«Αλισάχνη»: Η άγνωστη μικρή αποκάλυψη

Στην εξοχή της Δροσιάς εδώ και έξι μήνες έχει ανοίξει ένα μικρό εστιατόριο που δημιουργούν δύο μάγειρες και στο σέρβις υπάρχει ένα κορίτσι. Προφανώς δεν το έχετε ακούσει, γιατί δυστυχώς στην ζωή δεν το έχουν όλοι με τις δημόσιες σχέσεις. Και εγώ τώρα που το σκέφτομαι μάλλον δεν το είχα, γι’ αυτό και αυτοπροσδιορίστηκα μόνος μου σε κάτι· βέβαια δεν διακατέχομαι από καμία ταπεινότητα και μπόρεσα να αυτοπροσδιοριστώ, υπάρχουν άνθρωποι που είναι από την φύση τους ήρεμοι και ταπεινοί.

Το «Αλισάχνη», που πραγματικά έχει πολύ δύσκολο τίτλο να αφομοιώσεις, αν βρισκόταν σε άλλη περιοχή της Αθήνας αυτήν την στιγμή θα μιλάγαμε για μια μικρή αποκάλυψη.

Είμαι σίγουρος ότι αν πάτε θα με μνημονεύετε καθώς είναι εστιατόριο νόστιμο, ταπεινό στις τιμές του και όμορφο! Τώρα που καλοκαιριάζει στον ωραίο τους εξωτερικό χώρο είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει ακόμα πιο πολύ, χωρίς να υστερεί όμως ο εσωτερικός τους χώρος. Ενώ θα προσθέσω ότι στην Δροσιά θα βρείτε και εύκολα parking βασικά από έξω.

Στο «Αλισάχνη», που σημαίνει λεπτή κρούστα αλατιού, δεν θα βρεις πεϊνιρλί το παραδοσιακό έδεσμα της ευρύτερης περιοχής, αλλά θα βρεις πιάτα επηρεασμένα και βασισμένα στην μεγάλη κουζίνα της μικρής μας πατρίδας.

Για σαλάτα προτίμησα μια ρεβυθοσαλάτα με χταπόδι και με μια εσάνς ταραμοσαλάτας που αν και είχε μια ένταση παραπάνω σε οξύτητα δεν σε ενοχλούσε και ήταν και ιδανική για βούτα με το ωραίο τους ψωμάκι, το οποίο το σερβίρουν στην αρχή με λίγο κρέμα πιπεριάς και ξύγαλο. Είχα καιρό να φάω κεφτεδάκια μακάλο, με κιμά από ζυγούρι και μοσχάρι και η αλήθεια είναι τους επιθύμησα, άρα όταν τα ξανα-νοσταλγήσω δεν θα σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω στην Φλώρινα γιατί πια υπάρχουν στην Δροσιά και ήταν ιδιαίτεροι, νόστιμοι και βοηθούσε αρκετά και λίγο η ελαφρια εσάνς από ρετσίνα, γιαούρτι και σκόρδο. Να τονίσω ότι δεν ήταν ορεκτικό ήταν σαν κυρίως.

Δεν ήθελα να δοκιμάσω άλλα από το μικρό κατάλογο γιατί την καρδιά μου σκλάβωσαν δύο πιάτα με αμνοερίφιο και δεν ήθελα να γεμίσω με αλλά πράγματα. Δεν είχα άδικο γιατί το κότσι προβατίνας με τις χυλοπίτες που ήταν σύζουμες και την τριμμένη γραβιέρα ήταν απίθανα λιχούδικες, ενώ το δεύτερο που ήταν γίδα ελαφρά καπνιστή καπαμά με σκιουφιχτά και αρσενικό Νάξου ήταν εξίσου απίθανη.

Ήταν εξαιρετικά πιάτα και τα δύο και σε εκτέλεση και σε νοστιμιά, γιατί είχαν ατόφια την γεύση-θησαυρό που βγάζει η προβατίνα και η γίδα. Αν πιστεύεις ότι θα σου μυρίσει δεν θα το καταλάβεις και εδώ έρχεται η ικανότητα της κουζίνας του «Αλισάχνη» που πραγματικά αντιμετωπίζει με σεβασμό και γνώση αυτά τα δύο υλικά.

Το τέλος ήταν επίσης θριαμβευτικό με το εξαιρετικό αρμενοβίλ με σοκολάτα και καφέ, σχεδόν για δύο άτομα.

Το «Αλισάχνη» χωρίς να το φωνάζει δηλώνει παρών στο απαιτητικό εστιατορικό περιβάλλον γιατί κατέχει την νοστιμιά και έχει μια ταπεινότητα και στις τιμές του. Κακά τα ψέματα, με κυρίως πιάτα που κοστίζουν από 12-16€ και να είναι τόσο καλομαγειρεμένα, χορταστικά και πραγματικά νόστιμα σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον. Δύσκολα τα βρίσκεις στην μικρή μας πόλη! Άρα το μόνο που πρέπει να σε απασχολεί είναι ουσιαστικά το μικρό ταξίδι για να πας εκεί και τίποτα άλλο.