Η καρδιά μου είναι σαν την αγκινάρα! vol 2
Ο Ρεμί κάνει μια ανασκόπηση της εβδομάδας που μας πέρασε και των πιάτων που νοστάλγησε.
Η φράση «καρδιά αγκινάρα» είναι μια μεταφορική, συχνά ειρωνική έκφραση που περιγράφει ένα άτομο υπερβολικά ανοιχτόκαρδο, διαχυτικό ή κάποιον που ερωτεύεται εύκολα και συχνά (ατίθαση καρδιά), παρομοιάζοντάς τον με τα πολλά φύλλα του λαχανικού. Συνώνυμα περιλαμβάνουν τις εκφράσεις «άστατη καρδιά» ή «εύκολος έρωτας».
Κοινώς, ορκίζομαι αιώνια αφοσίωση στη Λου, στην υποτιθέμενη κατάθλιψη, στην ιδεατή πορεία του Παναθηναϊκού να μην παίρνει πρωτάθλημα στην μπάλα, στο πράσινο τσάι, στην καταραμένη ποίηση, στο μπαλέτο, στις αμερικάνικες χαζοκωμωδίες, στις ρομαντικές ταινίες που δεν έχουν happy end, στα δικαστικά δράματα, στις επαναστάσεις και στο κάπνισμα.
Κάθε Κυριακή θα σας γράφω αυτά που ερωτεύτηκα και νοστάλγησα αυτήν την εβδομάδα.
Σουβλάκι: Αυτήν την εβδομάδα νοστάλγησα το σουβλάκι της «Βόλβης». Αλλά να το πάρετε δίκανο, το σουτζουκάκι. Προσεύχομαι να φέρουν ξανά το ψωμάκι, το καβαλιώτικο, το αλήτικο, το πρόστυχο! Για λίγες εμφανίσεις, ο Άρης και ο Τάσος της Βόλβης έφεραν το απαραίτητο συστατικό για το απόλυτο σάντουιτς. Δυστυχώς, το όνειρο δεν κράτησε πολύ, γιατί οι Αθηναίοι έπεσαν σαν ιερομαχούντες και εξαφανίστηκε.
Πιάτο κρεατοφαγικό: Το αρνάκι με το κους κους του Γιάννη Σολάκη στο Grande Dame. Μελωμένο αρνάκι, που είχε και τους απαραίτητους ζωμούς να δώσει μια απίστευτη ένταση σε ένα, ομολογουμένως, συστατικό όπως είναι το κους κους, γενικά άγευστο.
Γλυκό: Την φανταστική πορτοκαλόπιτα του Όλυμπος Νάουσα. Στο εμβληματικό εστιατόριο της Θεσσαλονίκης γυρνάνε τον χρόνο πίσω και παρουσιάζουν μια πορτοκαλόπιτα που, στην αρχή, σε σοκάρει με τη διαφορετικότητά της, αλλά μετά θέλεις να χειροκροτήσεις για την απίστευτα σωστή της γεύση. Χωρίς περιττά σιρόπια, χωρίς εντάσεις γλυκύτητας — ένα φίνο και αέρινο γλυκό.
Μακαρονάδα: Ζυμαρικά με διάφορα θαλασσινά από το «Sama». Μπαλκόνι ωραίο στην Παροικιά, να βλέπω τη Λου ηλιοκαμένη και τον γιο μου να τρώει τη μακαρονάδα που πήρα για εμένα.
Πίτα: Την ωραία μπατζίνα του Φαρίν Μουά που είχαν! Το καμάρι της Θεσσαλίας και της Ηπείρου, η μπατζίνα — η ζυμαρόπιτα — είναι ένας μικρός θρίαμβος της ελληνικής πίτας.
Burger: Το σωστό, το ορθόδοξο burger του Beastalis με τις πατατούλες! Γιατί το σωστό αμερικάνικο burger, που δεν είναι πατημένο και δεν είναι ταλαιπωρημένο, είναι αυτό με το μεγάλο, ζουμερό μπιφτέκι· αυτό που τρώνε στο Pulp Fiction και κλέβουν το κορίτσι του αφεντικού. Με το smash burger, άντε να κλέψεις καμιά τσίχλα από το πορτοφόλι της γιαγιάς σου.
Θαλασσινό: Τη σεφταλιά τόνου με την πιτούλα από το Ιώδιο — πιάτο-εμπειρία. Είναι ο ορισμός της λιχουδιάς· μιας λιχουδιάς που δεν περιμένεις να συναντήσεις σε ένα τόσο λεπτεπίλεπτο εστιατόριο. Δεν είναι μόνο φίνο — σε γεμίζει απίστευτη γεύση, και η πιτούλα είναι απαραίτητος συνδυασμός για να πετύχει. Αν γινόταν σουβλάκι, θα μιλάγαμε για ένα πιάτο μοναδικό.
Πίτσα: Στα Εξάρχεια υπάρχει αυτή η απίστευτη pizza της Valteziana 2.0. Μην σας πιάνει πειρασμός με τις άλλες πίτσες που θα δείτε — εσείς θα πάρετε την πεπερόνι και θα καταλάβετε γρήγορα γιατί νοστάλγησα αυτό το υπερθέαμα ζύμης, τυριού και αλλαντικού. Τέλεια πίτσα από όλες τις απόψεις.
