Ντόναλντ Τραμπ : Μπλοφάρει, είναι ψυχασθενής, είναι πράκτορας του Πούτιν, ή τά ‘χει χαμένα γενικα ;

Εδώ κι ένα χρόνο, από τότε που ορκίστηκε ο Ντόναλντ Τραμπ, απασχολεί σχεδόν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων παγκοσμίως, με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του.

Το τελευταίο περιστατικό στην περίεργη έως επικίνδυνη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, είναι το επεισόδιο στην Μινεάπολη.

Η λέξη επεισόδιο δεν είναι σωστή. Δολοφονία είναι η σωστή λέξη. Η δεύτερη μέσα σε μια βδομάδα. Όπως φάνηκε και στο βίντεο, ο μετά από λίγα λεπτα δολοφονημένος, 37χρονος νοσηλευτής Άλεξ Πρέτι φαίνεται να βιντεοσκοπεί με το τηλέφωνό του κάποιους πράκτορες του ICE, (της ειδικής μονάδας που απασχολείται με συλλήψεις μεταναστών) από το πεζοδρόμιο και μετά από τη μέση του δρόμου, ενώ -πλησιάζει και ένα αυτοκίνητο. Αμέσως μετά οι πράκτορες του ICE, πέντε έξι μαζί, πέφτουν επάνω στον Πρέτι και παλεύουν μαζί του και τον ρίχνουν. Όπως είναι κάτω κάποιος από του πράκτορες αρχίζει να τον πυροβολεί με το όπλο του. Πολλοί πυροβολισμοί. Σαν να τον σκότωναν και αφου είχε πεθάνει.

Τόσο ο Τραμπ όσο και ο επικεφαλής της υπηρεσίας ICE, υποστήριξαν πως οι πράκτορες του ICE, ήταν σε άμυνα, γιατί ο Πρέτι οπλοφορούσε και είχε νόμιμη άδεια οπλοφορίας. Κατά πόσο πέντε έξι άτομα μαζί που είχαν πέσει πάνω στον Πρέτι κινδύνευαν, από ένα άτομο πεσμένο κάτω, κρατώντας χέρια πόδια του θύματος, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό φαινόμενο της σημερινής Αμερικής του Τραμπ.

Ο επικεφαλής του ICE Γκρέγκορι Μποβίνο, είναι άλλη μια χαρακτηριστική φιγούρα αυτής της Αμερικής και θυμίζει συγκλονιστικά το γκροτέσκο προφίλ, του επι κεφαλής μιας άλλη στρατιωτικής μονάδας, που ερμήνευσε απολαυτσικά ο Σων Πεν, στην υποψήφια για Όσκαρ ταινία ” Η μια μάχη μετά την άλλη” με πρωταγωνιστή τον επίσης υποψήφιο για Όσκαρ  Λεονάρντο Ντιμ Κάπριο. Ο Γκρέγκορι Γκαμπίνο που συχνά φοράει ένα μακρύ παλτό θυμίζει αξιωματικό της Γκεστάπο και των SS του Χίτλερ΄.

Το ICE έχει επανδρωθεί τον τελευταίο καιρό, με ακροδεξιά στελέχη, από φανατικούς οπαδούς του Τραμπ και αποτελεί κατά κάποι0ο τρόιπο έναν ιδιωτικό στρατό του Τραμπ, δίπλα από τον επίσημο.

Όλα αυτά θυμίζουν πάρα πολύ την περίοδο της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία και τον τρόπο, με συνεχείς προβοκάτσιες, που έδιναν στα SS, την ευκαιρία να μετα;ρέψουν σταδιακά, το πολίτευμα της τότε Γερμανίας σε δικτατορία.

Ο ίδιος ο Τραμπ, μετά, τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν αυτήν την δεύτερη δολοφονία, ενός λευκού Αμερικανού πολίτη και όχι μετανάστη, απείλησε ότι θα κηρυξει τις διαδηλώσεις, ως εξέγερση, πράγμα που θα του έδινε, το ελεύθερο να διατάξει τον στρατό να επιβάλει την τάξη.

Αν ο Τραμπ έχει στο μυαλό του να μεταβάλει την Αμερική σε δικτατορία θα το κάνει μάλλον σύντομα, παρά αργότερα.

Τον Νοέμβριο έρχονται οι ενδιάμεσες εκλογές και αν ο Τραμπ χάσει την πλειοψηφία στο Κονγκρέσο, τα πράγματα θα δυσκολέψουν ιδιαίτερα για την συνέχεια.

Όλα αυτά ήρθαν μετά το “σώου” για την Γροιλανδία. Αφούν την περασμένη εβομάδα διακήρυξε ότι θα προσαρτήσει την Γροιλανδία στις ΗΠΑ, είτε με το καλό είτε με την βία, την επόμενη έκανε μια ανάρτηση στην οποία εμφανίζεται ο ίδιος, μαζί με τον αντιπρόεδρο Βανς και τον Μαρκο Ρούμπιο, να καρφώνει την αμερικάνικη σημαία στην Γροιλανδία. Δεκαπεντάχρονος που του πήραν το παιχνίδι του και πείσμωσε , δεν θα έκανε τέτοια ανάρτηση.

Την άλλη μέρα στο Νταβός, ήταν διαφορετικός, αφού πρώτα έβρισε μερικούς από τους παριστάμεσους ως ηλίθιους, είπε ότι δεν σκόπευε να ασκήσει  βία για να προσαρτήσει την Γροιλανδία και απέσυρε τους δασμούς που είχε επιβάλει σε 7 ευρωπασϊκά κράτη, επειδή είχαν στείλει περίπου έναν…λόχο για να υπερασπιστεί την Γροιλανδία.

Στο Νταβός ο Τραμπ δεν άφησε αμφιβολίες για το δόγμα που πρεσβεύει. Η Δύση δεν είναι πια αυτό που ήταν και ηΑμερική δεν είναι πια αυτό που ήταν.

Μέχρι τώρα παρά τα όποια λάθη της η Αμερική ήταν ένα “γνώριμο” μέρος. Με τον Τραμπ έγινε ένα άγνωστο μέρος και ελάχιστα ελκυστικό.

Αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε και ένα ταλέντο. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που έχει καταφέρει να κάνει κάθε μέρα τον κόσμο άνω κάτω. Δεν είναι αστείο αυτό που λέγφεται, ότι ο κόσμος περιμένει κάθε μέρα να δει πως θα ξυπνήσει ο Τραμπ.

Για την Ευρώπη είναι μια κρίσιμη στιγμή και έτσι όπως έχει γίνει σήμερα ο κόσμος, σε μια πολύ παραλλαγμένη “ισορροπία τρόμου”, δεν έχει πολλές επιλογές. Είναι καιρός να μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της και οικονομικά και στρατιωτικά και παρά τα προβλήματα της παραμένει ένα πιο πολιτισμένο μέρος και από την Αμερική του Τραμπ και από την Ρωσία του Πούτιν και από τηνν Κίνα του Σι.

Για τον Τραμπ δεν θα μπορέσουμε να βγάλουμε ακόμη συγκεκριμένα συμπεράσματα.

Ίσως όταν περάσουν αρκετά χρόνια από το τέλος της θητείας του. Οι μερικές φορές οι απέραντες ομιλίες, που πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο, χωρίς ειρμό κάνοντας κεφαλαιώδη λάθη, μπερδεύοντας την Γροιλανδία με την Ισλανδία, τον τεράστιο ναρκισισμό του, όπου ότι κάνει είναι μεγάλο και υπέροχο, ενώ όλοι άλλοι είναι ηλίθιοι, εκτυός από αυτούς που τον γλείφουν, κάνει πολλούς να υποθέτουν ότι δεν είναι και τελείως στα καλά του.

Το πιο σκοτεινό σημείο της περίπτωσής του, είναι η σχέση του με τον Πούτιν, που δείχνει να είνα; μια σχέση υποταγής, του Τραμπ στον Πούτιν.Για την ώρα πέρα από τα άλλα, όπως οι περίφημοι δασμοί τρυ που κανείς δεν βλέπει πως θα ωφελήσουν την Αμερική, αφού οι Αμερικανοι απλώς πληρώνουν ακριβότερα οτιδήποτε εισάγουν και μερικά από αυτά είναι απολύτως απαραίτηατ για να λειτουργήσει η αμερικανική οικομία, τα υπόλοιπα μοιάζουν με υλοποίηση των ευχών του Πούτιν. Αποδυνάμωση της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ και διχοτόμηση της Αμερικής, σε βαθμό που πολλοί να φοβούνται εμφύλιο.

Αλλά αυτό είναι κατ’ αρχάς πρόβλημα των Αμερικανών που τον εξέλεξαν