ON THE ROAD με τον Γιώργο Χαδούλη
Κόκκινα, κίτρινα, μπλε, πράσινα, όλα έντονα. Κοιτάς τους πίνακές του και νιώθεις να σε πλημμυρίζει η Μεσόγειος. Και η συζήτηση μαζί του, μια διήγηση γεμάτη χρώματα.
Μεγάλωσε μοιρασμένος ανάμεσα στην ελληνική, τη γαλλική και την αγγλική κουλτούρα. Πατέρας Έλληνας εξ Άνδρου, μεγαλωμένος στην Αγγλία και μητέρα Γαλλίδα (με καταγωγή από τη Nice) διαμορφώνουν ένα πολυπολιτισμικό οικογενειακό μωσαϊκό.
Απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών στο Παρίσι, με πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στο ενεργητικό του, συνεργασίες με τα μουσεία «Γουλανδρή», «Φρυσίρα», «Βορρέ» και πίνακες σε πολλές ιδιωτικές συλλογές, συνεχίζει με πάθος να αναζητά, να δοκιμάζει, να ανακαλύπτει.
Κοιτώντας τη δουλειά του, προτού τον γνωρίσω, εντυπωσιάστηκα από τα διαφορετικά στυλ με τα οποία πειραματίζεται στη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Κάθε δεκαετία αποτελεί ένα βήμα παραπέρα, μια ακόμα πινελιά στην προσωπική του τεχνοτροπία.
Συναντηθήκαμε ένα κρύο απόγευμα στο Παγκράτι. Κομψός, προσηνής, με σχεδόν παιδική πληθωρικότητα και μπάσα φωνή, άρχισε να μου διηγείται την ιδιαίτερη ιστορία του.
Μια διήγηση γεμάτη χρώματα.
Τι θυμάσαι από το πρώτο σου ταξίδι;
Δεν θυμάμαι ποιο ακριβώς ήταν το πρώτο μου ταξίδι. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα από τα παιδικά μου χρόνια το ταξίδι που έκανα κάθε καλοκαίρι με τους δικούς μου πηγαίνοντας οδικώς από την Ελλάδα στη Νίκαια της Γαλλίας, στον παππού μου, διασχίζοντας την Ιταλία – έχω ακόμα αυτές τις εικόνες… Κι έχω επίσης πολύ έντονη ανάμνηση του ταξιδιού που έκανα στο Λονδίνο μαζί με τον πατέρα μου, πηγαίνοντας να δούμε τον αδερφό του εκεί. Μάλλον αυτό πρέπει να είναι και το πρώτο. Ήμουν πολύ μικρός. Και τελικά δεν ξέρεις αν αυτά που θυμάσαι από τις πολύ μικρές ηλικίες προέρχονται από τις αναμνήσεις αυτών που έζησες ή από την ανάμνηση των φωτογραφιών που τραβήχτηκαν τότε.
Ποιο ήταν το καλύτερο ταξίδι σου; Δεν είμαι των ταξιδιών εγώ, δεν έχω καμία ταξιδιωτική περιέργεια. Και δεν μου αρέσει καθόλου ο τουρισμός, δεν μπορώ να αντιληφθώ την έννοιά του. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι, οι ανθρώπινες σχέσεις. Είναι και το μόνο κίνητρο να ταξιδέψω κάπου, να μετακινηθώ. Σε τέτοια περίπτωση μπορώ να φτάσω ώς την άλλη άκρη του κόσμου.
Δεν υπάρχουν κάποια μέρη που σε ιντριγκάρουν να τα δεις, που σου εξάπτουν την περιέργεια; Θα με ενδιέφερε ίσως να πάω στη Βραζιλία. Και στην Ιαπωνία. Αλλά για κάποιον λόγο.
Χρειάζεσαι δηλαδή μια επίφαση; Δεν είναι επίφαση, είναι η ουσία. Δύσκολα ξεκουνιέμαι αν δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Δεν αναζητώ το ταξίδι για το ταξίδι.
Φθάνεις σε ένα καινούργιο άγνωστο μέρος. Ποια είναι τα πρώτα πράγματα που κάνεις; Τι αναζητάς; Πρέπει να το εξερευνήσω, να καταλάβω πού βρίσκομαι. Να περπατήσω, να περιπλανηθώ, αδυνατώ να καθίσω σε ένα σημείο. Απεχθάνομαι, δε, την έννοια του resort, της στατικής ξεκούρασης. Και παραδόξως, κάθε φορά που ταξιδεύω σε ένα νέο μέρος, θέτω στον εαυτό μου το ερώτημα «Θα μπορούσα να ζήσω εδώ;».
Σε ποιο μέρος θα μπορούσες να ζήσεις απ’ όσα έχεις επισκεφθεί;
Σε όλα! Χωρίς απαραίτητα την έννοια της μονιμότητας. Αρκεί να νιώθω καλά σε αυτό το μέρος και να έχει ωραίο κλίμα. Χρειάζομαι φως και ζέστη. Ο χειμώνας και το κρύο δεν μου αρέσουν καθόλου. Με εμπνέει η Μεσόγειος.
Τα ταξίδια μάς βοηθούν να καταλάβουμε καλύτερα τον κόσμο;
Ναι, βοηθά να καταλάβεις πόσο ίδιοι είναι οι άνθρωποι. Όχι σαν συνθήκη περιστάσεων, αλλά σαν βαθύτερη συνθήκη. Επανέρχεται πάντα το ίδιο ερώτημα: «πώς να ζει κανείς;» Και η διαδικασία του να αναζητάς την απάντηση σε πάει παρακάτω. Είναι υπαρξιακής φύσεως.
Άνθρωπος/τοπίο/εμπειρία που θα θυμάσαι για πάντα από κάποιο ταξίδι;
Κοίτα, γενικώς αποφεύγω το flashback, δεν νοσταλγώ. Παρότι έχω ζήσει πολύ ωραία πράγματα στη ζωή μου. Μ’ ενδιαφέρει το σήμερα και το αύριο. Αισθάνομαι μια τρυφερότητα για το παρελθόν, αλλά χωρίς να το ανασκαλεύω. Το αφήνω εκεί που πρέπει να είναι – σε παρελθόντα χώρο και χρόνο.
Η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στο μυαλό στο άκουσμα της λέξης «ταξιδεύοντας».
Έχω πολύ έντονα στη μνήμη μου την εικόνα του πατέρα μου να ακούει μουσική, Βάγκνερ για παράδειγμα, πολύ δυνατά. Ήταν οι στιγμές που «ταξίδευε». Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι κι εγώ, λοιπόν, το ταξίδι. Ως μεταφορά σε κάτι άλλο, σε έναν άλλο κόσμο, που υποκινείται από τη φαντασία. Όταν ακούω μουσική μεταφέρομαι κάπου αλλού. Το ίδιο κι όταν ζωγραφίζω.
Αν το ταξίδι ήταν μουσικό κομμάτι, ποιο θα ήταν;
Οποιαδήποτε μουσική που μου αρέσει και που μου δημιουργεί την επιθυμία να διακτινιστώ στο δικό της κόσμο. Είτε είναι όπερα είτε δημοτικά είτε Carlos Gardel, ο,τιδήποτε. Το ίδιο ισχύει για όλες τις μορφές τέχνης.
Πώς θα όριζες την έννοια του ταξιδιού με πέντε λέξεις; Να μπω σε έναν κόσμο.
