Θαλασσίτης ο Βυθισμένος 2010, Gaia Wines
Αquaoir ή terroir παλαίωσης; Από τον Στέφανο Κόγια
To 2009 η Gaia Wines ξεκίνησε ένα πολύ διαφορετικό project αναγωγικής παλαίωσης στην φιάλη, καταβυθίζοντας 450 φιάλες Θαλασσίτη της ίδιας χρονιάς στην θάλασσα, ανοικτά από το Καμάρι.
Η ιδέα, βασίζεται στην διαφορετικότητα που προσφέρει το υγρό Θαλάσσιο περιβάλλον σε βάθος 25 μέτρων, όπου οι συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης είναι σταθερές, ο φωτισμός αμυδρός και η επίδραση του οξυγόνου … μάλλον υπό παρατήρηση ακόμη. Ένα επιπλέον στοιχείο που δεν ισχύει για την παλαίωση σε σταθερό έδαφος, είναι η αέναη κίνηση του θαλάσσιου βυθού και οι δονήσεις που μεταφέρονται στις φιάλες.
Η διαδικασία αυτή που είναι γνωστή ως “Aquaoir”, δεν είναι απαραίτητα καλύτερη ή χειρότερη από την κλασσική, αλλά απλώς διαφορετική. Πηγή έμπνευσης για το εγχείρημα ήταν η εξαιρετική κατάσταση των κρασιών που ανασύρονταν από βυθισμένα πλοία, των οποίων η ηλικία μερικές φορές ξεπερνούσε τα εκατό χρόνια.
Παρόμοια πειραματικά εγχειρήματα παλαίωσης έχουν γίνει και στην Napa από το Mira Winery.
Το 2007 ο Emmanuel Poirmeur έγινε ένας από τους πρώτους που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν αυτές τις συνθήκες, συντηρώντας το κρασί του σε τσιμεντένιες δεξαμενές, βυθισμένες στο νερό. Ακολούθησε ο Piero Lugano, που αποθήκευσε 6.500 φιάλες στα 65 μέτρα βάθος, στο Portofino Marine Park, αλλά και μεγάλα ονόματα της Champagne, όπως ο οίκος Louis Roederer και η Veuve Clicquot, που προχώρησε μάλιστα στην κατασκευή ενός υποθαλάσσιου κελαριού στο Silverskär, στην Βαλτική θάλασσα.
Η Gaia Wines μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ως ένα από τα πρωτοπόρα οινοποιεία αυτής της μεθόδου παλαίωσης. Παρόλο που από την πρώτη σοδειά που βυθίστηκε το 2009, μόλις τρεις φιάλες μπόρεσαν να φτάσουν σώες στην επιφάνεια το 2014, από την σοδειά του 2010 διασώθηκαν 258 φιάλες και μια απ` αυτές είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω.
Είχε έντονο λεμονο-πράσινο χρώμα και μέτριας έντασης αρώματα χυμού και ξύσματος λεμονιού, μυρωδιά φρεσοβρεγμένης άμμου, πράσινου μήλου και ζυμωτού ψωμιού. Τραγανή οξύτητα, μέτριο σώμα και μέτρια γευστική παρουσία πράσινων φρούτων και αρωματικών βοτάνων. Εντυπωσιακή καθαρότητα και φρεσκάδα στην μύτη. Νόμισα πως δοκίμαζα μια Σαντορίνη της περασμένης χρονιάς με την ισορροπία μιας παλαιότερης.
Πιστεύω πως θα είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πως λειτουργεί αυτό το περιβάλλον παλαίωσης στο κρασί σε βάθος χρόνου και ποια θα είναι η συμπεριφορά αυτού του κρασιού παλαιώνοντας στην συνέχεια. Θα ήθελα πολύ να δω αν θα εξελιχθεί σαν ένα κρασί που ξεκινάει την ζωή του τώρα ή τα 5 χρόνια που κουβαλάει στην πλάτη θα το κάνουν να κουραστεί πιο γρήγορα από τον Θαλασσίτη του 2010 που παλαίωσε … παραδοσιακά.
Στέφανος Κόγιας
