Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Σοκολατάκια, άλλες θάλασσες και Στέρεο Νόβα

Kεφάλαιο 1: Η σημασία ενός σοκολατομεταφορέα!

Η γιαγιά μου είχε γεμάτες τις φοντανιέρες της με ION Νουζέτα και Τζοκόντα Παυλίδης. Όταν πήγαινα και την έβλεπα, μου έδινε πάντα ένα από αυτά και έκλεβα σε γνώση της όσα μπορούσα να κρύψω στις τσέπες μου.

Στις μεγάλες γιορτές πάντα στα φακελάκια με τα χρήματα, υπήρχαν και σοκολατάκια και από τα δύο είδη και από τα 10 μου έτη και μετά εμφανίστηκε η ΙΟΝ αμυγδάλου, η ΙΟΝ γάλακτος η μεγάλη: η γιαγιά μου ήταν ο πρώτος σοκολατομεταφορέας που γνώρισα. Υπάρχει Ρεμί ο τίτλος σοκολατομεταφορέας; Ναι, υπάρχει, και είναι ο ύψιστος τίτλος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος· φέρε στη μνήμη σου τους δικούς σου σοκολατομεταφορείς.

Ο παππούς μου ήταν ο δεύτερος σοκολατομεταφορέας μου και από την αρχή ταμμένος στον Παυλίδη. Είχε πάντα στις τσέπες του τις μικρές μπλε: όπου και να τον πετύχαινες έκρυβε πάντα μια σοκολάτα. Θα έλεγα ότι πήγαινε κάθε μέρα στο περίπτερο και προμηθευόταν σοκολάτες από τον φόβο μήπως θα έχει απροσδόκητη συνάντηση και είναι απροετοίμαστος.

Μπορείς να έρθεις σε επαφή με πολλούς σοκολατομεταφορείς στην ζωή σου; Σίγουρα ναι, αλλα στην καρδιά σου θα έχεις πάντα τους πρώτους!

Στις πρώτες εφηβικές εξορμήσεις και δυστυχώς καπνιστικές περιόδους πάντα είχα σοκολατάκια ή μικρές σοκολάτες μαζί μου και έτρωγα μια πριν μπω στο σπίτι, μήπως και διώξει την τσιγαρίλα από πάνω μου. Μαζί είχα πάντα και ένα πορτοκάλι ή ένα μανταρίνι για τα χέρια. Όταν ο παππούς έφυγε, έπαιρνα πάντα μια μπλε για την μνήμη του, έτσι ο μοναδικός σοκολατομεταφορεάς έμεινε η γιαγιά, η οποία αν και αντιμετώπιζε κινητικά προβλήματα είχε πάντα τις φοντανιέρες της γεμάτες από σοκολατάκια. Δεν έφευγες αν δεν έπαιρνες, ήταν νόμος! Πού τα έβρισκε ποιος ξέρει… Είναι άγνωστο με ποιο τρόπο βρίσκουν οι σοκολατομεταφορείς τις προμήθειες τους.

Μου έμεινε συνήθεια τελικά και πάντα έχω μια σοκολάτα στο μπουφάν μου ή στην τσάντα ή ΙΟΝ γάλακτος ή αμυγδάλου ή μία Παυλίδης μπλε ακόμα και όταν πια το κάπνισμα έγινε επίσημο! Ο σοκολατομεταφορέας δεν είναι αναγκαίο να έχει μια ακριβή σοκολάτα πάνω του, ούτε έχει σημασία το μέγεθος, συνήθως μεταφέρει τις σοκολάτες που αγάπησε από τον δικό του σοκολατομεταφορέα!

Πάντως μου λείπει που πια δεν δέχομαι μια σοκολάτα ή σοκολατάκι σαν δώρο. Μάλλον μου έτυχε αθελά μου πια ο ρόλος του σοκολατομεταφορέα και πια εγώ προσφέρω σοκολάτες και σοκολατάκια χωρίς να το καταλάβω σε αυτούς που αγαπάω! Όσα δώρα ακριβά και να δώσεις στον άλλον, με αυτό που πάντα τα μάτια του γυαλίζουν είναι η στιγμή που του δίνεις αυτό το σπουδαίο μικρό γλυκό δώρο, οποιαδήποτε στιγμή. Στο πλοίο όταν κάθεστε, στο αμάξι, σε μια εκδρομή, στον κινηματογράφο. Όταν την προσφέρεις στο γιο σου, στην κόρη σου, στη μαμά σου, στον μπαμπά σου, στο συναδελφό σου, στον πρώτο σου έρωτα, στον μοναδικό σου έρωτα. Όταν προσφέρεις μια σοκολάτα όλα αλλάζουν.

Γιατί όλοι έχουν μια ανάμνηση από την προσφορά μιας σοκολάτας. Άρα είναι σπουδαίο να είσαι σοκολατομεταφορέας, ο οποίος είναι ένας ρόλος ευθύνης και έχει βαρύτητα, γιατί αν αναλάβεις αυτό το ρόλο τον έχεις μέχρι να φύγεις. Επίσης δεν το κληρονομείς σε κάποιον!

Για αυτό όταν πάτε σε ένα ραντεβού σε ένα γραφείο και δείτε μια φοντανιέρα γεμάτα από σοκολατάκια, θα καταλάβετε κατευθείαν ότι εδώ υπάρχει πάντα ένας σοκολατομεταφορέας. Αν είναι στριμμένος ο τύπος που έχετε συνάντηση, πριν φύγετε ρωτήστε τον ευθέως: Tα σοκολατάκια είναι δικιά σας ιδέα να υπάρχουν στο γραφείο σας;

Αν σας απαντήσει «ποια σοκολατάκια;», αναζητήστε τον σοκολατομεταφορέα του γραφείου, κάπου θα είναι κρυμμένος και θα παρατηρεί αν πήρατε το μικρό του δώρο.

Kεφάλαιο 2: Η λεβαντίνικη κουζίνα, η «Dahlia» και ο Σερκάν!

Tην προηγούμενη εβδομάδα σε ένα μικρό μπιστρό που λέγεται «Dahlia» στην Αθήνα, περίπου πίσω από την στάση μετρό ΦΙΞ, μαγειρεύει ένας τύπος αποκλειστικά μονός του και είναι από άλλες θάλασσες αλλά τόσο κοντινές με τις δικές μας. Τον κοίταζα και τον ξανακοίταζα έτσι που ήταν προσηλωμένος σε αυτά που έφτιαχνε και μου έκανε εντύπωση η ηρεμία του, μου θύμιζε αυτούς τους Ιάπωνες μάστορες του σούσι.

Η λεβαντίνικη κουζινα σε όλη την μεγαλειώδη απλότητα της, μπαχάρια, άστρα και ταξίδι στην Ανατολή, εκεί που οι γεύσεις ξεκινούσαν από την μεγάλη κουζίνα των Περσών και η κάθε εθνότητα έβαζε την δικιά της πινελιά. Μια κουζίνα όπου οι αστρονόμοι και οι γαστρονόμοι συναντιόντουσαν νοερά γιατί κάθε μπαχάρι συμβόλιζε και ένα πλανήτη.

Σαρδέλες σε φρυγανισμένο ψωμί και βούτυρο και μπιφτεκάκια αρνίσια με πίτες και μελιτζανοσαλάτα και άλλα πολλά σε αυτό το μικρό λουλουδένιο μπιστρό που μαγειρεύει ένας μάγειρας από άλλες θάλασσες. Έβγαλες νοστιμιά, του είπα και του ζήτησα να τον βγάλω μια φωτογραφία, χαμογέλασε ταπεινά και μου έγνεψε να το κάνω.

Τον λένε Serkan Sanu και είναι από το μακρυνό Diyarbakır στα σύνορα με τις χώρες και τους πολιτισμούς που σε λίγο θα μαραζώσουν όπως τα λουλούδια όταν δεν τα προστατεύεις.

Κεφάλαιο 3: Τελικά ποιος έχει την δύναμη;

Πριν 24 χρόνια είχα πει στον πατέρα μου ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης, αυτός όμως πίστευε ότι θα δώσω πανελλαδικές και έκανα ιδιαίτερα και πήγα και φροντιστήριο. Εκεί την πρώτη μέρα διάβασα στο βιβλίο ενός συμμαθητή μου καποιες λέξεις απο στίχους των Στέρεο Νόβα και μαγεύτηκα…

Μέχρι τότε άκουγα Τρυπες / Σιδηροπουλο / Metallica / Iron maiden. Βλέπεις Δυτικά, μακρυά μαλλιά, σκουλαρίκι στα αυτιά… Ο ΑΠ έμενε δυο στενα πιο πάνω απο εμένα και το λεωφορείο Νέας Ζωής το έπαιρνα κάθε μέρα. Μάζεψα όλους τους δίσκους τους και πήγαινα σε όλα τα live τους. Βασικά ήθελα να γίνω ο σκηνοθέτης των video clip τους.

Τα χρόνια πέρασαν, οι Στέρεο Νόβα διαλυθήκαν, οι δίσκοι τους δεν ξέρω αν τους συσκεύασε η μάνουλα μου για να μου τους δώσει οταν έφυγα οριστικά απο το σπίτι, ταινίες δεν έκανα… Το μόνο όμως που μου έμεινε από αυτήν την περίεργη νιότη, είναι 2 στίχοι των Σ.Ν:

«Απο παιδί αναρωτιόμουν ποιος έχει την δύναμη / αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει»

Κάποια στιγμή πιστεύω θα το μάθω…