Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Σεράνο, δρακουλίνια, Marianne Faithfull και όνειρα

Κεφάλαιο 1: Η προβατίνα

«Έμαθα ότι δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να ξυπνάς ένα μεσημέρι, χωρίς να ξέρεις τι ώρα είναι, χωρίς να αναγνωρίζεις το δωμάτιο και κυρίως χωρίς να θυμάσαι πώς έφτασες εκεί και να σε περιμένει ένα πιάτο προβατίνα λιωμένη και πουρές μελιτζάνας, ένα ποτηρί κόκκινο κρασί και ένα τσιγάρο και ένας άγνωστος για να μιλάτε για ταινίες και για ποδόσφαιρο».

Eπειδή γενικά μισώ τις εκπλήξεις, εκτός απο τις τυχαίες κουβέντες και την προβατίνα, μπορουμε να δώσουμε ραντεβού στον «Κέδρο» στη Λυκόβρυση για το πιάτο. Για ποδόσφαιρο δεν θα μιλήσουμε, αισθάνομαι μια πίκρα ατέρμονη  με τον Πρόεδρο Γιάννη, αλλά θα πιάσουμε μια συζήτηση για τον Φελίνι και τα πλάνα του. Αν θέλεις να πουμε για Μπέργκμαν θα σου πω ότι βαριέμαι, δεν ταιριάζει με την προβατίνα την καραμελένια, θέλει κάτι μεθυστικό. Καλά, αν είχε και χοντρό μακαρόνι θα γινόμασταν και μεθυστικά χάλια!

Κεφάλαιο 2: Η σεράνο

Στην γειτονιά που έχω το γραφείο αυτό που δεν έχει νόημα να υπάρχει. Στο γραφείο που έχει τις φοντανιέρες με τις καριόκες της Ξάνθης και σοκολάτες, μένει απέναντι ο κ. Βασίλης. Χήρος εδώ και τρία χρόνια, πρώην στρατιωτικός, κάθε μέρα τον έβλεπα από το παράθυρο να ποτίζει τα λουλούδια της γυναίκας του και να καθαρίζει το σπιτικό τους.

Σήμερα ήρθαν κατί τύποι και τον πήγανε στο γηροκομείο  Τι φρικτό σκέφτηκα, είχα μια καθημερινή ασχολία που τον έβλεπα να ποτίζει και πόσο πολύ ένιωσα άσχημα και ντροπη για τον εαυτό μου που κάθε φορα προσπαθούσε να μου ανοίξει συζήτηση και εγώ βαριόμουν γιατί λέγαμε τα ίδια και τα ίδια!

Καμιά φορά είναι ωραία η μονοτονία της συζήτησης. Κατέβηκα να τον αποχαιρετήσω και του έδωσα μια σεράν , την πήρε και με κοίταξε με μια στενοχώρια σαν να μου έλεγε «που ήσουν κρυμμένος τις προηγούμενες ημέρες».

Καθώς έφευγε, ήξερα ότι δεν θα τον ξαναδώ. Κοίταξα τα λουλούδια που πια θα μαραζώσουν. Την ηρεμία της στιγμής την χάλασε μια κυρία που δεν ήξερε τι να κάνει με το αυτοκινητό της, πήγαινε πίσω, πηγαινε μπροστά. Ξαφνικά βγαίνει ένας νταής από το αυτοκίνητό του και την βρίζει, γιατί έχασε μάλλον 40 δευτερόλεπτα από τον πολύτιμο χρόνο του.

Καθώς κατάφερε να φύγει τον έβρισε και αυτή ακόμα πιο χυδαία. Αφού αλληλοβρίστηκαν για δύο λεπτά χωρίς λόγο, χάθηκαν!

Έμεινα στο στενό και σκεφτόμουν πόσο χυδαίοι και αποξενωμένοι έχουμε γίνει. Να κρύβεσαι γιατί βαριέσαι να μιλάς σε ένα γερικό λουλούδι, να βρίζεις χωρίς λόγο τον άλλο.

Γύρισα στο γραφείο και προσπάθησα να μάθω που πήγανε τον κ. Βασίλη, για να πάω να τον δω, να του δώσω άλλη μια σεράνο το απόγευμα και να αναπληρώσω τον χρόνο που κρυβόμουν. Αλλα είναι σίγουρο με μαθηματική ακρίβεια ότι δεν θα πάω, ουσιαστικά τροφοδότησα με ένα ψέμα την υποτιθέμενη ευαισθησία που μας πιάνει όταν χάνουμε αυτό το απλό που νομίζουμε ότι θα διαρκεί για πάντα.

Πρέπει να αλλάξει αυτή η ανοησία!

Κεφάλαιο 3: So sad με σαραβαλιασμένα δρακουλίνια

Τις ημέρες του πρώτου έρωτα με την Λου, τα λεφτά μας φτάνανε για μια χειμερινή βροχερή διανυκτέρευση στο Lucy χωρίς πρωινό, για ένα δωμάτιο με θέα τις παλίρροιες της Χαλκίδας. Σαν δείπνο είχαμε μόνο μια σαραβαλιασμένη σακούλα από δρακουλίνια, απομεινάρι και ξεχασμένη στο αμάξι από κάποιο μπάνιο του καλοκαιριού και μία λεμονάδα από το περίπτερο.

Μουσική και σλόου στο δωμάτιο με το «So sad» της Marianne Faithfull. Αυτό το στοιχειωμένο τραγούδι των 80s, που σε έκανε να σηκωθείς από το καναπέ με τα ριχτάρια και να σταματήσεις να τρvς αμήχανα από το πλαστικό μπολ με τα δρακουλίνα και να της ζητήσεις να χορέψει μαζί σου.

Τότε που είχες το θάρρος να της κάνεις την πρόταση αλλά όχι το θάρρος για το πώς θα την αγκαλιάσεις, ούτε καν πώς θα την αγγίξεις.

Τι αμηχανία είχαν οι πρώτοι χοροί!

Κεφάλαιο 4: Η τυρόπιτα του Άριστον

Κάποτε, το 1906, ένας φέρελπις Επτανήσιος νέος που έμαθε να φτιάχνει τυρόπιτα από τους φούρνους στην Κωνσνταντινούπολη, έρχεται στην Αθήνα για να φτιάξει ένα ζαχαροπλαστείο.

1910 λέει η ταμπέλα του αλλά ουσιαστικά είναι ένα λογοπαίγνιο με τον αριθμό που βρίσκεται Βουλής 10. Αν ήμασταν στην Αμερική θα υπήρχε και ειδική μέρα εορτασμού, δηλαδή ημέρα Τυρόπιτας Κουρού. Πέρα από τον ατλαντικό έχουν ημέρες Μιλκσέικ Σοκολάτας και Βανίλιας , δεν ξέρω αν έχουν και ημέρα Μιλκσέικ Φράουλας. Δηλαδη σαν να είχαμε μέρα εμείς Τυρόπιτας Κουρού και Μπουγάτσας με τυρί.

Στο Άριστον βέβαια θα βρείτε πίτες από όλη την Ελλάδα, αλλά η βασίλισσα παραμένει εδώ και 120 χρόνια η κουρού. Είναι Μνημείο Ιστορίας το μαγαζί του κ. Λομποτέση, αν αναλογιστείς ότι ο Παναθηναϊκός ιδρύθηκε το 1908, ο Ολυμπιακός το 1925, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ το 1924 ,ότι η Θράκη προσαρτήθηκε στην Ελλάδα το 1920 και τα Δωδεκάνησα προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα το 1948. Η κουρού του Άριστον δηλαδή είναι πιο παλιά από την Ηπειρώτικη Ελλάδα!

Δεν ξέρω αν ο Ανέστης Λομποτέσης ήταν καλλιτέχνης αλλά το δημιούργημά του αποθεώθηκε από μεγάλους ποιητές και συγγραφείς .

Αν την πάρεις ζεστή και φρέσκια είναι ταξίδι στις αναμνήσεις. Πολλές φορές τα ταξίδια αναμνήσεων είναι σπουδαία, ιδιαίτερα αυτά που δημιουργείς ο ίδιος στο μυαλό σου, χωρίς να έχεις εικόνες από αυτήν την εποχή.

Σκέψου λοιπόν ότι την τρως και δίπλα σου βρίσκεται ο Ελύτης και να τον ρωτάς με δέος:

-Ωραία η κουρού σήμερα κ. Οδυσσέα;

Αυτός να σε κοιτάζει και να σου λέει:

-Κοίτα τι μου ήρθε τώρα αγαπητό μου παιδί.

Λάμπουνε γύρω τα βουνά,

τα χέρια μου βγάνουν φωτιά.

Κι η Πούλια που έχει εφτά παιδιά

φεύγει και μ’ αποχαιρετά

Κεφάλαιο 5: Τα άτυπα όνειρα

Το όνειρό μου σε 15 χρόνια είναι να μετακομίσω στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα μικρό σπίτι πάνω στην πλατεία Συντάγματος και η καθημερινή μου γυμναστική θα είναι πρωινό στις 08.00 στο Μαμ, στο Άριστον ή στη Δωδώνη, δεκατιανό στους Λουκουμάδες του Κτιστάκη, μεσημεριανό μισή μερίδα κεμπάπ στον Θανάση ή ένα δίκανο στην «Βόλβη» και απογευματινό τσάι στις 16.00 στο «Winter Garden» της Μεγάλης Βρετάνιας να παίζω Uno με την Λου.

Μετά τις 18.00 θα πηγαίνω σινεμά, στην απογευματινή παράσταση, εξάλλου λένε ότι δεν πρέπει να τρως μετά. Το θέμα είναι να τηρούνται τα ωράρια για μια ισορροπημένη διατροφή.

Κάθε δεύτερο Σάββατο θα πηγαίνω σε ένα καλό εστιατόριο αλλά στις 19.00. Το Σάββατο που δεν θα πηγαίνω θα τρώω καναδέζικη πίτσα και θα λύνω σταυρόλεξα.

Κάθε Κυριακή θα συναντώ φίλους και θα τρώμε παστουρμαδόπιτα,μ αρνάκι με πατάτες στο φούρνο και μακαρόνια με αχιβάδες και το απόγευμα μάλλον θα βλέπω τον Παναθηναϊκό που δεν θα παίρνει πρωτάθλημα στην μπάλα για 32η συνεχόμενη χρονιά.