Η εντυπωσιακή απόπειρα αυτοκτονίας χαρακτήρα του Νίκου Ανδρουλάκη
Είχε που είχε τα προβλήματα του ο Νίκος Ανδρουλάκης, ήρθαν και τα εκατομμύρια...
Σε ποιο πράγμα θα κριθούν οι επόμενες εκλογές ; Πολλοί λένε στα προγράμματα. Αλλοι λένε στον ιδεολογικό προσανατολισμό. Άλλοι στην ρητορική δεινότητα. Άλλοι λένε στα “πεπραγμένα”
Οι επόμενες εκλογές όμως θα κριθούν σε κάτι άλλο.
Παλιότερα οι εκλογές κρίνονταν από τον ιδεολογικό προσανατολισμό Δεξιά- Αριστερά, αλλά πάντα οι εκλογές είχαν να κάνουν και με την προσωπική γοητεία, το ιδιόρρυθμο σεξ-απήλ που αναπτύσσεται ανάμεσα στους πολιτικούς αρχηγούς και το κοινό τους.
Ο Τζον Κένεντι ήταν ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που καθόρισε το ότι στην εποχή της εικόνας που είχε ξεκινήσει μόλις τότε, μια και η τηλεόραση έχει μπει ενεργά στο πολιτικό παιχνίδι, η προσωπική γοητεία είχε μετατραπεί σε σημαντικό πολιτικό μέγεθος.
Αυτό ήταν κάτι που δεν επηρέασε μόνο τις ΗΠΑ, αλλά ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς να σημαίνει ότι και τα άλλα πρόσημα δεν έχουν σημασία.
Στην σύγχρονη μετά την Μεταπολίτευση εποχή, οι δυο αρχικοί μονομάχοι , ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, εκτός από το πολιτικό στίγμα, διέθεταν και την εμφάνιση και το συνολικό παρουσιαστικό που ανταποκρινεται, στο ανδρικό πρότυπο της εποχής.
Το ίδιο ίσχυε και για την αντιπαράθεση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη- Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Κώστας Σημίτης ήταν ο πρώτος στην σύγχρονη εποχή που κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός χωρίς να διαθέτει κανένα απαραίτητο στοιχείο γοητείας. Ίσα ίσα είχε ένα σωρό ντεζαβαντάζ. Αλλά ίσω και η εποχή που το κοινό έμοιαζε κουρασμένο από τους ¨χαρισματικούς” πρωθυπουργούς και αναζητούσε έναν καλό “διαχειριστή”.
Αυτό μάλλον ήταν το σκεπτικό του Κώστα Λαλιώτη, που έπαιξε τον βασικό ρόλο στην εκλογή του Σημίτη ως πρωθυπουργού και ως αρχηγού κόμματος.Ίσως και γιατί εκτός από καλός “διαχειριστής” ήταν πιο εύκολα διαχειρίσιμος.
Ο καημένος ο Νίκος Ανδρουλάκης που βρέθηκε στην ηγεσία του Πασόκ μετά από την συντριπτική περιπέτεια με το ΔΝΤ, που έβαλε ένα σχετικό τέλος στην καριέρα του Γιώργου Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου και μετά τον πρόωρο θάνατο της Φώφης Γεννηματά, δεν έχει επίσης κανένα από τα στοιχεία γοητείας, που χρειάζεται ένας πολιτικός αρχηγός για να πάει πάρα πέρα.
Αυτό ήταν ένα λάθος και των ψηφοφόρων του Πασόκ που τον ανέβασαν στην θέση του αρχηγού του Πασόκ. Την εποχή που εξελέγη ο Νίκος Ανδρουλάκης, μόνο ο Ανδρέας Λοβέρδος ή η Άννα Διαμαντοπούλου, θα μπορούσαν να βγάλουν το Πασόκ από το τέλμα της “κολλημένης βελόνας”, καθώς είχαν καταλάβει ότι το Πασόκ ήταν πια εκτός εποχής.
Αλλά αυτό είναι πρόβλημα των ψηφοφόρων του Πασόκ.
Εκτός από τα μειονεκτήματα στο σχήμα του προσώπου, αλλά και στην εκφορά του λόγου ο Ανδρουλάκης έκανε λάθος και στην ανάγνωση της εποχής. Προφανώς υπέθεσε ότι θα γινόταν ο καινούργιος Ανδρέας Παπανδρέου που θα απογείωνε το Πασόκ. Επίσης υπέθεσε ότι η πολιτική με συνθήματα και τεχνικές της δεκαετίας του ’80, θα μπορούσε να έχει αντίκρυσμα σε μια εποχή που έχει άλλα προβλήματα.
Mετά την εμπειρία των μνημονίων, είναι δύσκολο πια να πουλήσεις καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, όπως έκανε για δεκαετίες το Πασόκ και όπως έκανε και η πρώτη φορά αριστερά του Σύριζα.
Αυταπάτες ήταν όλα αυτά. Αυταπάτες είναι ακόμη.
Η σοσιαλιστική ιδεολογία που υποτίθεται ότι υποστηρίζει το Πασόκ, βρίσκεται σε υποχώρηση σε όλη την Ευρώπη. Το 12-15 % που παίρνει το Πασόκ είναι ήδη πολύ, σε μια εποιχή που η μεγαλύτερη κουμουνιστική χώρα του κόσμου, η Κίνα, έχει υιοθετήσει έναν επιθετικό καπιταλισμό με ιμπεριαλιστικές τάσεις.
Το ότι το Πασόκ έμενε κολλημένο στις δημοσκοπήσεις, μόνο στην ηγεσία του προκαλούσε απορίες.
Καθώς όμως,το Πασόκ παρέμενε κολλημένο, το άγχος του Ανδρουλάκη άρχισε να γίνεται περισσότερο από εμφανές.
Αυτό τον οδήγησε στο να ανεβάζει συνεχώς τον τόνο της κριτικής. Μην έχοντας και κάτι ουσιαστικό να προτείνει, υιοθέτησε κάθε ψεκασμένη θεωρία, ιδίως για το δυστύχημα των Τεμπών, (μια σκευρωρία ποιυ κατασκευάστηκε στη Μόσχα), αλλά και σε κάθε άλλο θέμα που προέκυπτε.
Οι τόνοι και η ένταση της φωνής του Ανδρουλάκη εδώ και κάποιους μήνες, συναγωνίζονται σε γραφικόπτητα την Ζωή.
Ετσι η χαρακτηρισμοί για “εγκληματική οργάνωση” , για “συμμορία” για “βασίλειο της διαφθοράς” σε κάθε θέμα που προέκυπτε και με φωνή οργισμένη πέρα από τα όρια, ήταν ένα όχι και τόσο ευχάριστο θέαμα. Μάλλον απωθητικό θα έλεγα για οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο, ακόμη και από άποψη αισθητικής. Το μόνο που μπορούσε να διακρίνει κανείς ήταν μια τεράστια οργή για το οτι δεν μπορούσε να ανεβάσει τα ποσοστά του.
Η αποκάλυψη για το 1,2 εκατομμύριο των ενοικίων και το 1 εκατομμύριο σε καταθέσεις στο εξωτερικό, είναι μια αναπάντεχη “λακούβα” στην πολιτική καριέρα του, καθώς πλησιάζουμε στις εκλογές. Οι διακιολογίες για τον λογιστή που ξέχασε και οι αιτιάσεις του για την πραγματικότητα σε σχέση με το ακίνητο που νοικιάζει στο Δημόσιο στην Κρήτη, μπορεί να έχουν νόμιμη βάση, αλλά άντε πήγαινε να κάνεις κουβέντα με αυτούς που δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα, με 1-2 εκατομμύρια στη τσέπη.
Η προσεχής είσοδος του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο κάνει ακόμη πιο δύσκολη την κατάκτηση της δεύτερης θέσης.
Στην πολιτική αναμέτρηση που έρχεται όλοι θα είναι εναντίον όλων.
Όταν όμως ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών, η καριέρα τεσσάρων πολιτικών αρχηγών, θα έχει ουσιαστικά τελειώσει.
