Μου χρωστάς έναν Αύγουστο

Τι είχε το φετινό καλοκαίρι ; Τι είχε ο φετινός Αύγουστος ;

Δύσκολο να το εξηγησεις, όχι μόνο γιατί δεν εξηγείται εύκολα, όπως όλα τα φευγαλέα στη ζωή μας.

Είναι η μυστηριώδης συνειδητοποίηση, που κάποια στιγμή γίνεται ρεύμα και αγγίζει εκείνους, που είναι έτοιμοι να την εισπράξουν.

Ίσως όχι για όλους. Τίποτα δεν είναι  για όλους.

Είναι μερικά σημάδια ορόσημα στην ζωή μας, που καθορίζουν το που βρισκόμαστε. Η ζωή μας είναι περίπλοκη. Περιλαμβάνει πολλά. Αλλά είναι κάποιες καταστάσεις που μας λένε που βρισκόμαστε στη προσωπική μας ζωή. Όχι στα επαγγελματικά μας. Στα προσωπικά μας.

Είναι ο τρόπος και ο χώρος που κοιμόμαστε κάθε βράδυ,

Που καθορίζουν και αποκαλύπτουν, σε ποιο στάδια βρίσκεται η προασωπική μας ζωή. Κοιμόμαστε μόνοι μας ; Κοιμόμαστε με παρέα ; Το πρόσωπο δίπλα μας είναι ο έρωτας μας; Είναι μια περαστική σχέση ;Είναι η συζυγική σχέση ; Τι αποκαλυπτική λέξη μερικές φορές … “Συζυγική σχέση” …, Μαζί κάτω από τον ίδιο ζυγό…Ο γάμος είναι δέσμευση.

Αν είναι συνειδητή, αν γίνει στην ώρα της, αν το σώμα μας και η ψυχή μας δεν έχουν υπόλοιπα, που ήθελαν ή έπρεπε να ζήσουν, τότε η έννοια του “κάτω από τον ίδιο ζυγό” ατονεί. Γίνεται συνειδητή επιλογή. Ο Χρός, ο προσωπικός μας χρόνος, κανονίζει το πάνω και το κάτω. Στον σωστό χρόνο είναι πάνω. Στον λάθος χρόνο θα γίνει κάτω

Στο διπλανό δωμάτιο κοιμούνται οι γονείς ή τα παιδιά σου; Ή κανείς ;

Το ίδιο αποκαλυπτικό είναι το βράδυ του Σαββάτου.

Με ποιον θα βγεις. Τι θα κάνεις με ποια παρέα και που θα πας. Θα δεις ότι το Σαββατοβραδο αποκαλύπτει την φάση που ζεις. Είναι μια σχέση που αρχίζει; Μια σχέση που τελειώνει; Είναι πριν ή μετά : Στο Σαββατόβραδο θα βρεις τις απαντήσεις.

Το ίδιο σημαντικά είναι το βράδυ της Πρωτοχρονιας, όπως και το βράδυ της Ανάστασης. Που ήσουν; Με ποιον; Με ποιους ; Σκέψου τα και κατάλαβε.

Και μετά είναι ο Αύγουστος.

Ο Αύγουστος, ναι.

Ο φετινός Αύγουστος.

Δεν είναι όλες οι χρονιές ίδιες. Δεν κουβαλάνε το ίδιο βάρος. Άλλες είναι σημαντικές και άλλες ασήμαντες.

Ο φετινός Αύγουστος ήταν διαφορετικός.

Ήταν ένας Αύγουστος της Αποκάλυψης. Της προσωπικής Αποκάλυψης.

Ήταν ο μήνας που συνέκλιναν πολλές δυνάμεις, οδηγώντας στο ίδιο αποτέλεσμα.

Γιατί έγινε αυτό φέτος ; Γιατί έτσι γίνεται πάντα. Κάποια στιγμή ένα μεγάλο πλήθος που καθορίζει τις αλλαγές που έρχεται, αντιλαμβάνεται μαζικά κάτι. ΣΑν να έκλεισε το προηγούμενο κεφάλαιο και άνοιξε ένα καινουργιο.

Γιατί είναι σημαντικός ο Αύγουστος

Είναι κάποιοι μήνες του χρόνου που είναι ορόσημα. Δεν είναι οι ίδιοι σταν Νορβηγία και της Ελλάδα. Οϋτε στο Μαρόκο και την Ταϋλάνδη. Ο κάθε τόπος έχει τους δικούς του μήνες που η ενέργεια συμπυκνώνεται, από όλο το προηγούμενο διάστημα και εκεί “ξεσπάει” κάτι. Η συμπυκνωμένη αντίληψη κάποιων μελών μιας κοινωνίας, που εισπάτουν πιο έντονα τα σημαδια.

Τυπικά το τελος του χρόνου είναι τον Δεκέμβριο.

Από άλλη άποψη όμως, κάθε χρονιά ολοκληρώνεται τον Αύγουστο.

Εκεί στο ανελέητο φως του καλοκαιριού, είναι πολύ δύσκολο να κρύψεις, να βάλεις κάτω από το χαλί αυτά που σου συμβαίνουν. Και φέτος ήταν ακόμη πιο δύσκολο.

Έφυγες από αυτά που έπρεπε να φύγεις ; Ήρθαν αυτά που έπρεπε να έρθουν ; Ισορρόπησες με τον εαυτό σου; Είσαι αυτό που θέλεις να είσαι; Έκανες αυτά που θα έπρεπε να κάνεις ; Και γιατί τόσο πολλοί προσηλώθηκαν στον Αύγουστο; Είσαι ακόμη σε αδιέξοδες καταστάσεις; Σε τυραννούν ακόμη τα φαντάσματα από το παρελθόν ; ΜΗΠΩς ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΕΣΎ ΤΗ ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΟΥ ;

Γιατί φέτος ;

Ο Νόστος. Το ταξίδι του Οδυσσέα. Η Κίρκη, η Καλυψώ η Ναυσικά και η Πηνελόπη. Τι είναι όλα αυτά; Γιατί διάλεξαν φέτος για να μας θυμίσουν αυτό που ξεχάσαμε ;

Τα κύματα του Αιγαίου και το αρχαίο πλοίο που παλεύει με τα κύματα του Ποσειδώνα. Οι Κύκλωπες και οι Λαιστρυγώνες.

Όλα μαζί.

Οι ταινίες δεν είναι ταινίες. Τα βιβλία δεν είναι βιβλία. Τα τραγούδια δεν είναι τραγούδια. Οι πίνακες δεν είναι πίνακες.

Είναι μηνύματα.

Γιατί τόσο πολλές κοπέλες, όλες μαζί, ανεβασαν αυτό το γλυκό νοσταλγικό τραγούδι με τους στίχους “Μου χρωστάς έναν Αύγουστο” 

φτιαγμένο 0πό ένα μυστηριώδες Ghost Sounds project με μια φωνή άγνωστη που ίσως δεν ανήκει καν σε άνθρωπο

Τι νοσταλγούν ; Τι έλλειψε ; Τι δεν ολοκληρώθηκε ; Τι εμεινε να πλανιέται στο αέρα σαν ανεκπλήρωτη υπόσχεση από κάτι φευγαλέο ; Τι είναι αυτό που είναι ακόμη βαθιά κρυμένο ;

Χωρίς μνησικακία. Χωρίς θυμό. Χωρίς καν απόγνωση για κάτι που ίσως χάθηκε οριστικά. Χωρίς παράπονο. Χωρίς πικρία.

Μόνο με νοσταλγία.

Γιατί αυτό που νοσταλγούμε δεν είναι ο άλλος.

Είναι ο εαυτός μας όταν πυροδοτήθηκε η καύσιμη ύλη.

Σε άλλη στιγμή το ιδιο πρόσωπο θα παρέμενε ένα άγνωστο. Όπως γίνονται όλα όταν περάσει η στιγμή.

Εκτός από εκείνα τα Μοιραία...

Δεν υπάρχουν συνταγές. Δεν υπάρχουν υποδείξεις.

Είναι η νοσταλγία της νοσταλγίας.

Είναι το Τότε που παγιδεύτηκε στον χρόνο

‘Αφησε τον ήλιο, το κυμα, τον αέρα, τη θάλασσα να κάνουν την δουλειά.

Μην βιάζεσαι.

Αν κυλήσει ένα δάκρυ, άστο να κυλήσει.

Όλα γίνονται στην ώρα τους. Ούτε πριν ούτε μετά.

Όλα είναι στο μυαλό σου.

Και αυτά που καταλαβαίνεις και αυτά που δεν καταλαβαίνεις.

Δεν πεθαίνεις.

Ζεις για πάντα.

Είναι το τραγούδι της Σειρήνας. Για σένα που σου χρωστάνε…

Και για σένα που χρωστάς