Δάκρυα για ταινίες και τα πιάτα τους: το ημερολόγιο ενός Αυτοπροσδιορισμού
Οι αγαπημένες ταινίες του Ρεμί.
Με ρώτησε ένας φίλος τις προάλλες: «Ρεμί, ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;». Δεν του απάντησα ποτέ, έμεινα στήλη άλατος και δεν μπορούσα να σκεφτώ μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία. Όταν γύρισα στο σπίτι σκέφτηκα ότι πρέπει να εξασκήσω αυτό το ελάττωμά μου και όταν με ρωτάνε κάτι προτιμώ να τους το γράφω παρά να τους απαντώ με αυθόρμητη ειλικρίνεια. Βέβαια δεν είμαι πάντα ειλικρινής – όχι ότι είμαι ψεύτης, αλλά καλύτερα θα έλεγα ότι είμαι ονειροπαρμένος.
Κάθισα και σκέφτηκα ότι έχω αρκετές αγαπημένες ταινίες. Βασικά αγαπώ τις ταινίες όπως και τις γεύσεις που με κάνουν και δακρύζω. Έτσι λοιπόν σκέφτηκα να το συνδυάσω και να πριονίσω με μέθοδο την θέση του Καντέα, του κριτικού κινηματογράφου που έχουμε στο ΚΛΙΚ, γιατί αποφάσισα να αυτοπροσδιοριστώ λόγω εγωισμού να μην είμαι άτυπος γαστρονομικός συντάκτης αλλά φέρελπις κινηματογραφικός συντάκτης γιατί έχουν πιο πολύ δόξα και σεβασμό από τον κόσμο.
Αν σε ρωτήσουν πες μου ένα κριτικό κινηματογράφο ο άλλος θα σου πει καμιά δεκαριά ονόματα , αν τον ρωτήσεις πες μου ένα γαστρονομικό συντάκτη αυτός θα σου πει τον Επίκουρο και μετά θα νευριάσει αυτόματα και θα αναφέρει ότι οι γαστρονομικοί συντάκτες είναι ανόητες Μαρίες Αντουανέτες και τρώνε μόνο στα Μισελενάτα γιατί δεν ξέρουν να δακρύζουν τρώγοντας με μια προβατίνα, οι ξενέρωτοι!
Παράλογοι Συνδυασμοί
Ψηλά Τακούνια // Χταπόδι με πατάτες τηγανιτές
Τι έρωτα έχω με αυτήν την Βικτόρια Αμπρίλ και με τα «Ψηλά Τακούνια» του Αλμαδόβαρ! Δακρύζω στην τελευταία σκηνή κάθε φορά που την βλέπω.
Μεγάλη ταινία που θα τη συνδύαζα με ένα πιάτο συναισθηματικό όπως είναι το χταπόδι με τις πατάτες τηγανιτές, ουσιαστικά το πρώτο πιάτο που έφτιαξε ο κ. Νίκος στο «Ουζερί του Κάκια» στη Σαλαμίνα. Θα το λάτρευε και η Βικτόρια το χταπόδι: είναι και από την Βαρκελώνη νομίζω είναι και το χταπόδι στην κουλτούρα τους.
Κλέφτης Ποδηλάτων // Λιγκουίνι με μοσχαρίσια μάγουλα
Το αριστούργημα του Ιταλικού νεορεαλισμού του Βασιλιά Ντε Σίκα. Ταινία χωρίς ελπίδα που δείχνει μια Ιταλία που έχει διαλυθεί από τον πόλεμο, με δύο ερασιτέχνες ηθοποιούς για πρωταγωνιστές, ταινία για πολλά δάκρυα και για άπειρα χαρτομάντιλα.
Θα ήθελα να την βλέπω και να τρώω παρέα με την εκδοχή ενός λιγκούίνι με μοσχαρίσια μάγουλα που έχει το «Ricks». Θα δημιουργούσε μια τρομακτική αντίθεση σε εικόνα αλλά δεν σας κρύβω ότι και τα δύο μου δημιουργούν μια τεράστια συναισθηματική έκρηξη.
Το Λιμάνι της Χάβρης // Μπαρμπουνάκι
Μπορεί το λιμάνι της Αίγινας να είναι πιο γραφικό και πιο μικρό από το λιμάνι της Χάβρης και ο «Σκοτάδης» να είναι φωτεινός στο συμπάν του Κουαρισμάκι, αλλά θα ήθελα να βλέπω το «Λιμάνι» παρέα με τα αξεπεραστα φιλεταρισμένα μπαρμπουνάκια.
Τι σπουδαία ταινία είναι το «Λιμάνι της Χάβρης», τόσο απλή, και πόσο γεμάτος βγαίνεις μετά την προβολή, σαν τα μπαρμπουνάκια που είναι σαν αγιασμός στο στόμα σου.
Superbad // Hot Dog
Πόσο λατρεύω αυτό το «Superbad» και μετά από τόσα δάκρυα πρέπει να μπει και μια γλυκόπικρη κωμωδία σε αυτήν την παράλογη λίστα. Στην όψη φαίνεται ότι είναι μια κλασική αμερικανική εφηβική κωμωδία που ακολουθεί δύο συμμαθητές, τον Σεθ (Jonah Hill) και τον Έβαν (Michael Cera), οι οποίοι προσπαθούν να αγοράσουν αλκοόλ για ένα πάρτι.
Αλλά βγάζει τόσα νοήματα και θα ήθελα να την βλέπω παρέα με αυτό το ιερόσυλο υβριδικό hot dog του «The Zillers», που όλα τα κάνει αλλιώς, αλλά σαν γεύση είναι hot dog απλά πιο γευστικό και πιο γυαλιστερό!
Ερωτική Επιθυμία // Καβουροσαλάτα
Η απόλυτη ερωτική ταινία όλων των εποχών, πρωταγωνιστές, πλάνα, μουσική: η αξεπέραστη ταινία του Γουόνγκ Καρ-βαι. Πόσο τον αγαπώ αυτό το σκηνοθέτη. Νομίζω ότι θα έδινα πολλά να καθόμουν παρέα με τους πρωταγωνιστές Μάγκι Τσενγκ και τον Τόνι Λιούνγκ Τσίου Γουάι να ακούγαμε Φράνκ Σινάτρα και να τρώγαμε την απίστευτη καβουροσαλάτα στον απίθανο και μυσταγωγικό εσωτερικό χώρο του «Freud Oriental».
