Κυβέρνηση και αντιπολίτευση : Ο Σίσυφος και το ποντίκι που βρυχάται

Πες μου τι σε απασχολεί να σου πω ποιος είσαι...

Το τελευταίο καιρό ο πρώην σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, Νίκος Καρανίκας έχει γίνει απολαυστικός για τον εύστοχο τρόπο που κρίνει το πολιτικό σκηνικό και ειδικά την σημερινή αντιπολίτευση, που παρά τα εφτά χρόνια της Νέας Δημοκρατίας στην Κυβέρνηση, δεν καταφέρνει να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Χθες μετά τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το πτυχίο του Μάκάριου Λαζαρίδη, έκανε μια μακροσκελή ανακοίνωση καυτηριάζοντας συνολικά την αντιπολίτευση. Είπε λοιπόν ο Νίκος Καρανίκας :«Άχρηστη και ανίκανη αντιπολίτευση. Στην κοσμάρα της» τιτλοφορείται το κείμενο που ανήρτησε ο κ. Καρανίκας από την κριτική του οποίου δεν ξεφεύγει κανένα κόμμα της κεντροαριστεράς – ούτε το υπό ίδρυση κόμμα του Τσίπα. «Είναι τόσο αναξιόπιστη και ανίκανη η αντιπολίτευση των ΣΥΡΙΖα Νεαρ Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ που έχουν αφιερώσει την αντιπολίτευση τους στην ηθικολογία, την διαφθορά που είναι υπόθεση των εισαγγελέων και τώρα τελευταία έχουν επικεντρωθεί στο αν έχει πτυχίο ο Λαζαριδης. Ασχολούνται με τα δευτερεύοντα γιατί δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα πρωτεύοντα κάνοντας κριτική στα έργα της κυβέρνησης. Δεν είναι ικανοί να κάνουν πολιτική και κάνουν χαβαλέ με στόμφο και αξιώματα. Στην κοσμάρα τους».

Το κακό για την αντιπολίτευση, που επί επτά χρόνια δεν μπορεί να βρει ένα πειστικό αφήγημα, ή έστω να είναι στοιχειωδώς εύστοχη πολιτικά, σε μια εποχή με γιγαντιαίες πολιτικές ανακατατάξεις παγκοσμίως, που αναγκαστικά επηρεάζουν και την Ελλάδα.

Το θέμα, για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένη την κριτική μας, είναι η ηγεσία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όπου πάσχουν όλα ανεξαιρέτως. Τωρινά και μελλούμενα

Για το Πασόκ και τον Νίκο Ανδρουλάκη τα έχω γράψει και άλλες φορές και κανείς δεν έχει παρά να δει την αναντιστοιχία, ανάμεσα στα έστω χαμηλά ποσοστά που συγκεντρώνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τα ιδιαίτερα χαμηλα αποδοχής του ίδιου. Είναι θέμα προσωπικής γοητείας, αλλά και αδυναμίας να αξιολογήσει, τι είναι σοβαρό και τι δεν είναι. Αυτό τον κάνει ιδίως σε παρουσίες του στην Βουλή, να υψώνει τόσο πολύ τον τόνο της φωνής, γιαν θέματα μετρίως σημαντικά. To μεγάλο πρόβλημα του Ανδρουλάκη είναι το να ξεχωρίσει τι είναι σημαντικό και τι όχι , αλλά και η αδυναμία του να εκμεταλλευτεί, καθώς τη μια εμφανίζεται ήπιος και σοβαρός και την άλλη έξαλλος και ωρυόμενος, λες και προέρχεται από άλλο κόμμα και όχι από το Πασόκ με την πρϊστορία που γνωρίζουμε όλοι.

Όπως συμβαίνει και με την Κωνσταντοπούλου ο ακραίος τόνος της φωνής , στο τέλος κανει κακό.

Για τόν Σύριζα τι να πει κανείς ; Αφού έκανε όσες καταστροφές μπόρεσε με τις αυταπάτες του Τσίπρα, στο τέλος είχε τουλάχιστον το γνώθι σαυτόν και διαλύθηκε μόνος του.

Τα δυο από τα τέσσερα κομμάτια του ελπίζουν μήπως η αναμενόμενη δευτέρα παρουσία του Τσίπρα τα ελεήσει. Το τρίτο το πήρε ήδη το ποτάμι. Για το τέταρτο είπαμε πιο πάνω.

Γενικά για τους αρχηγους της σημερινης αντιπολίτευσης θα μπορούσε να πει κανείς, ότι με τα προσόντα που έχουν το να μπορέσουν να κάνουν την πολιτική καριέρα που έχουν ήδη κάνει, ισοδυναμεί με θαύμα.

Η προ ημερών συζήτηση στη Βουλή ήταν η αποθέωση του σουρεαλισμού.

Το θέμα της συζήτησης ήταν υποτίθεται το “Κράτος Δικαίου”. Αλλά για ποιο Κράτος ‘Δικαίου αναρωτιέται η αντιπολίτευση, όταν για όλες τις εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις που αυτή τη στιγμή βρίσκονται υπό διερεύνηση η εκδικάζονται, όλα τα αντιπολιτευτικά κόμματα έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι όλοι οι ερευνόμενοι είναι ένοχοι, καταργώντας έτσι τον βασικό προσδιορισμό του Κράτους Δικαίου. Το ότι δηλαδή όλοι είναι αθώοι μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου, το λεγόμενο “τεκμήριο αθωότητας”.

To θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ ίσως άξιζε κάποιες κορώνες, αλλά τι αποτέλεσμα να βγάλει κανείς όταν όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, ΝΔ, Πασόκ και Σύριζα, σημείωσαν όλα “εξαιρετικές” επιδόσεις στην αδυναμία – σκόπιμη ή από ανικανότητα – ελέγχου των κοινοτικών κονδυλίων.

Η συζήτηση μοιραία επεκτάθηκε και στο ρουσφέτι. Τι αποτέλεσμα να βγάλει στην Ελλάδα μια συζήτηση για το ρουσφέτι, όταν κάθε κυβέρνηση που έχει περάσει από την Ελλάδα, όποτε πλησιάζουν εκλογές κάνει το μεγαλύτερο μαζικό ρουσφέτι που υπάρχει, νομιμοποιώντας τα αυθαίρετα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Για τα επόμενα 200 χρόνια ο πιο κατάλληλος τρόπος να ελεγχθεί το ρουσφέτι θα ήταν να φέρουμε Φινλανδούς να κατοικήσουν την Ελλάδα, ή να μεταφέρουμε τη χώρα μας , δίπλα, στη Φινλανδία.

Αυτό δεν ισχύει μόνο για τη χώρα μας. Ισχύει και για όλες τις μεσογειακές ή λατινικές χώρες.

Ένα άλλο ωραίο θέμα που απασχόλησε αυτή την εξαιρετική συζήτηση στη Βουλή, ήταν η περίπτωση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Μακάριου Λαζαρίδη, που μόνο μακάριος δεν είναι αυτή την εποχή, καθώς όπως αποκαλύφθηκε υπήρχαν διάφορες παρατυπίες στην παλαιότερα χρόνια της καριέρας, όταν επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή το 2007 προσελήφθη ως ειδικός επιστημονικός σύμβουλος ή συνεργάτης και αργότερα το 2013, επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου ή Σαμαρά-Βενιζέλου (δεν γνωρίζω) ξαναπροσελήφθη. Η παραίτηση του πρωταγωνιστή έλυσε τελικά αυτό το δύσκολο πρόβλημα που δυσκόλευε ακόμη και τον ερχομό της Άνοιξης.

Όλα τα πάρα πάνω είναι θέματα, αλλά κανείς είναι καλό να θυμάται τι έχει συμβεί στα πενήντα χρόνια της Μεταπολίτευσης και ποιοι υπήρξαν πρωταθλητές σε ανάλογα σπορ. Η πολιτική δεν διεξάγεται σε κάποιο αποστειρωμέν0ο χρονικό διάστημα “εν κενώ”. Έχουν υπάρξει συντάξεις στα 45, τυφλοί που έβλεπαν και άλλες ευρεσιτεχνίες που δημιουργούνται από το ανεξάντλητο ελληνικό δαιμόνιο και όχι από την κομματική προτίμηση.

Το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ένα κατ’ εξοχή θέμα του ελληνικού δαιμονίου και πολύ λιγότερο πολιτικών σχεδιασμών, όπως δείχνει και η διαχρονικότητα του φαινόμένου. Αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, όταν αυτό γίνεται στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, που βρήκαν τηνν ευκαιρία να στηρίξουν την περιφέρεια τους με ευρωπαϊκά λεφτά, θα ήταν άδικο για την Ελλάδα ν;α στερηθεί τα ποσά που της αναλογούν σε ποσοστά παρανομίας. Δεν είναι παρθένες και οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί.

H υπόθεση των παρακολουθήσεων είναι άλλη μια ιστορία για παρθένες. Σε όλα τα κράτη του κόσμου, όλες οι κυβερνήσεις, οποιασδήποτε απόχρωσης, παρακολουθούτνν όσους περισσότερους μπορούν, άλλου νόμιμα και άλλους παράνομα. Οιο μυστικές υπηρεσίες είναι πλάντα ένα κράτος εν κράτη σε όλα τα μέρη του κόσμου. Και κάτι που μπορεί να φαίνεται περίεργο σε πολλούς. Οι εκάστοτε κυβερνήγσεις έχουν περισσότερους λόγους να παρακολουθούν τους δικούς τους ανθρώπους, παρά τους αντιπάλους.

Μια κυβέρνηση κινδυνεύει από τις ατασθαλίες ή τις κουταμάρες ή τις αμέλειες των δικών της ανθρώπων, παρά από όσα σκέφτονται ή κάνουν οι αντίπαλοι

Οι μίζες, τα οικονομικά σκάνδαλα, οι υπερβάσει ή οι καταχρήσεις, μπορούν να γίνουν από αυτούς που κυβερνούν και όχι από αυτούς που δεν κυβερνούν. Έχει μείνει στην ιστορία αυτό ποπυ είπε κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου : “Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσιαεκατομμύρια”.

Γι αυτό είναι και κάπως αστείο να βλέπεις τώρα κάποιους να ωρύονται, για σχετικά ασήμαντες υποθέσεις.

H κυβέρνηση έχει πιεστεί από όλα αυτά, αλλά το ποιον αντίκτυπο έχουν αυτά στους ψηφοφόρους θα το δούμε με τις επόμενες δημοσκοπήσεις.

Και καθώς η αντιπολίτευση ξοδεύει φαιά ουσία -εξ αιτίας του οποίου παρατηρείται και κάποια έλλειψη στις τάξεις της – νέα προβλήματα ξεπροβάλλουν στον ορίζοντα καθώς πολύ σύντομα αναμένεται η ανακοίνωση της ίδρυσης των κομμάτων του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού – ένα στα αριστερά και ένα στα δεξιά – οπότε μετά πάσης βεβαιότητας αναμένονται ομηρικοί καυγάδες για το ποιός θα πάρει ποιο κομμάτι από το πάπλωμα που θα αρχίσει να στενεύει.

Σε αυτό το μεταβαλόμενο σκηνικό παλιά νέα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα συνωστίζονται για να υποστηρίξουν τον ένα ή τον άλλο μνηστήρα της εξουσίας, καθώς πιθανόν να βλέπουν πράγματα που δεν διακρίνονται δια γυμνού οφθαλμου.

Σε όλα αυτά θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η ρωσική επηροή, που βάζει το χέρι της, αλλού με περισσότερη και αλλού με λιγότερη επιτυχία, σε όλες τις ευρωπαϊκές εκλογικές διαδικασίες και που έχει σημαντικές φιλίες και στα πολύ αριστερά και στα πολύ δεξιά κόμματα

Και ενώ αυτά τα συνταρακτικά συμβαίνουν στο χώρο της αντιπολίτευσης, σ’ αυτή τη γειτονιά του κόσμου, στη Μέση Ανατολή συντελείται η μεγαλύτερη ανακατάταξη δυνάμεων, που θα καθορίσει τις εξελίξεις στον 21ο αιώνα, σ’ αυτή τη διαμάχη που ξεκίνησε έναν αιώνα πριν, ανάμεσα στις Δημοκρατίες της Δύσης και στις Δικτατορίες της Ανατολής.

Μέσα από τις συγκυρίες των τελευταίων καιρών, αλλά και από σωστές αποφάσεις η χώρα μας έχει βρεθεί για πρώτη φορά στην σύγχρονη εποχή σε πλεονεκτική θέση, σε σύγκριση με εχθρούς και με τον στρατηγικό άξονα, Ελλάδας -Κύπρου – Ισραήλ, αλλά και την γεώτρηση που ξεκίνησε νοτιοδυτικά της Κέρκυρας.

Μέσα σ’ όλα σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις ο δείκτης του χρέους της Ελλάδος, από 186% του ΑΕΠ που ήταν το 2018, έχει κατέβει

στο 128% του ΑΕΠ καθώς οι δόσεις των μνημονίων εξοφλούνται γρηγορότερα από το αναμενόμενο.

Η Ελλάδα όμως είναι “σισύφεια” χώρα, με πολλές αυταπάτες και οράματα και αυτό το έχει αποδείξει μέσα στο χρόνο επανειλημμένα αν κρίνουμε από το ποιοι κατά καιρούς έχουν εκλεγεί στην ελληνική Βουλή αλλά και στην Ευρωβουλή.

Σ’ αυτήν την εποχή που όλοι κρατάνε τεφτέρια και σημειώνουν εχθρούς και φίλους και που οι παράξενες μεθοδεύσεις, εγχώριες και διεθνείς δίνουν και παίρνουν, θα έχει ενδιαφέρον στο τέλος να δούμε ποιοι πόνταραν σωστά και ποιοι πόνταραν σε κουτσά άλογα…