Screenshot
Ιράν – ΗΠΑ : Η Κόλαση μπορεί να περιμένει
Η πιο μεγάλη πολεμική χορογραφία όλων των εποχών, έφτασε στο τέλος του πρώτου μέρους, ακριβώς όπως είχε σχεδιαστεί. Τώρα θα μάθουμε τι περιέχει το δεύτερο μέρος
Πριν από δυο εβδομάδες και αφού προηγουμένως είχαμε προσπαθήσει μάταια να βελτιωθούμε στο τένις, καθόμασταν με τον σχετικά καινούργιο φίλο, τον Απόστολο, στο σαλόνι του Λουμπιέ, στους ωραίους γκριζους καναπεδες, μπροστά από την τεράστια τζαμαρία, όπου μπορείς να παρακολουθείς άλλους να κοπιάζουν μέσα στο κρύο ή στη ζέστη, απολαμβάνοντας έναν ωραίο καφέ..
Φαίνεται κάπως σαδιστικό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Η οποία πραγματικότητα πολύ συχνά μας εξαπατά, καθώς πολύ λίγα από αυτά που θεωρούμε ως πραγματικότητα, είναι πράγματι έτσι όπως νομίζουμε πως είναι.
Με τον Απόστολο, εκτός από το να ταλαιπωρούμε, τα χέρια μας τα πόδια μας, τις ρακέτες, τα μπαλάκια και το τένις συνολικά, μας αρέσει να αναλύουμε την πραγματικότητα διεθνή και εγχώρια.
“Διάβασα ένα πολύ ωραίο άρθρο στους New York Times” είπε ο Απόστολος κάποια στιγμή “φαίνεται πως ο Ντόναλντ, τα βρήκε σκούρα στο Ιράν”. ” Ναι, το διάβασα” είπα ” διάβασα και άλλα και στο Politico και στον Guardian και στον Economist, αλλά όλα έχουν ένα πρόβλημᨔ. “Τι πρόβλημα;” ρώτησε ο Απόστολος. “Δεν λένε τίποτα πέρα από το προφανές”.
Και πραγματικά ότι έχω διαβάσει ή ότι έχω ακούσει από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράν, σε ελληνικά ή διεθνή Μέσα Ενημέρωσης δεν λένε τίποτα περισσότερο από το προφανές.
“Δεν είναι όπως δείχνουν τα πράγματα, μαθαίνουμε μόνο αυτό που φαίνεται, αλλά αυτή η ιστορία είναι αλλιώς σχεδιασμένη. Γύρω στις 11 Απριλίου θα μάθουμε λίγα περισσότερα” είπα στον Απόστολο . “Γιατί; Τι θα γίνει στις 11 Απριλίου;” ρώτησε ο Απόστολος. “Δεν στο λέω. θα το γράψω στο Κλικ” του είπα.
Μερικά πράγματα δεν μπορώ να τα εξηγώ, γιατί δεν εξηγούνται. Γι αυτό προτιμώ να τα γράφω. Την επομένη κάθισα κι έγραψα, για μερικά από αυτά που συνέβαιναν και τα οποία δημοσιεύτηκαν στο Κλικ, στις 30 Μαρτίου. Έγραφα λοιπόν τότε και πριν τα πράγματα πάρουν κάποια συγκεκριμένη μορφή:
“Τα αμερικανικά πλάνα για το Ιράν δεν είναι τωρινά. Είναι φτιαγμένα από χρόνια. Το αν έγιναν πραγματικότητα τώρα, είναι γιατί ήδη μαίνεται ο πόλεμος Ανατολής – Δύσης, που ξεκίνησε με την πανδημία του κορωνοϊού, συνεχίστηκε με συνεχείς ηλεκτρονικές επιθέσεις σε συστήματα της Δύσης και ουσιαστικά άρχισε με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία για να μπει στην δεύτερη φάση το ξημέρωμα της 7ης Οκτωβρίου 2023 με την σφαγή 1.200 αμέριμνων Ισραηλινών από την Χαμάς κατ’ εντολήν του Ιράν και της Ρωσίας…Στα αλλοπρόσαλλα του Τραμπ δεν μπορεί να δίνει κανείς ιδιαίτερη σημασία. Πέρα από το ότι είναι στον χαρακτήρα του, αποτελεί και μέθοδο….Όλα αυτά θα γίνουν πιο καθαρά στις 11 Απριλίου ή το αργότερο στο τέλος Απριλίου που θα έχουν συμπληρωθεί δυο μήνες από την έναρξη του πολέμου.
Για την ώρα πάντως και αυτός ο πόλεμος καθώς προκαλεί συνεχείς διακυμάνσεις στις τιμές του πετρελαίου είναι μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία για τεράστιο πλουτισμό σε πολύ σύντομο διάστημα….Προ εβδομάδος όταν ο Τραμπ ανακοίνωσε πως υπήρχαν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην κυβέρνηση του και “κάποιον” από το Ιράν, σε διάστημα μιας ώρας μόνο από την μεγάλη διακύμανση στις τιμές του πετρελαίου και την τρελή πορεία του Χρηματιστηρίου, 3 τρισεκατομμύρια δολάρια άλλαξαν χέρια μέσα σε μια ώρα.
Κάποιοι πούλησαν στα 120 δολάρια, αγόρασαν την ίδια ποσότητα μετοχών στα 90 και στις επόμενες μέρες είχαν ξαναπάει κοντά στα 120. “
H ημερομηνία της 11ης Απριλίου προκύπτει από άλλες παραμέτρους, που είναι σχεδόν αδύνατον να εξηγήσω.
Μέσα στα άλλα όμως είναι και η ημερομηνία που το Artemis ΙΙ, επέστρεψε ήδη από το δεκαήμερο ταξίδι του γύρω από τη Σελήνη. Κανείς είναι καλό να μην ξεχνά την δύναμη των συμβολισμών. Συγχρόνως είναι η μέρα που σύμφωνα με κάποιες αναγγελίες του Τραμπ θα έπρεπε να επιβαρυνθούν με τεράστιους δασμούς οι ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου, πράγμα που δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτό που να το θυμηθεί κανείς μέσα στα τόσα που συμβαίνουν…
Ο πόλεμος στο Ιράν, είναι μεν ένας πραγματικός πόλεμος με ρουκέτες να πέφτουν εκατέρωθεν, αλλά με σχετικά λίγα θύματα, τόσο στο Ιράν όσο και στο αμερικάνικο στράτευμα. Πιο “πραγματικός” είναι ο πόλεμος του Ισραήλ κόντρα στην Χεζμπολάχ, που διεξάγεται κυρίως στα εδάφη του Λιβάνου, με πολύ περισσότερους νεκρούς εκεί και με συγκεκριμένη στόχευση.
Είναι συγχρόνως μια ωραία “χορογραφημένη” πολεμική σύγκρουση. Η αμερικανική επέμβαση στο Ιράν είναι σχεδιασμένη εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, αλλά “επικαιροποιήθηκε” από τότε που ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία με τις λεγόμενες “Συνθήκες του Αβραάμ”, έφερε κοντά στο Ισραήλ την Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου, δημιουργώντας καινούργιες και μεγάλες επιχειρηματικές ευκαιρίες. Το Ιράν με την παρωχημένη εμμονή στο να εξαφανίσει το Ισραήλ και τις τρομοκρατικές ενέργειες είχε γίνει μια ανορθογραφία, ακόμη και για τον εαυτό του.
Υπήρχε μια καινούργια γεννιά Ιρανών που ήθελε να αλλάξει τα πράγματα, αλλά που συνεχώς έβρισκε εμπόδια, στην προνομιούχα παλιά γεννιά με τα σκουριασμένα μυαλά, που κρατούσε όλα τα πόστα, αλλά που συγχρόνως έστελνε τα παιδιά της να σπουδάσουν στο Χάρβαρντ και στην Οξφόρδη και να μένουν στα ωραία διαμερίσματά τους στο Λονδίνο, στην Νέα Υόρκη και στα σαλέ της Ελβετίας.
Γι αυτό το λόγο και το πλάνο που καταρτίστηκε στο εσωτερικό του Ιράν όπως έγινε και με τη Βενεζουέλα, ήταν να αποκεφαλιστεί όλη η παλιά φουρνιά ηγετών και διαδόχων τους με ένα χτύπημα πολύ μελετημένο, που έγινε πραγματικότητα στο πρώτο λεπτό του πολέμου. Θα ήταν εξαιρετικά πιο δύσκολο να εκτελείς τον κάθε τόσο καινούργιο διάδοχο. Η Ελίτ του Ιράν είχε τεράστια προνόμια για να τα αφήσει να χαθούν έτσι. Η εκτέλεση των 40 περίπου ανώτατων στελεχών θα συνέβαινε όταν θα συγκεντρώνονταν για να συζητήσουν τις πιο πρόσφατες αμερικανικές προτάσεις. Δεν ήταν ούτε σύμπτωση, ούτε τύχη.
Για να είναι πιο πειστικά όσα ακολούθησαν, τα κράτη του Κόλπου έπρεπε να βομβαρδιστούν από τους Φρουρούς της Επανάστασης, ώστε οι τοπικοί αραβικοί πληθυσμοί, να καταλάβουν ότι ο εχθρός είναι το Ιράν. Γι αυτό βομβαρδίστηκε και η Ιορδανία. Ακόμη και στην Τουρκία έπεσαν τέσσερις πύραυλοι, μια και στην Τουρκία υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί συμπαθούντες το Ιράν.
Κανείς θα έπρεπε να είναι υποψιασμένος από το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν ισοπέδωσαν από την αρχή το νησί Χαργκ, από όπου γίνεται όλο το εξαγωγικό εμπόριο ενέργειας του Ιράν. Γιατί ενώ μπορείς να στραγγαλίσεις οικονομικά με την μία τον αντίπαλο τον αφήνεις να επιζεί ;
Και επίσης να είσαι υποψιασμένος για το γεγονός ότι από τότε το Ιράν πορεύεται με έναν αόρατο ηγέτη.
Σε ένα βίντεο αυτές τις μέρες είδα πολλές Ιρανές που διαδήλωναν υπέρ του καθεστώτος να έχουν λυτά τα μαλλιά τους, ενώ ήταν χαρακτηριστικά αυτά που είπε μια μαυροφορεμένη μεσήλικη με τα μαύρα μαντήλια : “δείξαμε στους Αμερικανούς ποιοι είμαστε… αλλά εμείς θα κάνουμε ότι πει ο μεγάλος ηγέτης μας”.
Αυτές τις μέρες εγινε μεγάλη ιστορία με το αμερικανικό F- 15 που κατέπεσε και την προσπάθειες που έγιναν για τη διάσωση του πιλότου. Αυτό έμαθε όλος ο κόσμος και από τους αμερικανούς αλλά και από τους Ιρανούς. Είναι αυτό που σου είπαν και αυτό πιστεύεις κι εσύ βέβαια.
Μπορείς όμως να είσαι βέβαιος ότι αυτός ήταν ο λόγος, που κάποια αμερικανικά στρατεύματα εκαναν την επέμβαση τους και πάτησαν το έδαφος του Ιράν για κάποιες ώρες;
Θα μπορούσε να είναι αυτό, αλλά θα μπορούσε να είναι και οποιαδήποτε άλλη μυστική στρατιωτική επιχείρηση.
Δεν μπορείς να είσαι βέβαιος γιατί μαθαίνεις μόνο αυτά που σου λένε.
Και οι δυο πλευρές.
Τα στενά του Ορμούζ έπρεπε να κλείσουν επίσης ώστε να ανέβουν οι τιμές του πετρελαίου και να απειληθεί παγκόσμια οικονομική κρίση.
Η παγκόσμια κοινή γνώμη είναι χαζή σε γενικές γραμμές. Τόσο χαζή που πολλές φορές μπορεί να είναι με το μέρος εκείνου που θέλει την εξόντωση της. Και μόνο όταν ανγκαστούμε να πληρώσουμε την βενζίνη ακριβότερα για να πάμε την βόλτα μας καταλαβαίνουμε ότι κάτι πρέπει να γίνει γι αυτό. Όταν το χέρι μπαίνει στην τσέπη, οι συμπάθειες αλλάζουν.
Το πλάνο για το Ιράν είναι να γίνει ένα σύγχρονο μοντέρνο κράτος και ένα τουλάχιστον μέρος του πλούτου του που προκύπτει από την πώληση πετρελαίου, να διανεμηθεί στους κατοίκους του.
Τόσο το Ιράν όσο και οι ΗΠΑ, παρά το τεράστιο κόστος του πολέμου, δεν είναι οι χαμένοι από αυτή την αναμέτρηση. Έχουν ήδη αποσβέσει το μεγαλύτερο μέρος του κόστους από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου, ενώ θα κάνουν χρυσές δουλειές με την πώληση στρατιωτικού υλικού παγκοσμίως. Όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και το Ιράν, που μάλλον κατέπληξε τους πάντες με την πρόοδο που είχε πραγματοποιήσει σε σύγχρονο πολεμικό υλικό. Θα υπάρξουν όμως και ασύλληπτες σε μέγεθος επενδύσεις, σε κάθε τομέα, που θα το μετατρέψουν σε χρυσορυχείο.
Όμως σε μια χώρα τόσο μεγάλη και με τόσους ανεξάρτητους παράγοντες που διαθέτουν οπλισμό, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν όλα θα κυλίσουν όπως έχουν σχεδιαστεί.
Όλα όμως πρέπει να έχουν πάρει κάποια συγκεκριμένη μορφή πριν από το τέλος του μήνα…
Μετά μπορεί και να περιπλακούν τα πράγματα…
