Γιάννης Μαρινόπουλος: «Τα πιο δυνατά τραπέζια είναι τα πιο απλά»
Ο σεφ Γιάννης Μαρινόπουλος βάζει και πλέον πλώρη για Θάσο, αλλά πρώτα απαντά στο ερωτηματολόγιο του Ρεμί.
Ο Γιάννης Μαρινόπουλος είναι ένας εξαιρετικός και νόστιμος μάγειρας και έχει ηγηθεί την κουζίνα βραβευμένων εστιατορίων και ξενοδοχειακών μονάδων, με διακρίσεις όπως οι Χρυσοί Σκούφοι. Η ζωή και η καριέρα του ξεκίνησε απο την Θάσο και το καλοκαίρι θα τον βρείτε εκεί παρέα με ένα πιάτο πατάτες τηγανιτές να βλέπει το ηλιοβασίλεμα.
Ποιο είναι το ορθό εγχειρίδιο της σωστής πεσκανδρίτσας;
Δεν υπάρχει εγχειρίδιο. Υπάρχει σεβασμός. Καθαρό κόψιμο, σωστό στέγνωμα, φωτιά χωρίς βιασύνη. Την «σκλεμπου» αν δεν πιέσεις, σε εκδικείται. Αν την αφήσεις, σε ανταμείβει. Είναι ζόρικη μαντάμ, αλλά έχει χάρη!
Αν σε έπιανε η Εθνική Επιτροπή και σου έλεγε «Γιάννη, ποια 4 ελληνικά φαγητά προτείνεις να στείλουμε στο διάστημα σε μια κάψουλα», ποια θα ήταν αυτά;
Φασολάδα, μουσακάς, χωριάτικη, ψητό ψάρι με λαδολέμονο. Ελλάδα όπως είναι. Όχι όπως φαίνεται. Το καλό φαγητό δεν θέλει φασαρία. Θέλει αλήθεια.
Top 3 φαγητών;
Σουπιές με χόρτα και μυρωδικά. Μακαρόνια με κιμά. Αυγά με πατάτες τηγανητές.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; Το έχεις βγάλει σε κάρτα;
Αυγό με πατάτες τηγανητές και ψωμί. Το έχω βγάλει. Αλλά ποτέ δεν είναι όπως στο σπίτι.
Γυρνάμε τον χρόνο πίσω και σε προσκαλούν να ετοιμάσεις δείπνο στο Προεδρικό Μέγαρο για τη Μελίνα Μερκούρη. Τι θα έφτιαχνες;
Ωμό ψάρι για αρχή. Λαδερό με μια καλή φέτα δίπλα. Ένα κοκκινιστό «σαν Κυριακή». Και στο τέλος κάτι πικρόγλυκο… με παγωτό και οπωσδήποτε κανέλα. Γιατί η κανέλα, όπως και η γυναίκα, δεν είναι ποτέ μόνο γλυκιά. Όχι εντυπωσιασμός — ουσία!
Τι έχει το τέλειο σουβλάκι;
Κρέας σωστό, φωτιά καθαρή, ψωμί ζεστό. Κρεμμύδι και μπούκοβο. Τα υπόλοιπα είναι για να μπερδεύουν. Λίγα, καθαρά και χωρίς παιχνίδια.
Και το τέλειο street food;
Αυτό που τρως όρθιος και για λίγα δευτερόλεπτα σταματάς να σκέφτεσαι τα πάντα. Αν δεν σε σταματήσει, δεν είναι αρκετό.
Αν δεν ήσουν μάγειρας τι θα έκανες;
Αξιωματικός του ναυτικού ή πιλότος. Πάλι ένταση. Πάλι ευθύνη. Δεν μπορώ το «λίγο».
Θα έρθουν καλύτερες ημέρες;
Έρχονται όταν αποφασίζεις να σταθείς. Δεν χαρίζονται. Οι καλύτερες μέρες δεν έρχονται. Τις σηκώνεις.
Η νοσταλγία τι γεύση έχει;
Γεύση από κάτι που δεν θα ξαναφάς ποτέ όπως τότε. Και γι’ αυτό πονάει.
Βλέπεις το ηλιοβασίλεμα στη Θάσο. Ποιο φαγητό σού έρχεται στο νου;
Πατάτες τηγανητές με χοντρό αλάτι και ρίγανη. Να κάθομαι στο χώμα ή σε έναν βράχο, με το πιάτο στο χέρι. Και να μην μιλάει κανείς. Τα πιο δυνατά τραπέζια είναι τα πιο απλά.
Αν δεν είχες καμία υποχρέωση τώρα, που θα ήθελες να ήσουν, τι να άκουγες και τι να έτρωγες; Κάπου με θάλασσα και χαμηλό φως. Να παίζει ο δίσκος «Ένα φιλί του κόσμου» της Χαρούλας Αλεξίου ή κάτι από Adrian Berenguer. Και να ξεκινάω με κάτι απλό: ψωμί, λάδι, κρασί. Τα υπόλοιπα έρχονται όταν είσαι έτοιμος.
