Μη δίνεις θάρρος στις Κοβέσι

Υπάρχει ένα πρόβλημα στην Ελλάδα…Αυτό που έχουμε διαπιστώσει όλοι  εδώ και καιρό. Ότι η Ελλάδα πάσχει από ένα συστημικό πρόβλημα στην πολιτική σκηνή. Το ότι δηλαδή εδώ και καιρό πορεύεται χωρίς σοβαρή αντιπολίτευση, πράγμα που οδήγησε στο μοναδικό, αλλά όχι “κανονικό” φαινόμενο, ένα κόμμα, η Νέα Δημοκρατία στην συγκεκριμένη περίπτωση να είναι κυρίαρχη, εδώ και επτά χρόνια, παρά τη φθορά και τα όποια λάθη της.

Το αποτέλεσμα είναι η εικόνα που βλέπουμε στην αντίθετη πλευρά, όπου κάποια κόμματα , όπως το Πασόκ φερ’ ειπείν, προσπαθούν να σταθούν στα γόνατα και τα υπόλοιπα προσπαθούν να κρατήσουν το κεφάλι έξω από το νερό. Από το όριο του 3% δηλαδή ώστε να μπορούν να επιβιώσουν.

Οι περισσότεροι αδυνατούν να εξηγήσουν το φαινόμενο, παρόλο που είναι εμφανές διά γυμνού οφθαλμού.

Η αιτία είναι ότι εδώ και χρόνια έχει “πεθάνει” το αριστερό αφήγημα, που θα αποτελούσε έναν αντίθετο σταθερό πόλο. Και έχει πεθάνει παγκοσμίως.

Στα ελληνικά πράγματα η πορεία του Αλέξη Τσίπρα, ήταν αυτή που έβαλε την ταφόπλακα σ’ αυτό το αφήγημα και γι αυτό θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι ο Τσίπρας έκανε καλό, έστω και χωρίς να το θέλει.

Όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου παλιότερα τέλειωσε το “Σοσιαλισμό”, έτσι και  ο Τσίπρας τελείωσε την “Αριστερά’ και γι αυτό τους χρωστάμε κάποια χάρη.

Η καταλυτική εικόνα του Αλέξη Τσίπρα, ήταν εκείνη η φωτογραφία του, όπου ξάπλα στον καναπέ, στο κότερο της Κατερίνας Παναγοπούλου (όπου είχε καταφύγει έντρομος μετά την τραγωδία στο Μάτι), κάπνιζε το πούρο του.

Αυτή είναι μια κλασική αριστερή κατάληξη που έχει επαληθευτεί, εκατοντάδες, χιλιάδες φορές.

Η πορεία του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν τα περίπου πέντε χρόνια που κυβέρνησε, δηλαδή από το 2015 μέχρι το 2019. Ήταν από το 2013 όταν το άστρο του άρχισε να ανατέλλει, μέχρι το 2023, όταν οι τότε εκλογές τον έστειλαν τελικά σπίτι του.

Αυτό είναι σημαντικό, για να κατανοήσουμε το πόσο αργεί το κοινό, οι περίφημοι ψηφοφόροι, να καταλάβουν πως έχει η πραγματικότητα.

Ο Τσίπρας από την περίοδο πριν ακόμη εκλεγεί, έλεγε πράγματα που ευχαριστούσαν το οργισμένο κοινό, αλλά που δεν είχαν σχέση με την πραγματικότητα. Όπως και ο Ανδρέας τότε, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, που θα έφευγε από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ και θα καταργούσε τις “Βάσεις του θανάτου”. Όπως και ο Τσίπρας θα καταργούσε τα Μνημόνια με ένα; Νόμο και ένα Άρθρο. Η Ιστορια επαναλαμβανεται και ως φάρσα και ως τραγωδία

Όπως φαίνεται διαχρονικά οι ψηφοφόροι των διαφόρων παραλλαγών της Αριστεράς, τρώνε της ίδιας ποιότητας σανό..

Η παραίτηση του Τσίπρα, ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές της καριέρας του. Για τον ίδιο.

Και από τότε άρχισε μια ιστορία που είναι ισάξιο των ταινιών του Ροζ Πανθηρα, καθώς το κοινό άρχισε να προσλαμβάνει οποιονδήποτε “περαστικό” που θα έσωζε την χώρα..

Ο πρώτος στην σειρά ήταν ο Στέφανος Κασσελάκης, που προσελήφθη σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει πρώτα τον Σύριζα και μετά τη χώρα από τα νύχια του Μητσοτάκη, που είναι και γαμψά.

Ο καημένος ο Κασσελάκης που βρέθηκε ξαφνικά από το μαρτυρικό Μαϊάμι και το επίσης μαρτυρικό Μανχάταν, επικεφαλής των Σωτήρων της Χώρας (σ.σ. ωραίος τίτλος για κόμμα που συγκεκομμένο γίνεται ΣωΧω), αφού το κοινό του Σύριζα καθοδηγούμενο από τον Πολάκη τον αποθέωσε για την χάρη που μας έκανε να έρθει να μας σώσει και τον οδήγησε στην προεδρία του Σύριζα. Σαν βγαλμένο από τις Χίλιες και μια Νύχτες

Ο ερχομός του Κασελάκη συνοδευόταν από την οικογένεια του που συμπεριλάμβανε τον σύζυγό του Τάιλερ και την σκυλίτσα του ζεύγους. Υπάρχει μια επιστημονική περιέργεια. Να μάθουμε τι σκεφτόταν ο Πολάκης όταν έβλεπε τον Στέφανο αγκαλιά με τον Τάιλερ. Δυστυχώς δεν θα το μάθουμε ποτέ γιατί ότι κι αν έλεγε το έλεγε από μέσα του.

Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε το πως προέκυψε η “δημιουργία” του Κασελάκη καθώς εκτός από τον Πολλάκη και τον ίδιο τον Τσίπρα, συμμετείχε και κάποιο μυστηριώδες “διευθυντήριο” αγνώστων λοιπών στοιχείων, από άτομα αγνώστου καταγωγής, που τρέφουν προφανώς μεγάλη συμπάθεια για τον Τσίπρα (τότε δεν ήθελαν να χάσουν ακόμη το brand name “Σύριζα” καθώς προφανώς το θεωρούσαν asset).

Όμως ο Κασελάκης έπεσε άδοξα θύμα των περιστάσεων, των συνωμοσιών, των αστοχιών και των στερεοτύπων, που κατέληξαν στην διάλυση του Σύριζα που παρέσυρε και το brand name.

H δεύτερη σωτήρας από την οποία προσπάθησε απεγνωσμένα να πιαστεί το κοινό αφού στις δημοσκοπήσεις τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξακολουθούσαν να μένουν καθηλωμένα, πήρε τελικά την μορφή της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία κατάφερε να αξιοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο για τον εαυτό της  μια τραγωδία  – στην οποία χάθηκε και η κόρη της – και αφού ένα μέρος του κοινού την θεώρησε ως τον επόμενο σωτήρα.

Το ότι για να το πετύχει αυτό υιοθέτησε κάθε παλαβή θεωρία για ξυλόλια , μπαζώματα, συγκαλύψεις και άλλες δολοφονίες, δίνει και ένα στίγμα των πολιτικών θεωριών, που θα υιοθετήσει στην πολιτική της καριέρα. Εφόσον ευδοκιμήσει βέβαια, γιατί μ’ αυτά που λέει κατά καιρούς και με όσα θα πει από δω και πέρα, θα πρέπει πρώτα να καταφέρει να φτάσει μέχρι τις εκλογές και στη συνέχεια να πετύχει κάποιο ποσοστό, που θα της επιτρέψει να παίξει, κάποιον, (έστω και δεύτερο ή τρίτο) ρόλο.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου που έκανε πολιτική καριέρα χάρη στις φωνητικές της χορδές, είναι κι αυτή μια από τους περιστασιακούς σωτήρες, αφού χάρη στα σόλο περφόρμανς που έκανε για την τραγωδία των Τεμπών κατάφερε ευκαιριακά να ξεπεράσει το Πασόκ στις δημοσκοπήσεις και να γίνει δεύτερο κόμμα, ενώ με την έμπνευση της απεργίας πείνας χωρίς να χάνεις βάρος , μια άλλη περφόρμανς δικής της έμπνευσης με πρωταγωνιστή τον εξ Αλβανίας κ.  Πάνο Ρούτσι, έφτασε στην δική της πολιτική κορύφωση.

Το αγαπησιάρικο ελληνικό κοινό, που αγκαλιάζει κάθε πονεμένο, αγκάλιασε και αυτήν την περφόρμανς, ανιδιοτελώς και τελείως αφελώς ώσπου αποδείχτηκε τελικά ότι επρόκειτο για μια ωραία ντρίμπλα σαν κι αυτές που κάνουν ο Μέσι και ο Ρονάλντο και πιο πρόσφατα  ο κ, Γιαμαλ.

Η Κα Κωνσταντοπούλου τελικά αποδείχτηκε η χαμένη και το κορόιδο της υπόθεσης αφού ξελαρυγγιαζόταν τόσο καιρό για να κάνει φίρμα την Κα Καρυστιανού η οποία δεν της είπε ούτε ένα ευχαριστώ. Σαν αυθεντικός ήρωας της ελληνικής επανάστασης του ’21, η Κα Κωνσταντοπούλου βρέθηκε τελικα να κάνει κατάδυση από βατήρα δέκα μέτρων, στις δημοσκοπήσεις.  H Κα Κωνσταντοπούλου που από τη θαυμάσια εύνοια της Τύχης βρέθηκε στο επίκεντρο συνταρακτικών γεγονότων, για όλους τους λάθος λόγους, γοητεύτηκε κι αυτή από τα απατηλά φώτα της δημοσιότητας, που δυστυχώς μας παρασύρουν όλους σε λάθος κορώνες από μουσική άποψη.

Όλα αυτά που εμείς θεωρούμε ότι ανήκουν στον χώρο της πολιτικής, έχουν και μία χροιά από ριάλιτι σώσου ή σαν δραματική κομεντί με πρωταγωνιστές ξακουστους διάττοντες πολιτικούς ινφλουένσερς.

Η Ευρωπαία εισαγγελέας Λαουρα Κοβέσι με καταγωγή από την Ρουμανία, είναι εδώ και σχεδόν ένα χρόνο η καινούργια αγαπημένη των “δεν αντέχουμε τον Μητσοτάκη” απελπισμένων συμπολιτών μας.Από την περσινή ΄ηδη επίσκεψη της, την θεώρησαν, κάτι σαν τον άγγελο με την Ρομφαία, που αμέσως μετά την προσγείωση του αεροπλάνου της θα πήγαινε να συλλάβει τον Μητσοτάκη και την εγκληματική παρέα του και θα τους έσερνε σιδεροδέσμιους στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως γινόταν στους ρωμαϊκούς θριάμβους της αρχαιότητας. Από την άλλη οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας πιθανόν και να την είδαν σαν την κόρη του Δράκουλα, καθώς κατάγεται από την Ρουμανία, όπου και τα Καρπάθια, το άντρο του περιβόητου ομορφάντρα,κόμη Δράκουλα.

Από την πρώτη της επίσκεψη η Κα Λάουρα το μυρίστηκε το θέμα και έτσι στην δεύτερη  της επισκεψη την περασμένη εβδομάδα με το που κατέβηκε από το αυτοκίνητό της για την συνάντηση με τον Φλωράκη, ο τρόπος που αντιμετώπισε τους φωτογράφους και τα μικρόφωνα, απέδειξε ότι ήταν έτοιμη για μια δική της μικρή περφόρμανς που θύμιζε και παλιό Χόλιγουντ.

Τώρα, για μια άγνωστη κοπέλα από την Ρουμανία, το να είναι το επίκεντρο μιας σκηνής με τα δεκάδες μικρόφωνα και τις κάμερες στραμμένες προς το μέρος της, καταλαβαίνεις, είναι μεγάλη η διαδρομή και εύκολα θαμπώνει. Αυτό φάνηκε και από το ελαφρό νάζι στις απαντήσεις της.

Κάποιοι από τους απελπισμένους την είδαν ακόμη και σαν ροκ σταρ. Φαντάσου τη σκηνή. Ο Τζίμι Χέντριξ με την κιθάρα του και δίπλα η Κα Λάουρα στα φωνητικά σαν άλλη Τζάνις Τζόπλιν, σε μεγάλο μέγεθος.

Ως προς το μέγεθος η Κα Λάουρα έχει ομολογουμένως ένα εκτόπισμα, που απειλεί ευθέως την άλλη ροκ σταρ της εποχής μας, την Κα Ζωή.

Μέσα σ’ αυτόν το ορυμαγδό η Κα Λάουρα ξέχασε μερικά πράγματα. Όπως το ότι οι εισαγγελείς δεν δίνουν συνεντεύξεις, ούτε και αναφέρονται σε υποθέσεις με τις οποίες έχουν ασχοληθεί, ούτε και εκφέρουν γνώμη γι αυτές τις υποθέσεις.

Απλώς σημειώνουν αυτά που έχουν αρμοδίως και παραπέμπουν τον φάκελο εκεί που αρμόζει και τέρμα.

Πέρα από αυτά οι υποθέσεις που επέλεξε είναι και ελαφρώς μούφα και ελάχιστες από αυτές θα μπορέσουν να φτάσουν σε δικαστήριο.

Επίσης η ευθύνη για τα πρόσωπα και ονόματα που περιέχονται στις υποθέσεις οποιουδήποτε εισαγγελέα, είναι δική του ευθύνη και ην διαρροή τέτοιων ονομάτων αποτελεί κακούργημα.

Δε βαριέσαι όμως… Όλα αυτά τα συνθήματα “Κράτος Δικαίου” κλπ. είναι απλώς συνθήματα.

Μια καλή ιδέα για την Κα Λάουρα, θα ήταν να πάρει την ελληνική υπηκοότητα και να κατέβει κι αυτή στις εκλογές

Έτσι καθώς μπαίνει ο Μάιος και το Survivor τελειώνει, θα αρχίσει ένα άλλο reality show, πολιτικό αυτή τη φορα.

Το αληθινό Survivor θα είναι αυτό της πολιτικής, που θα έχει και μια πρωτοτυπία.

Οι παίκτες δεν είναι χωρισμένοι σε δύο ομάδες, η μία εναντίον της άλλης.

Εδώ ο κάθε παίκτες είναι και μία ομάδα και όλοι είναι εναντίον όλων.

Το πιο ενδιαφέρον όμως σ’ αυτό το Survivor, είναι οι χορηγοί.

Οι ευγενείς και ανιδιοτελείς χρηματοδότες, πίσω από αυτούς τους ατρόμητους παίκτες, καθώς το πολιτικό παιχνίδι, η δημιουργία ενός κόμματος, γραφεία, συνεργάτες, προσωπικό, είναι ένα πολυέξοδο σπορ.

Ε, και όποιος κάνει τέτοια επένδυση, κάτι θα θέλει κι αυτός σαν άνθρωπος και σαν υποστηρικτής της σωτηρίας της χώρας…