Steve Provis : Από τα υπόγεια της Κυψέλης στη μεγάλη σκηνή
Sexy, εκρηκτικός και με δύο μουσικές κουλτούρες να χτυπούν μέσα του στον ίδιο ρυθμό, ο Steve Provis έχει star quality που ξεχωρίζει. Άστρο που του δείχνει το δρόμο προς την κορυφή. Με μια διαδρομή που ξεκινά μακριά από τα φώτα, μεγαλώνοντας στην Κυψέλη, σε μονογονεϊκή οικογένεια, με οικονομικές δυσκολίες και εμπειρίες διακρίσεων λόγω της καταγωγής του. Έζησε σε υπόγεια, έμαθε από νωρίς τι σημαίνει να μη θεωρείς τίποτα δεδομένο. Όπως λέει ο ίδιος, πολλές φορές χρειάστηκε να γίνει «η πατρική φιγούρα του εαυτού του». Η διέξοδος ήρθε αρχικά μέσα από τον αθλητισμό. Ο στίβος και το ποδόσφαιρο του έμαθαν πειθαρχία, επιμονή και το πώς να ξεπερνάς τα προσωπικά όρια που γνωρίζει καλά κάθε αθλητής. Η μουσική, όμως, έγινε κάτι βαθύτερο: καταφύγιο, έκφραση, τρόπος ζωής. Με μητέρα από την Ουγκάντα και Έλληνα πατέρα, κουβαλά μέσα του δύο κουλτούρες που συναντιούνται στο ρυθμό, την κίνηση και την έντονη συναισθηματική έκφραση. «Η Ελλάδα και η Αφρική δεν συγκρούονται μέσα μου. Συμπληρώνουν η μία την άλλη», μας λέει. Από την αρχή αρνήθηκε να αντιμετωπίσει τη μουσική μονοδιάστατα. Έγινε ο πρώτος VJ στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας ως μέσο έκφρασης του ταλέντουτου τη φωνή, σε συνδυασμό με την εκρηκτική του σκηνική παρουσία, την κίνηση, τη θετική ενέργεια και την αλληλεπίδραση με το κοινό. Από την επιτυχημένη διασκευή του «Τανγκό της Νεφέλης» και τη μακρόχρονησυνεργασία του με τον Θοδωρή Φέρρη στο Ποσειδώνιο στην Αθήνα και στο Barbarella στη Θεσσαλονίκη, μέχρι την «Ένοχη Σκέψη», το Romeo και την εμφάνισή του που ξεχώρισε στη φετινή Ημέρα Θετικής Ενέργειας, η πορεία του δεν χτίστηκε πάνω σε μία ξαφνική στιγμή τύχης. Χτίστηκε αργά μέσα από δουλειά, επιμονή και συνεχή προσπάθεια να εξελίσσεται. Κι ύστερα ήρθε μια εικόνα που ο ίδιος δύσκολα θα ξεχάσει. Την εικόνα του στη γιγάντια led οθόνη έξω από το Romeo. Το μαγαζί στο οποίο κάποτε πήγαινε ο ίδιος ως πελάτης, ο «ναός της διασκέδασης» όπως τον αποκαλεί, είχε πλέον το πρόσωπό του στην πρόσοψη. «Έμεινα εκεί όλο το βράδυ, συγκινήθηκα «αναμετρήθηκα» με τη σκέψη και τα συναισθήματα μου». Λίγες ημέρες αργότερα, μετά την πρεμιέρα του στο Romeo, συμμετείχε στην Ημέρα Θετικής Ενέργειας, μια κορυφαία μουσική διοργάνωση – θεσμό με δεκάδες χιλιάδες θεατές με αγαπημένους καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής. Και δεν πέρασε απλώς από τη σκηνή. Την έκανε δική του. Με εκρηκτική παρουσία, ένταση, έγινε ένα με το κοινό και ξεσήκωσε τους χιλιάδες θεατές, παρασύροντάς τους στο ρυθμό του. Ο Steve Provis έχει ενέργεια διαδραστική, έντονη, και μια σπάνια άνεση να είναι ο εαυτός του, να τον επικοινωνεί και να τον μοιράζεται με το κοινό. Ο εαυτός που μας παρουσιάζεται μέσα από το σπάνιο ταλέντο του σε κάθε live, στα social media, σε κάθε του εμφάνιση.
«Έζησα σε υπόγεια. Έμαθα πολύ νωρίς ότι αν θέλεις φως, κάποιες φορές πρέπει να το δημιουργήσεις μόνος σου»
Μεγάλωσες στην Κυψέλη σε συνθήκες αρκετά διαφορετικές από την εικόνα που βλέπει σήμερα ο κόσμος πάνω στη σκηνή. Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνο το παιδί;
Θυμάμαι ένα παιδί που αναγκάστηκε να καταλάβει αρκετά πράγματα νωρίτερα από την ηλικία του. Μεγάλωσα με τη μητέρα μου, χωρίς ουσιαστικά πατρική παρουσία, με οικονομικές δυσκολίες και σε πολλά σπίτια που πολλές φορές ήταν υπόγεια. Όταν όμως κοιτάζω πίσω, δεν βλέπω μόνο τις δυσκολίες. Βλέπω ένα παιδί με τεράστια δίψα για ζωή, γεμάτο όνειρα, ενέργεια και ανάγκη να προχωρήσει.Ίσως γι’ αυτό από πολύ νωρίς πήρα μέσα μου μια απόφαση: να μη με καθορίσουν όσα μου έλειψαν, αλλά όσα θα κατάφερνα να δημιουργήσω μόνος μου.
Και αυτή η απόφαση ζωής με ακολουθεί μέχρι σήμερα.
Έχεις πει ότι η θετικότητα είναι επιλογή ζωής. Πώς γίνεται ένα παιδί που γνώρισε δυσκολίες και διακρίσεις να επιλέγει τελικά το φως;
Ακριβώς επειδή γνώρισα και το αντίθετο. Όταν έχεις δει σκοτεινές πλευρές της ζωής από μικρός, έχεις δυο επιλογές: είτε τις αφήνεις να σε καταπιούν είτεαποφασίζεις να δημιουργήσεις μόνος σου το φως που χρειάζεσαι. και να λες: «Οκ, αυτό μου συνέβη. Από εδώ και πέρα, τι μπορώ να κάνω εγώ με αυτό;». Δεν ελέγχουμε πάντα την αφετηρία μας. Ελέγχουμε όμως τον τρόπο που θα συνεχίσουμε, που θα προχωρήσουμε μπροστά.
«Ο αθλητισμός μου έμαθε να ξεπερνάω το χθεσινό εαυτό μου και κάθε ημέρα να γίνομαι ακόμη καλύτερος»
Πριν από τη μουσική υπήρξε στη ζωή σου ο αθλητισμός. Τι σου έδωσε ο στίβος και το ποδόσφαιρο που κουβαλάς ακόμη σήμερα ως καλλιτέχνης;
Πειθαρχία. Και την ανάγκη να ανταγωνίζομαι περισσότερο τον εαυτό μου παρά τους άλλους και να με εξελίσσω. Ο αθλητισμός σε μαθαίνει να ξεπερνάς συνεχώς τα όριά σου, γιατί μόνο έτσι εξελίσσεσαι και γίνεσαι καλύτερος. Καταλαβαίνεις επίσης ότι δεν υπάρχει μαγικό κουμπί για την επιτυχία. Χρειάζεται προσπάθεια, ακόμα και η αποτυχία. Με προσπάθεια και στοχοπροσήλωση, όλα είναι δυνατά. Αυτό ακριβώς κουβαλάω και στη μουσική. Με ενδιαφέρει να γίνομαι συνεχώς καλύτερος. Να δοκιμάζω και να ξεπερνώ τα όρια μου.
«Με τον Μανόλο είμαστε οικογένεια, αλλά είμαστε και αυστηροί κριτές»
Η σχέση σου με τον Εμμανουήλ Καραλή είναι πολύ στενή. Πώς λειτουργεί όταν και οι δύο βρίσκεστε πλέον σε χώρους όπου υπάρχει έκθεση και επιτυχία;
Για εμένα πρώτα από όλα είναι οικογένεια. Μεγαλώσαμε ουσιαστικά μαζί, σαν αδέλφια. Δεν έχω αδέλφια, οπότε ο Μανόλο και η αδελφή του η Αγγελική έχουν πολύ ξεχωριστή θέση στη ζωή μου. Με το Μανόλο έχουμε μια ιδιαίτερη σύνδεση. Είμαστε πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον. Εγώ θέλω να ξέρω πώς πήγε η προπόνησή του, τι έκανε στον αγώνα του, κι εκείνος είναι από τους πρώτους που θα ακούσουν ένα καινούριο μου τραγούδι ή κάτι που έφτιαξα στο studio. Μοιράζομαι μαζί του τις σκέψεις μου τα όνειρά μου, τα «θέλω» μου. Πιστεύω και θέλω τη γνώμη του. Ακριβώς όμως επειδή υπάρχει αυτή η αγάπη, υπάρχει και ειλικρίνεια. Αν κάτι δεν μας αρέσει, θα το πούμε. Είμαστε αυστηροί κριτές ο ένας για τον άλλον. Βέβαια, δεν είναι και τόσο εύκολο να κρίνεις έναν παγκόσμιο πρωταθλητή (γέλια). Όταν, όμως, ο Μανόλο λέει κάτι καλό για εμένα, με τιμά ιδιαίτερα. Γιατί ξέρω ότι υπάρχει αντικειμενική κρίση και τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Για αυτό και όταν είπε ότι του άρεσε η «Ένοχη σκέψη» ήταν ειλικρινές και τιμητικό για εμένα.
«Η μουσική δεν είναι δουλειά μου. Είναι ο τρόπος που υπάρχω»
Σε ποια στιγμή κατάλαβες ότι η μουσική δεν θα είναι απλώς κάτι πουαγαπάς, αλλά η ζωή σου;
Δεν είναι μια συγκεκριμένη στιγμή. Η μουσική ήταν, είναι και θα είναι πάνταστη ζωή μου. Από μικρός άκουγα ήχους από παντού, μουσικές διαφορετικών να πειραματίζομαι, να παίζω μουσική, να κάνω παραγωγές, DJ sets και να χρησιμοποιώ όλο και περισσότερο τη φωνή μου. Και το ίδιο συνεχίζω να κάνω και σήμερα. Να εξελίσσομαι. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς μουσική. Και δεν το λέω ρομαντικά. Πραγματικά δεν ξέρω πώς θα λειτουργούσα χωρίς αυτή. Υπήρξαν στιγμές που ήταν η διέξοδός μου, άλλες που ήταν ο τρόπος έκφρασής μου, ο τρόπος μου να πω όσα δεν μπορούσα αλλιώς, ένας τρόπος σύνδεσης με μένα, με το μέσα μου και με τους άλλους.
«Το “Τανγκό της Νεφέλης” ήταν μια στιγμή που μου απέδειξε ότι μπορώ να πάρω κάτι εμβληματικό και να το δω μέσα από τα δικά μου μάτια»
Η διασκευή σου στο «Τανγκό της Νεφέλης» γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση. Τι σήμαινε εκείνο το τραγούδι για σένα;
Είναι ένα εμβληματικό τραγούδι της αξεπέραστης Χαρούλας Αλεξίου που έχει σημαδέψει τη ζωή μου, όπως και τόσο κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Δεν με ενδιέφερε να το αλλάξω απλώς για να πω ότι το έκανα διαφορετικό. Ήθελα να γίνω μέρος του, μέσα από τη δική μου αισθητική, με πολύ σεβασμό στη σπουδαία καλλιτέχνιδα και άνθρωπο φυσικά, διατηρώντας την ψυχή του.
«Ο Θοδωρής Φέρρης με πίστεψε και αυτό δεν το ξεχνώ. Είμαι ευγνώμων»
Υπάρχει και η μακρόχρονη συνεργασία σου με τον Θοδωρή Φέρρη. Τι θέση έχει στη δική σου ιστορία;
Πολύ σημαντική. Ο Θοδωρής είναι ένας άνθρωπος που με πίστεψε, με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε χώρο να εκφραστώ και να εξελιχθώ. Και για αυτό του είμαι ευγνώμων.
«Όταν είδα το πρόσωπό μου έξω από το Romeo, έμεινα εκεί να κοιτάζω τη γιγάντια led οθόνη μέχρι το πρωί!»
Και φέτος σε απολαμβάνουμε κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο Romeo; Για μένα το Romeo ήταν πάντα ένας από τους ναούς της αθηναϊκής διασκέδασης. Έχω βρεθεί εκεί ως πελάτης, έχω κοιτάξει αυτή τη σκηνή από κάτω. Και ξαφνικά, μια μέρα, βλέπω απ’ έξω το πρόσωπό μου στη γιγάντια led οθόνη. Έμεινα εκεί να το κοιτάζω για ώρες. Δεν ήθελα να . Συγκεκριμένα, θυμάμαι ένα βράδυ μετά την πρόβα καθόμουν και με κοιτούσα έξω από το Romeo ώσπου ξημέρωσε! (γέλια). Υπάρχουν όνειρα που τα κουβαλάς μέσα σου τόσο καιρό, ώστε όταν τελικά γίνονται πραγματικότητα χρειάζεσαι λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσεις ότι συμβαίνουν πράγματι σε σένα. Εκείνη ήταν μια από αυτές τις στιγμές. Και το κάνει ακόμη πιο όμορφο το γεγονός ότι ζω αυτή την εμπειρία δίπλα σε πολύ ταλαντούχους καλλιτέχνες, το Χρήστο Σαντικάι, την Εύη Κουλκουβίνη, τη Ninna και τον Chris Iliou και φυσικά όλους τους μουσικούς και χορευτές που εργάζονται για αυτό το ξεχωριστό αποτέλεσμα κάθε εβδομάδα.
«Στη σκηνή δεν μπορώ να κρυφτώ. Εκεί είμαι ο πραγματικός μου εαυτός»
Τι συναντά σήμερα κάποιος που έρχεται να δει τον Steve Provis στο Romeo;
Εμένα. Χωρίς φίλτρα. Στη σκηνή δεν μπορώ να κρυφτώ και για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω κιόλας. Εκεί βγαίνουν όλα: η ενέργεια, η χαρά, ο ενθουσιασμός, η ένταση, το πάθος για αυτό που κάνω. Αλλά δε θα πω περισσότερα. Καλύτερα να έρθετε να βιώσετε τη μοναδική εμπειρία του Romeo από κοντά.
«Η Ελλάδα και η Αφρική δεν συγκρούονται μέσα μου. Δημιουργούν κάτι που είναι τελείως δικό μου»
Δηλώνεις με υπερηφάνεια Afro-Έλληνας. Πόσο υπάρχουν οι δύο καταγωγές σου μέσα στη μουσική και τον τρόπο που εκφράζεσαι;
Και οι δύο καταγωγές μου είμαι εγώ. Δεν μπορώ να τις χωρίσω ούτε να βάλω ποσοστά. Η Ελλάδα και η Αφρική δεν συγκρούονται μέσα μου. Συμπληρώνουν η μία την άλλη και μαζί δημιουργούν κάτι που είναι καθαρά δικό μου. Και στις δύο κουλτούρες υπάρχει ρυθμός, ένταση, συναίσθημα, η έννοια και η αξία της οικογένειας. Υπάρχει η κουλτούρα του να μοιράζεσαι, να διασκεδάζεις, να επικοινωνείς. Όλα αυτά τα κουβαλάω μέσα μου και με χαρακτηρίζουν στην καθημερινότητά μου, στη μουσική μου, στις live εμφανίσεις μου.
«Τη φετινή Ημέρα Θετικής Ενέργειας την απήλαυσα περισσότερα από κάθε άλλη φορά» Στην Ημέρα Θετικής Ενέργειας βρέθηκες μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους και μέσα σε λίγα λεπτά ο κόσμος μπήκε στο ρυθμό σου. Πώς το βίωσες όλο αυτό;
Η σύνδεση με το κοινό πάντα με συγκινεί, με ανατριχιάζει, με εξιτάρει. Είναι μοναδικό το συναίσθημα όταν βλέπω χιλιάδες ανθρώπους να μοιράζονται την ίδια στιγμή μαζί μου, να κινούνται στον ίδιο ρυθμό και να βιώνουμε μέσα από τη μουσική ένα κοινό συναίσθημα. Η Ημέρα Θετικής Ενέργειας είναι ένας θεσμός που με προσκαλεί τα τελευταία χρόνια να συμμετέχω και είναι τιμή μου. Φέτος, όμως, ήταν σα να ήταν η πρώτη μου φορά στη σκηνή αυτή. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα ξανά γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω. Δίνεις όλη σου την ενέργεια σε χιλιάδες ανθρώπους και τη νιώθεις να επιστρέφει πάνω σου πολλαπλάσια. Αυτό, για μένα είναι η μαγεία της σκηνής.Και δεν θα την αντάλλαζα με τίποτα.
«Η Eurovision; Όνειρο, τιμή αλλά και σωστό timing!»
Θα ήθελα να σε ρωτήσω για το κεφάλαιο Eurovision. Δεν έχουν περάσει απαρατήρητα σχόλια στο διαδίκτυο ότι θα ήθελαν να σε δουν στη σκηνή της Eurovision κάποια στιγμή. Τι θα απαντούσες εσύ στο ενδεχόμενο αυτό;
Με ενθουσιάζει πολύ η ιδέα της Eurovision. Είναι ένας διεθνής θεσμός που ενώνει μέσα από τη μουσική χώρες, κουλτούρες, λαούς. Μεγάλη τιμή να εκπροσωπήσεις τη χώρα σου, όνειρο για κάθε καλλιτέχνη ανεξαρτήτου πορείας και καριέρας. Το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που ήδη με φαντάζονται εκεί με τιμά πραγματικά και ναι, είναι κάτι που θα ήθελα να ζήσω. Φυσικά, την κατάλληλη στιγμή, με ένα τραγούδι και ένα performance που θα με εκφράζει και θα εκφράζει και την Ελλάδα. Το σωστό timing και η σωστή ομάδα είναι θεωρώ ο πιο σημαντικός παράγοντας.
«Δεν περιμένω να έρθει η ζωή που θέλω. Προσπαθώ να τη δημιουργώ κάθε μέρα»
Από ένα παιδί που μεγάλωνε σε υπόγεια στην Κυψέλη μέχρι τη σκηνή του Romeo, τα τραγούδια και τις live εμφανίσεις. Αν μπορούσες να επιστρέψεις για ένα λεπτό και να συναντήσεις εκείνο το παιδί, τί θα του έλεγες;
Νομίζω δεν θα του έλεγα πολλά. Θα το κοιτούσα και θα του έλεγα: «Συνέχισε. Όλα αυτά που τώρα σου φαίνονται δύσκολα, ασήκωτα… όλα αξίζουν τον κόπο. Μην σταματάς να έχεις πίστη, στον ίδιο σου τον εαυτό, στα όνειρά σου». Και θα του έλεγα να είναι υπομονετικός. Να ζήσει όλη τη διαδρομή, τις αποτυχίες, τις λάθος αποφάσεις, τις μικρές νίκες, τις στιγμές που κανείς δεν βλέπει. Γιατί όλα αυτά είναι που διαμορφώνουν αυτό που είσαι σήμερα. Σήμερα δεν κοιτάζω τη ζωή μου και σκέφτομαι «έφτασα». Σκέφτομαι ότι ξεκινάω. Νιώθω ότι κάθε φορά ανοίγω ένα νέο δρόμο μπροστά μου. Δεν περιμένω να έρθει η ζωή που ονειρεύομαι. Προσπαθώ να τη δημιουργώ και να τη ζω κάθε μέρα. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.
