Φωτογραφικό οδοιπορικό – Μετέωρα, Μέτσοβο, Ζαγόρι

Από τους καμπυλωτούς όγκους των Μετεώρων ως το Ζαγόρι, ο δρόμος περνά μέσα από δάση, έλατα, ποτάμια, απόκρυμνες πλαγιές, γέφυρες, ξέφωτα. Η χρωματική παλέτα του τοπίου μοιάζει βγαλμένη από πίνακες του Monet– το βαθύ πράσινο μπλεγμένο μες στο βυσσινί κι ύστερα οι ώχρες, τα κίτρινα, τα κόκκινα, σκόρπιες πινελιές ασύλληπτης ομορφιάς.

Η λέξη Ζαγόρι προέρχεται από τα Σλαβικά, από την πρόθεση Za, που σημαίνει πίσω και τη λέξη gora, που σημαίνει βουνό. Οι Αρχαίοι ονόμαζαν την περιοχή «Παροραία», δηλαδή αυτή που βρίσκεται πίσω από τα όρη.

«Να πας οπωσδήποτε στο Καπέσοβο», μου λέει ο Ν. πριν φύγουμε.

«Τι το ιδιαίτερο έχει;», ρωτώ.

«Μαγεία!», απαντά ύστερα από μια παύση.

Την βρήκα τη μαγεία. Αντανακλούσε το φως της Πανσελήνου πάνω στους μετέωρους βράχους, διέσχιζε το γεφύρι του Κόκκορου με την πρωινή πάχνη, απολάμβανε γλυκό του κουταλιού στην πλατεία του Καπέσοβου, πετούσε ανέμελα πάνω από το φαράγγι του Βίκου.

Δεν χρειάζεται να την ψάξεις πολύ – αρκεί να έχεις μάτια να την δεις.