «Galaxy».
Το «Galaxy» και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στέκεται στη Σταδίου έφιππος, με το άλογο σε μια διαρκή αναμονή, το δεξί μπροστινό πόδι σηκωμένο, σαν η κίνηση να έχει παγώσει στο σημείο όπου η απόφαση συναντά την αναβολή. Το τεντωμένο του δεξί χέρι, ο δείκτης αυστηρός και ακριβής, δείχνει απέναντι, προς μια στοά. Αυτή η χειρονομία με συνόδευε χρόνια, κάθε βράδυ σχεδόν, σαν σιωπηρή υπόδειξη πορείας μέσα στην πόλη.
Ακολουθούσα το βλέμμα και το δάχτυλο του αγάλματος με την ευλάβεια που συνοδεύει τις επαναλαμβανόμενες πράξεις. Η Σταδίου λειτουργούσε σαν επιφάνεια υπερδιέγερσης, ενώ η στοά άνοιγε έναν άλλο ρυθμό, χαμηλότερο, πιο πειθαρχημένο. Εκεί, στο βάθος, ήταν το μπαρ Galaxy. Εκεί αποφάσισα, ότι έδειχνε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ένα ποτάδικο με μεγάλη μπάρα, προκλητικά μεγάλη, σαν πάγκος εργαστηρίου όπου εξεταζόταν η αντοχή της καθημερινότητας. Το ποτό ερχόταν χωρίς επιδείξεις, με ακρίβεια, και έμενε ώρα στο ποτήρι.
Στην μπάρα κάθονταν άντρες που κατείχαν την τέχνη της σιωπής. Η παρουσία τους αρκούσε. Κάθε γουλιά έμοιαζε με προσεκτική πράξη αυτοσυντήρησης. Οι φωτογραφίες των συγγραφέων στους τοίχους λειτουργούσαν σαν αυστηρή επιτήρηση: πρόσωπα που γνώριζαν καλά τη μεθοδική, την καθημερινή φθορά. Το βλέμμα τους κρατούσε τον χώρο σε τάξη.
Τη δεκαετία του ’90 τα ποτάδικα υπηρετούσαν τη διάρκεια. Το Galaxy υπήρξε καθημερινό μου στέκι τότε που έμενα στο κέντρο, τότε που η επανάληψη είχε αξία δομής. Η ίδια διαδρομή, το ίδιο ποτό, η ίδια θέση στην μπάρα, κάθε βράδυ σχεδόν. Μέσα σ’ αυτή την εμμονή γεννιόταν μια αίσθηση σταθερότητας, μια ρουτίνα τελετουργίας.
Σήμερα, κάθε φορά που περνώ από τη Σταδίου, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνεχίζει να δείχνει, με την ίδια αμείλικτη ακρίβεια, προς τη στοά, προς εκείνο το σημείο όπου κάποτε κατέβαινα για να αποκαταστήσω μια εσωτερική τάξη, και καταλαβαίνω πως το άγαλμα δεν δείχνει έναν χώρο αλλά μια μέθοδο ζωής, έναν τρόπο να αντέχεις μέσω επανάληψης, σιωπής και διάρκειας, γιατί το Galaxy υπήρξε λιγότερο τόπος και περισσότερο άσκηση επιμονής, και όσο το χέρι του στρατηγού παραμένει τεντωμένο, τόσο η πόλη θυμάται ότι υπήρξε μια εποχή όπου η αντοχή είχε μορφή, είχε μπάρα, είχε ποτήρι που άδειαζε αργά, και μέσα σ’ αυτή τη βραδύτητα εκπαιδευόμασταν όλοι σε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο: στη σοβαρότητα της καθημερινής επιβίωσης.
Αλέξης Σταμάτης
Διαβάστε περισσότερα παρόμοια άρθρα ΕΔΩ.
