O Δημήτρης Σταμούδης αν ήταν πιάτο θα ήταν βαθύ, ζεστό και λίγο απρόβλεπτο!
Ο Δημήτρης Σταμούδης διακτινίζεται από κουζίνα σε κουζίνα, αλλά βρίσκει χρόνο και για να απαντήσει στο ερωτηματολόγιο του Ρεμί.
Ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο με θέα το απέραντο γαλάζιο. Ποιο φαγητό σου έρχεται στο νου;
Ένα πιάτο που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι μια σωστά φτιαγμένη αστακομακαρονάδα. Αλμύρα, ήλιος, θάλασσα και εκείνο το απέραντο γαλάζιο του Σουνίου μέσα σε μία μπουκιά.
Σε καλούν στο Προεδρικό Μέγαρο για ένα επίσημο δείπνο για τον Εμανουέλ Μακρόν. Τι θα έφτιαχνες;
Για ένα επίσημο δείπνο προς τιμήν του Εμανουέλ Μακρόν, θα επέλεγα να φτιάξω το ιδανικό μοσχάρι μπουργκινιόν που έχουμε στο «Maison Colette». Ένα πιάτο βαθιά γαλλικό, με τεχνική, υπομονή και σεβασμό στην πρώτη ύλη.
Έχεις δημιουργήσει κάποιο ιερόσυλο πιάτο ελληνικής κουζίνας;
Νομίζω πως ναι. Έχω δημιουργήσει… κανελόνια παστίτσιο. Κάπου εκεί ίσως κάποιοι παραδοσιακοί της ελληνικής κουζίνας να με πέρασαν για ιερόσυλο!
Τι γεύση έχει η νοσταλγία;
Η νοσταλγία, για μένα, έχει γεύση από ζεστή σοκολάτα. Κάτι γλυκό, comforting και παιδικό.
Αν δεν ήσουν μάγειρας, τι θα ήθελες να είσαι;
Αν δεν ήμουν μάγειρας, πιθανότατα θα ήθελα να είμαι αθλητικός δημοσιογράφος. Αγαπάω πολύ τον αθλητισμό.
Αν σου έλεγαν να φτιάξεις το τέλειο σουβλάκι, τι θα είχε μέσα;
Το τέλειο σουβλάκι πρέπει να έχει νοστιμιά, να είναι σωστά ψημένο στο κάρβουνο και να έχει εκείνη την κόκκινη σαλτσούλα που θυμίζει το θρυλικό σουβλάκι του Κώστα στην Αγίας Ειρήνης.
Υπήρχαν πιάτα για τα οποία ήσουν υπερήφανος όταν τα έφτιαχνες και αποδείχτηκαν μια φρικτή εμπορική αποτυχία;
Υπήρξαν πιάτα που λάτρευα και ήμουν πραγματικά περήφανος όταν τα δημιουργούσα, αλλά εμπορικά απέτυχαν εντελώς. Και μέχρι σήμερα, ειλικρινά, δεν έχω καταλάβει το γιατί.
Ποια πέντε ελληνικά φαγητά θα πρότεινες να σταλούν στο διάστημα, μέσα σε μια κάψουλα, για να μείνουν στην αιωνιότητα;
Αν έπρεπε να στείλουμε πέντε ελληνικά φαγητά στο διάστημα για να εκπροσωπήσουν την ελληνική γαστρονομία στην αιωνιότητα, θα διάλεγα: μουσακά, σουβλάκι, γεμιστά, γιουβέτσι με μοσχάρι και γαύρο μαρινάτο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κάνουμε ταξίδι στον χρόνο και συναντάμε τον Νίκο Καζαντζάκη στο Ηράκλειο. Σου λέει: «Δημήτρη, θέλω να μου φτιάξεις ένα πιάτο για να μου δώσει ώθηση να συνεχίσω να γράφω». Τι θα του έφτιαχνες για να δώσεις έμπνευση στον συγγραφέα;
Θα του ετοίμαζα λιγκουίνι με το σιγομαγειρεμένο μοσχάρι του «Lolita’s» και του «Rick’s». Ένα πιάτο βαθύ, έντονο και παρηγορητικό, σαν λέξεις που μένουν μέσα σου.
Αν δεν είχες καμία υποχρέωση, πού θα ήθελες να ήσουν αυτή τη στιγμή; Θέλω μέρος, μουσική και το πρώτο πιάτο που θα έτρωγες.
Θα ήθελα να βρίσκομαι στη Χάλκη, δίπλα στη θάλασσα. Θα άκουγα Flamenco Spirit, ίσως, και το πρώτο πιάτο που θα έτρωγα θα ήταν ένα καρπάτσιο ψαριού ή ζυμαρικά με θαλασσινά.
Ποιο φαγητό σου λείπει και για κάποιο λόγο δεν θέλεις να το φτιάξεις;
Υπάρχουν φαγητά που μου λείπουν, αλλά τα αφήνω στη μνήμη. Ίσως γιατί κάποια πράγματα είναι πιο δυνατά όταν μένουν εκεί.
Τι γεύση ή τι πιάτο θα ήθελες να είσαι;
Θα ήθελα να είμαι ένα πιάτο που συνδυάζει ένταση και comfort. Κάτι βαθύ, ζεστό και λίγο απρόβλεπτο — ίσως ένα σωστά μαγειρεμένο ριζότο ή ένα πιάτο ζυμαρικών που, στην απλότητά του, σε κερδίζει.
Το 1987, όταν κυκλοφόρησε το ΚΛΙΚ, πού σε βρήκε;
Το 1987, όταν κυκλοφόρησε το ΚΛΙΚ, με βρήκε στα πέντε μου χρόνια, να παίζω, να παρατηρώ και να μεγαλώνω μέσα σε μια Ελλάδα που ξεκινούσε να αλλάζει — και θυμάμαι έντονα το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, όταν η Εθνική Ελλάδος πήρε το Ευρωπαϊκό!
