Γιάννης Βαλαμπούς/Vassaltis Vineyards

 Μια καινούργια Σαντορίνη εμφανίστηκε φέτος στα ράφια, έχοντας για όνομα ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν αυτό τον τόπο και την γη του: Βασάλτης, το έκχυτο, εκρηξιγενές πέτρωμα που σχηματίστηκε από την ταχεία ψύξη της βασαλτικής λάβας που ξεπήδησε πριν από 3,7 χιλιάδες χρόνια μέσα απ` τα έγκατα του νησιού και σκέπασε ότι απέμεινε απ` αυτό.

Η ιδέα του οινοποιείου ξεκίνησε από τον Γιάννη Βαλαμπούς το 2011, όταν ανέλαβε να αναμπελώσει τα εγκαταλελειμμένα κτήματα που κληρονόμησε. Τα αμπέλια βρίσκονταν στην κατοχή της οικογένειας από το 1988 αλλά μέχρι τότε τα εκμεταλλεύονταν τρίτοι. “Η προσπάθεια της αναμπέλωσης”, όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος, “ήταν ουσιαστικά μια προσπάθεια περιποίησης ενός τόπου που είχε την εικόνα της εγκατάλειψης. Σεβόμουν το γεγονός ότι μου τα εμπιστεύτηκε ο πατέρας μου, για να διαιωνίσει την συνέχειά τους, αλλά και ντρεπόμουν να τα βλέπω σε αυτή την κατάσταση”.

Έτσι λοιπόν για κάθε πρέμνο που ξεπατώνεται, φυτεύεται ένα νέο φυτό Ασύρτικου. Είναι η ποικιλία που πιστεύει ότι αξίζει να εστιαστεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη και αυτό θα κάνει μέχρι να αντικαταστήσει το κάθε φυτό που δεν έχει πια να δώσει κάτι περισσότερο. 

Η πρώτη οινοποίηση, που ήταν και το παρθενικό εγχείρημα του Γιάννη Βαλαμπούς και της οινολογικής του ομάδας, φιλοξενήθηκε στο οινοποιείο Boutari. Για πρώτη και τελευταία φορά όμως, αφού την ώρα που μιλούσα με τον νεαρό σαντορινιό οινοποιό, είχε μόλις ξεκινήσει ο τρύγος του 2015 και οι εγκαταστάσεις υποδοχής και οινοποίησης του ολοκαίνουργιου οινοποιείου, στον Βουρβούλο βόρειο-ανατολικά του νησιού, ήταν πανέτοιμες να υποδεχτούν τον ευγενή καρπό της Βασαλτικής γης. 

Υπάρχουν ακόμη αρκετές εκκρεμότητες για την αποπεράτωση του οινοποιείου, που τα δύο τελευταία χρόνια έχει απορροφήσει κυριολεκτικά όλες τις δραστηριότητες του Γιάννη Βαλαμπούς. Μια από τις πρώτες του προτεραιότητες, είναι η ολοκλήρωση του χώρου επίσκεψης και φιλοξενίας, που φιλοδοξεί να είναι έτοιμος μέχρι τον Οκτώβρη. Ο ίδιος πιστεύει πάρα πολύ στην προώθηση και πώληση του κρασιού μέσω του οινοτουρισμού και η συγκεκριμένη μονάδα του οινοποιείου, θέλει να είναι άψογη πριν υποδεχθεί τον πρώτο επισκέπτη. Οι συνολικές εγκαταστάσεις του κτηρίου καταλαμβάνουν 1,200 τετραγωνικά μέτρα, με υπερσύγχρονο αλλά και καλά ψαγμένο πριν την αγορά του εξοπλισμό. Η δυνατότητα παραγωγής του οινοποιείου είναι εκατό χιλιάδες φιάλες.

Η υπόλοιπη μονάδα απαρτίζεται από τους συνομηλίκους του και φίλους από τα παλιά. Ο Ηλίας Ρουσάκης προέρχεται από τους Τηνιακούς Αμπελώνες, με προϋπηρεσία στην Γαλλία και ασχολείται κυρίως με την οινοποίηση. Ο Γιάννης Παπαοικονόμου από την Σαντορίνη, υπηρέτησε για αρκετά χρόνια το κτήμα Σιγάλα, κουβαλώντας όμως επιπλέον εμπειρίες από τα αμπέλια του M. Chapoutier στον Ροδανό και του Mount Bay στην Νέα Ζηλανδία. Ασχολείται περισσότερο με την αμπελουργία, αλλά η πείρα του θα είναι πολύ χρήσιμη και στο οινοποιείο. 

Ο ίδιος ο Γιάννης Βαλαμπούς, παρότι σπούδασε οικονομικά, από την στιγμή που αποφάσισε να ασχοληθεί με το κρασί, επένδυσε και στην γνώση της οινοποίησης. Μαθήματα στην WSPC, αρκετό διάβασμα και συμμετοχή σε δύο τρύγους άλλων οινοποιείων. Η στροφή προς το κρασί έγινε καθαρά για λόγους επένδυσης, όπως αποκαλύπτει. Διαβάζοντας τα σημεία των καιρών, θεώρησε πως το μέλλον βρίσκεται στην πρωτογενή παραγωγή, στην στροφή προς την γη και μάλιστα στην γη της Σαντορίνης, που έδειχνε να αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία.

Η φετινή παραγωγή προέρχεται από 41 ιδιόκτητα στρέμματα, 50 νοικιασμένα και 80 από συνεργαζόμενους αμπελώνες. Η σοδειά δείχνει να είναι μικρή και η απόδοση θα κυμανθεί από 150 έως 200 κιλά το στρέμμα. Από αυτά, ένα μέρος θα ωριμάσει σε βαρέλι και αυτό σημαίνει ότι μέσα στην επόμενη χρονιά θα κυκλοφορήσει και δεύτερη ετικέτα. Δεν φιλοδοξεί να “στήσει” πολλές ετικέτες. Πέρα από την απλή Σαντορίνη και το Ασύρτικο σε βαρέλι, το μέλλον θα φέρει ένα Vinsanto και ίσως κάποιο single vineyard, επίσης από Ασύρτικο. Υποστηρίζει ότι οι πολλές ετικέτες μπερδεύουν τον κόσμο και δεν πιστεύει πως έχει νόημα να αρχίσει τους συνδυασμούς με λίγο απ` τη μία ποικιλία και λίγο απ` την άλλη. 

Το Ασύρτικο του 2014 τρυγήθηκε σχετικά πρώιμα. Έμεινε με τις οινολάσπες του στην δεξαμενή για εφτά μήνες  και  αναδευόταν συχνά.

Έχει μέτριο λεμονο-κίτρινο χρώμα και χρειάζεται λίγο χρόνο για να εκφράσει την μέτρια και λεπτή αρωματική του ένταση. Εξελισσόμενο με την βρεγμένη πέτρα και τα εσπεριδοειδή κάθε εκδοχής να βρίσκονται σε πρώτο φόντο. Χυμός λεμονιού, λάιμ και γκρέιπ φρούτ, φλούδα πορτοκαλιού συνδυασμένα με νότες λευκών ανθών και αχλαδιού. 

Αιχμηρή οξύτητα που δαγκώνει τον ουρανίσκο, πλούσιο στο στόμα και ελαφρώς λιπαρό με ωραία και ανεπιτήδευτη παρουσία του φρούτου στην παλέτα. Μέλι, κερήθρα, εσπεριδοειδή και τσάι του βουνού συνοδεύουν την χαρακτηριστική μεταλλικότητα της Σαντορίνης. 

Μακρυά διάρκεια που μεταβάλλεται συνεχώς. Αξιοσημείωτο νεύρο και σφιχτή δομή. Κρατά ωραία ισορροπία ανάμεσα στην υψηλή οξύτητα και το σχεδόν γεμάτο σώμα, στην φρεσκάδα τα γλυκά αρώματα και στην πικάντικη αλμύρα που κρατάει μέχρι το τελείωμα.

Ελαφρώς θερμό παρά το χαμηλό ποσοστό της αλκοόλης του που είναι 12,5% abv.

Έτοιμο δεν το λες ακόμη αλλά … θα γίνεται καλύτερο από το 2015 έως το 2020.

Στέφανος Κόγιας