12 μοντέρνοι κανόνες του κρασιού

Το κρασί εδώ και χιλιάδες χρόνια είναι ένας από τους πιο πιστούς συντρόφους του ανθρώπου. Γιορτάζει μαζί του, λυπάται μαζί του, ερωτεύεται μαζί του, πνίγει ακόμα και τον πόνο, βρίσκει αφορμές να υπάρχει πάντα εκεί. Στη μακρόχρονη αυτή πορεία πολλά έχουν αλλάξει, από τον τρόπο που αυτό φτιάχνεται, μέχρι και τον τρόπο που αυτό πίνεται. Ας δούμε μερικές από τις τελευταίες τάσεις, ώστε να το απολαμβάνουμε στο πνεύμα της εποχής.

1.   Το κόκκινο κρασί δε φοβάται το ψυγείο.

Μπορείς να ξεχάσεις τον άγραφο νόμο που έβαζε λουκέτο στο ψυγείο όταν ένα κόκκινο κρασί ήταν παρόν. Ένας νόμος που έχει τις ρίζες του στη Βουργουνδία και τις επαύλεις όπου το λαχταριστό κατακόκκινο προϊόν του τρύγου έμπαινε στα ποτήρια σε θερμοκρασία δωματίου. Hello, βρίσκεσαι στην Ελλάδα. Η θερμοκρασία δωματίου κάπου εκεί στα μισά του χρόνου έχει μια κάποια διαφορά από την τότε συνιστώμενη. Άνοιξε λοιπόν το ψυγείο και κατέβασε τη θερμοκρασία κοντά στους 18 βαθμούς Κελσίου. Θα δεις τεράστια διαφορά και άσε τους άλλους να κοιτάζουν περίεργα.  

2. Το λευκό κρασί δεν είναι γρανίτα

Εδώ πρόκειται για μια άλλη παρεξήγηση σχετικά με τη θερμοκρασία. Άλλο το δροσερό, άλλο το παγωμένο. Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες το μόνο που κάνουν είναι να κρύβουν τη γεύση και να παρουσιάζουν ένα πιο απαλό σύνολο. Κερδισμένα από κάτι τέτοιο είναι μόνο τα πολύ φθηνά κρασιά που με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν να απαλλαγούν, μέχρι η θερμοκρασία να ανέβει, από τις ατέλειές τους. Αν θέλεις τελικά να καταλαβαίνεις τι κρασί πίνεις, είπαμε, δροσερό.

2.   Υπάρχουν και τα ποτήρια του κονιάκ

Ένα κόκκινο κρασί έχει μείνει κάποια χρόνια κλεισμένο σε ένα μπουκάλι και όπως μετά από ένα μακροβούτι λαχταράς μια βαθειά ανάσα, έτσι και αυτό ψάχνει χώρο να απλωθεί, να δείξει τη δύναμή του, να σε πολιορκήσει. Κοίτα όμως που οι επιλογές των ποτηριών στο εστιατόριο έγιναν όχι με τις δικές του ανάγκες αλλά σύμφωνα με την αισθητική κάποιου που ήθελε όλα τα ποτήρια του κρασιού να είναι ίδια. Μη ντρέπεσαι, ζήτα ποτήρι του κονιάκ και η δουλειά θα γίνει. Αγνόησε και πάλι τα περίεργα βλέμματα των γύρω. Ίσως και να είναι ζήλεια που δεν το σκέφτηκαν πρώτοι.  

3.   Ο sommelier είναι άνθρωπος σαν εσένα

Μπορεί να έχει διαβάσει κάτι τόμους περισσότερο από εσένα, μπορεί να έχει δοκιμάσει κάποιες εκατοντάδες περισσότερες ετικέτες από όσες έχει δει το μάτι σου, μπορεί να είναι σε θέση να αναγνωρίσει το ξύλο από το δεύτερο βαρέλι που χρησιμοποιήθηκε για ένα μήνα πριν το κρασί μπει στο μπουκάλι. Μπορεί πάλι και όχι. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει το κρασί, όπως και εσύ. Και στις δύο περιπτώσεις η δουλειά του είσαι εσύ. Αν δεν υπάρχεις, δεν υπάρχει, οπότε φώναξέ τον, άκουσέ τον, ίσως εκτοξεύσει με την πρότασή του ένα πιάτο που θα θυμάσαι για καιρό. Σίγουρα δε θα χάσεις.

5. Δοκίμασε, δοκίμασε, δοκίμασε.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος. Υπάρχει και η “Wine Edition” του. Όσο περισσότερο ψάχνεις το κρασί, τόσο λιγότερα νιώθεις πως ξέρεις. Μπορεί να λένε ότι ο κόσμος είναι μικρός, η Χιλή, η Αυστραλία, η Νάπα ή η Νότια Αφρική όμως πέφτουν λίγο μακριά. Έτσι και τα αμπέλια τους. Και για να γνωρίσεις την εκεί παραγωγή θέλει πολύ ψάξιμο. Όμως ίσως βρεις αυτό που θα σε συγκλονίσει, που θα σε κάνει να το σκεφτείς λίγο περισσότερο την επόμενη φορά που θα δηλώσεις πως η μεγάλη σου ποικιλία είναι το Barolo.

6. Υπάρχουν applications στο κινητό σου και για το κρασί, μην τα σνομπάρεις.

Η τεχνολογία σου δίνει εργαλεία να κάνεις πιο εύκολο το ταξίδι σου στον μαγικό κόσμο του κρασιού. Υπάρχουν αμέτρητες εφαρμογές που είτε σου προτείνουν ετικέτες βάση του προσωπικού σου γούστου, είτε προτείνουν γευστικούς συνδυασμούς, είτε πληροφορίες που θα σε βοηθήσουν να δεις με άλλο μάτι αυτό που βρίσκεται μέσα στο ποτήρι σου. Όλο και κάτι θα κερδίσεις από την περιήγηση μέσα σε κάποιες από αυτές.

7. Ο φελλός δεν είναι πάντα απαραίτητος.

Σίγουρα έχει άλλη χάρη το να ανοίξεις αριστοτεχνικά ένα μπουκάλι κρασί, να μυρίσεις το φελλό αναγνωρίζοντας τυχών σημάδια αλλοίωσης και με ένα χαμόγελο να σερβίρεις στα ποτήρια με το αγαπημένο σου κοινό να παρακολουθεί με θαυμασμό. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως η εικόνα δεν είναι τόσο ειδυλλιακή. Το τραπέζι πρόχειρα στρωμένο, το ρολόι μοιάζει να τρέχει προς το επόμενο ραντεβού και θέλεις απλά να βάλεις ένα ποτήρι κρασί να πιείς με το φαγητό σου. Και επειδή τα περισσότερα από τα κρασιά που θα πιεις στη ζωή σου είναι φρέσκα, θα καταναλωθούν δηλαδή μέσα σε ένα με δύο χρόνια από την παραγωγή τους, το μόνο που σε νοιάζει είναι να είναι καλά σφραγισμένο. Και το βιδωτό πώμα κάνει ακριβώς αυτή τη δουλειά, άσε που δεν υπάρχει περίπτωση να διαλυθεί και κομμάτια του να πέσουν μέσα στο μπουκάλι. Από την άλλη, ηχηρά ονόματα στο χώρο του κρασιού έχουν υιοθετήσει το  βιδωτό πώμα για κάποιες από τις ετικέτες τους. Μάλλον κάτι ξέρουν παραπάνω.  

8. Το καλό κρασί θέλει καλό φαγητό. Απλά.

Είναι άπειροι οι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη γεύση του κρασιού. Άπειροι επίσης είναι οι γευστικοί συνδυασμοί που μπορούν να συνοδεύσουν ένα καλό κρασί και να εκτοξεύσουν την εμπειρία του φαγητού. Άδειασε το μυαλό σου από τα δεδομένα λευκό / ψάρι, κόκκινο / κρέας που μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι έτσι ακριβώς, σε άλλες όμως απλά θα σε περιορίσουν και ίσως σου στερήσουν μια μοναδική στιγμή απόλαυσης. Πειραματίσου για να βρεις αυτό που ταιριάζει πραγματικά στη δική σου παλέτα γεύσεων και ίσως κρύβεται εκεί που οι κανόνες δεν το περιμένουν.  

9. Μια γουλιά είναι μια ματιά.

Υπάρχει ο έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά όπως λένε, δοκιμάζοντας μόνο μια γουλιά από ένα κρασί, είναι σαν να βλέπεις μια φωτογραφία από μια ταινία. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν μπορείς να ξέρεις την εξέλιξη. Πιες το πρώτο ποτήρι από το αγαπημένο σου κρασί και άσε ώρα να περάσει πριν το δεύτερο. Η διαφορά; Άλλος κόσμος. Για γνωρίσεις ένα κρασί, πρέπει να περάσεις ώρα μαζί του, να το αφήσεις να μοιραστεί την ιστορία που έχει να πει. Μια γουλιά σε μια δοκιμή μπορεί να σου δώσει κάποιες ενδείξεις, μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να κρίνει από αυτή και μόνο.

10. Το καλό κρασί δεν είναι μόνο για ιδιαίτερες περιστάσεις.

Πίνεις κρασί γιατί σου αρέσει, δεν πίνεις κρασί γιατί βλέπουν οι άλλοι. Μην κρατάς εκείνο το Castello Di Ama όμηρο περιμένοντας πάντα εκείνο το σημαντικό που πρέπει να γιορτάσεις. Το ίδιο απολαυστικό, ίσως και περισσότερο, θα είναι ένα χαλαρό βράδυ μετά τη δουλειά, με καλή παρέα και χρόνο για να το εκτιμήσεις.

11. Το ξένο δεν είναι πάντα καλύτερο.

Δε γίνεται να συγκρίνεις ένα Ελληνικό κτήμα με ιστορία κάποιων δεκαετιών με ένα κτήμα της  Βουργουνδίας που μετράει κάποιους αιώνες ύπαρξης όπως είναι φυσικό. Άλλα μεγέθη, άλλη νοοτροπία, άλλα αμπέλια, άλλο κύρος. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ψάχνοντας στον Ελληνικό αμπελώνα όπως διαμορφώνεται από τη νέα γενιά οινοποιών, δε μπορείς να βρεις ετικέτες που όχι μόνο αξίζουν την προσοχή σου, αλλά μπορούν πολύ εύκολα να μπουν στη λίστα με τις αγαπημένες σου. Χώμα, κλίμα, μα πάνω απ’ όλα αγάπη και μεράκι μπορούν να κάνουν θαύματα, ακόμα και χωρίς ιστορία. Ψάξε τους ντόπιους…

12. Το κρασί πρέπει να το βλέπεις χαλαρά.

Όπως χαλαρά και με υπομονή μένει μέσα στο μπουκάλι, δημιουργώντας το χαρακτήρα που θα σου αποκαλυφθεί τη στιγμή που θα μπει στο ποτήρι σου, έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεις το κρασί ώστε στο τέλος να το απολαύσεις. Ο ενθουσιασμός γύρω από αυτό είναι μεν δικαιολογημένος, ειδικά σε κάποιον που πρόσφατα έκανε τα πρώτα σοβαρά βήματα σε έναν τεράστιο κόσμο που κινείται γύρω από το σταφύλι, πολλές φορές όμως εξαφανίζει την ουσία. Τι σημασία έχει λοιπόν να αναλύσεις τις συγκρατημένες τανίνες και το ποσοστό καπνίσματος του ξύλου από το βαρέλι, αν στο τέλος οι γουλιές σου είναι βιαστικές και λαίμαργες ώστε να πεις την επόμενη ατάκα. Μάλλον κάτι θα έχεις χάσει. Ρίξε λίγο τους ρυθμούς και δες το όπως πρέπει. Χαλαρά λέμε.