Προς υπεράσπιση του Φλώρου…
Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Φλώρος και ήρθε η στιγμή να αποκατασταθεί μια μεγάλη αδικία της ανθρωπότητας. (Για τη Φλώρα δε λέτε τίποτα όμως!)
Περιεχόμενα
Δεν πίστευα ότι θα έγραφα ποτέ φλωρο-υπεράσπιση, but here we are...
O φλώρος, πριν γίνει o κλασικός χαρακτηρισμός ανθρώπου, ήταν απλώς ένα μικρό ωδικό πτηνό των αγρών. Ο ευρωπαϊκός φλώρος, για την ακρίβεια, είναι ένα μικρό πρασινωπό πουλί της οικογένειας των σπιζών, το Chloris chloris. Κελαηδάει, πετάει από κλαδί σε κλαδί και δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να του αξίζει η μεταφορική αυτή του μοίρα.
Κάπου στην πορεία η λέξη «φλώρος» πέρασε από τα πουλιά στους ανθρώπους. Στο Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής περιγράφει τον άνθρωπο, συνήθως νεαρής ηλικίας, με προσεγμένη εμφάνιση, καλομαθημένο και σχετικά μαλθακό — ο γνωστός και αγαπημένος «βουτυρομπεμπές». Άλλες λεξικογραφικές καταγραφές είναι ακόμη πιο συγκεκριμένες, αναφερόμενες στον κομψευόμενο νεαρό, με τρόπους και συμπεριφορά που θεωρούνται ότι δεν ταιριάζουν σε άντρα. Σύμφωνα με το slang.gr, «στην δεκαετία του ογδόντα, φλώρους αποκαλούσαν όσους ακολουθούσανε την μόδα της POP μουσικής, για τον λόγο ότι είχαν ένα θηλυπρεπές στυλ, π.χ. Boy George, Wham, Duran Duran κτλ.».
Έτσι, ένα μικρό πράσινο πουλάκι κατέληξε να γίνει ο άντρας που δεν είναι αρκετά σκληρός, αρκετά μάγκας, αρκετά «άντρας». Ο φλώρος είναι αυτός που μιλάει ευγενικά, προσέχει την εμφάνισή του, έχει τρόπους, δεν ψάχνει καβγά και ίσως να έχει και συναισθήματα. Για χρόνια, βέβαια, αυτό δεν ήταν ακριβώς το αντρικό πρότυπο που πουλούσε η ποπ κουλτούρα.
Διαβάστε επίσης
Ο φλώρος αντιμετωπίζεται συχνά σαν το ερωτικό αντίστοιχο του βραστού κολοκυθιού. Είναι καλός, χρήσιμος, βγαίνει σε μεγάλες ποσότητες, είναι μάλλον υγιεινός, αλλά κανείς δεν τον κοιτάζει δεύτερη φορά, εκτός αν έχει τηγανιστεί σε κουρκούτι.
Κι όμως, αγαπητές μου, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο φλώρος έκανε glow-up. Μπορεί να μην πέταξε τα γυαλιά, να φόρεσε δερμάτινο και να απέκτησε six-pack για τις απαιτήσεις του αρχέτυπου bad boy, αλλά αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα. Ο φλώρος κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται να γίνει bad boy για να είναι hot.
Εδώ και δεκαετίες το dating είχε ένα πολύ συγκεκριμένο casting. Κυριολεκτικά, σκεφτείτε τις ταινίες τύπου Grease που έκαναν τις μαμάδες μας να λιώνουν. Το «καλό παιδί» ήταν εκεί, κάπου στο background, διαθέσιμος, ευγενικός, λίγο άχρωμος, να σου κρατήσει την πόρτα και να σε πάει σπίτι. Και μετά έμπαινε ο bad boy με το μαύρο μπλουζάκι, μηχανή, στυλάκι «δεν έχω ανάγκη κανέναν», τσιγάρο στο χέρι και μια συναισθηματική διαθεσιμότητα που θύμιζε customer service δημόσιας υπηρεσίας Παρασκευή απόγευμα.
Διαβάστε επίσης
Και φυσικά τον θέλουμε. Κι αυτόν και την Enduro του.
Βέβαια ο bad boy εξαφανίζεται για τρεις μέρες και εμείς κοιτάμε το κινητό σαν να περιμέναμε ανακοίνωση κορυφής. Ο φλώρος έστελνε «έφτασες;» και κάπου μέσα μας σκεφτόμασταν «ναι, αλλά γιατί δεν με καταστρέφεις ψυχολογικά; Βαριέμαι».
Μόνο που κάποια στιγμή μεγαλώσαμε. Ή μάλλον κουραστήκαμε.
Καλωσορίσατε λοιπόν στον Φλώρο 2.0.
Διαβάστε επίσης
Δεν μιλάμε απλά για το «καλό παιδί». Το έχουμε ξεκαθαρίσει εδώ και χρόνια: nice guys finish last. Δεν ψάχνουμε έναν άντρα που θα μας κεράσει ένα burger και μετά θα περιμένει σε αντάλλαγμα αιώνια πίστη, τρία παιδιά και δεμένο γάιδαρο. Ούτε εκείνον που θα συμφωνεί με όλα, θα φοβάται να φλερτάρει και θα θεωρεί την ευγένεια επαρκές υποκατάστατο προσωπικότητας. Αυτό δεν είναι φλώρος. Είναι απλώς βαρετός.
Ο Φλώρος 2.0 είναι ο soft boy, χωρίς όμως το «soft» να σημαίνει άτολμος, φοβισμένος ή άβουλος. Είναι ένας άντρας που δεν χρειάζεται να παίζει διαρκώς τον ρόλο του σκληρού για να πείσει ότι είναι άντρας. Μπορεί να είναι ευαίσθητος χωρίς να είναι εύθραυστος, περιποιημένος χωρίς να είναι ματαιόδοξος, συναισθηματικός χωρίς να γίνεται μελό και έξυπνος χωρίς να είναι εξυπνάκιας και mansplainer.
Διαβάστε επίσης
Δεν είναι πλέον απαραίτητα ο τύπος με τα γυαλιά και το καρό πουκάμισο που κάθεται στην πρώτη σειρά και σηκώνει το χέρι πριν καν ολοκληρώσει ο καθηγητής την ερώτηση. Είναι ο τύπος που μπορεί να ξέρει από σινεμά, μουσική, τέχνη, μόδα, να έχει χιούμορ, να διαβάζει και το κυριότερο, να μπορεί να κάνει μια συζήτηση χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψει κάθε κουβέντα σε διαγωνισμό τεστοστερόνης.
Το Χόλιγουντ, άλλωστε, μας το έχει ήδη σερβίρει.
Ο Τομ Χόλαντ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο Πίτερ Πάρκερ ήταν ανέκαθεν το απόλυτο nerd blueprint: μικροκαμωμένος, αμήχανος, πανέξυπνος, ευγενικός, λίγο socially awkward και πολύ πιο πιθανό να σου εξηγήσει κάτι για τη φυσική παρά να σε κεράσει σφηνάκι σε κλαμπ. Κάπως έτσι, ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατέληξε να είναι ο Tom Holland, superstar και σύντροφος της Zεντάγια.
Δηλαδή συγγνώμη, αλλά αν αυτό δεν είναι διαφήμιση του φλώρου, τότε τι είναι;
Και μετά ήρθε ο Άντριου Γκάρφιλντ, ο οποίος πήρε τον ίδιο nerd, του πασπάλισε λίγο βρετανικό intellectualism, λίγο μελαγχολία και ένα γατίσο βλέμμα. Ο φλώρος μεγάλωσε και αγόρασε κι ένα καλύτερο παλτό.
Ο bad boy βασίστηκε για χρόνια στην ιδέα ότι το πιο ερωτικό πράγμα σε έναν άντρα είναι να μη χρειάζεται κανέναν. Ο Φλώρος 2.0 έρχεται να πει ότι μπορείς να έχεις ανάγκη τους ανθρώπους χωρίς να χάνεις την αυτονομία σου. Μπορείς να μιλάς για τα συναισθήματά σου χωρίς να κάνεις ψυχοθεραπεία στο πρώτο date. Μπορείς να είσαι τρυφερός χωρίς να γίνεσαι κτητικός. Μπορείς να είσαι διαθέσιμος χωρίς να είσαι needy.
Και, κυρίως, μπορείς να φλερτάρεις.
Εδώ είναι και η παγίδα: ο soft boy δεν πρέπει να γίνει ο καινούργιος «δεν ξέρω τι θέλω, αλλά είμαι πολύ ευαίσθητος». Δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν άντρα που θα μας στείλει playlist με Bon Iver αντί να μας πει αν θέλει σχέση. Ούτε κάποιον που θα χρησιμοποιήσει το «είμαι emotionally unavailable» ως πιο artsy εκδοχή του «δεν ενδιαφέρομαι αρκετά».
Ο Φλώρος 2.0 θέλει. Επιθυμεί, διεκδικεί, φλερτάρει, έχει αυτοπεποίθηση. Απλώς δεν χρειάζεται να γίνει μαλάκας για να το κάνει.
Χρόνια πολλά στον Άγιο Φλώρο, λοιπόν.
