Εμείς και οι Μοναχικοί Δολοφόνοι

Οι νεαροί και οι νεαρές που κάθονταν εκείνο το απόγευμα στο συγκεκριμένο Mac Donalds του Μονάχου, δεν είχαν ιδέα ότι μερικοί από αυτούς, που κάθονταν ήδη εκεί έκαναν το τελευταίο τους γεύμα. Δεν το υποψιάστηκαν ούτε καν όταν είδαν την φιγούρα ενός ακόμα νεαρού στην πόρτα. Οϋτε και μπορούσαν να δουν τι ήταν αυτό που κρατούσε στο χέρι του. Ο νεαρός άνοιξε την πόρτα και έστρεψε το όπλο του προς τους θαμώνες. Δεν ήταν αυτόματο όπλο αυτό που κρατούσε. Ήταν ένα πιστόλι. Στόχευε και πυροβολούσε. Μια 15χρονη μικρή που βρισκόταν εκεί δέχτηκε την σφαίρα σε καίριο σημείο και έπεσε νεκρή επιτόπου. Είχε ολόκληρη την ζωή μπροστά της, αλλά είχε την ατυχία να βρεθεί στο λάθος σημείο την λάθος στιγμή. Το ίδιο και οι άλλοι νεαροί ή νεαρές που δέχτηκαν τις σφαίρες του δράστη. Μερικοί δεν επέζησαν. Κάποιοι άλλοι ήταν πιο τυχερού και είτε τραυματίστηκαν, σοβαρά ή ελαφρά, αλλά επέζησαν και κάποιοι ακόμα πιο τυχεροί δεν χτυπήθηκαν καθόλου.

Οι περαστικοί που βρίσκονταν κοντά εκείνη την στιγμή το έβαλαν στα πόδια. Ο δράστης , ψύχραιμιος, αφύσικα ψύχραιμος, δεν σταμάτησε εκεί. Μπήκε στο εμπορικό κέντρο που βρισκόταν δίπλα και συνέχισε το μακάβριο έργο του. Στόχευε και πυροβολούσε. Και μετά έφυγε. Πήγε κάπου ένα χιλιόμετρο μακριά, έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και αυτοπυροβολήθηκε. Οι βολές του πέτυχαν 37 άτομα. Τα 9 από αυτά πέθαναν επί τόπου. Μαζί και με τον ίδιο, οι νεκροί είναι συνολικά δέκα.

 Αυτή την φορά δεν επρόκειτο για κάποιον φανατισμένο τζιχαντιστή. Ο 18χρονος Ιρανογερμανός που σκόρπισε τον τρόμο στο Μόναχο έπασχε από κατάθλιψη.

Δεν είναι σαφές το τι ακριβώς είχε στο μυαλό του, το βράδυ της Κυριακής, ένας 27 Σύρος που ανατινάχτηκε, έξω από ένα συναυλιακό χώρο κοντά στην Νυρεμβέργη. Αν κρίνει όμως κανείς από το σακίδιο που κουβαλούσε στον ώμο του και ήταν γεμάτο με καρφιά και άλλα αιχμηρά μεταλλικά αντικείμενα, το σίγουρο είναι, ότι ήθελε να πάρει μαζί του όσο περισσότερους μπορούσε. Μάλλον πρόκειται για επίθεση με ισλαμικό φόντο καθώς του είχαν αρνηθεί το πολιτικό άσυλο που είχε ζητήσει και επίσης ήταν ψυχολογικά ασταθής.

Είναι όμως σαφές ότι ένας άλλος 17χρονος που επιτέθηκε με μαχαίρι και τσεκούρι στους επιβάτες μιας αμαξοστοιχίας στην Βαυαρία, στο μυαλό του είχε μόνο την Τζιχάντ.

Το ίδιο και ο 31χρονος μακελάρης της Νίκαιας, που σκότωσε 84 άτομα με το τρελό φορτηγό του, που γιόρταζαν την επέτειο για την πτώση της Βαστίλης.

Και έτσι ξαφνικά χωρίς να το καταλάβουμε η ζωή έχει γίνει διαφορετική. Τις τελευταίες βδομάδες πριν ο κόσμος προλάβει να συνέλθει από το σοκ κάποιας επίθεσης, βρίσκεται αντιμέτωπος με το σοκ της επόμενης.

Δεν υπάρχει σχεδόν μέρα, που κάπου στον κόσμο να μην σημειωθεί κάποια τρομοκρατικού τύπου επίθεση.

Παλίότερα όταν κάναμε ένα ταξίδι, ο κύριος φόβος που υπήρχε για εκείνους που ταξίδευαν με το αεροπλάνο, και έπασχαν από την σχετική φοβία, ήταν να μην πάθει τίποτα το αεροπλάνο.

Τώρα τα στάνταρ έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχει κυριολεκτικά κανέναν μέρος στον κόσμο, που να μπορείς να αποκλείσεις ότι μπορεί να σημειωθεί καποια επίθεση, σε χώρους και σε χώρες που κάποτε ήταν “υτπεράνω υποψίας”.

Ζούμε σ` έναν κόσμο που ουσιαστικά κανείς δεν είναι ασφαλής , πουθενά.

Θά `λεγε κανείς ότι ο Θάνατος, είναι η μόδα της εποχής. Και μια μόδα από την οποία δεν μπορεί να φυλαχτεί κανείς. Γιατί όσο οι επιθέσεις, ήταν το αποτέλεσμα κάποιας συνωμοσίας έστω και λίγων ανθρώπων, υπήρχε πάντα η πιθανότητα κάτι να διαρρεύσει. Δεν υπάρχει όμως καμιά τέτοια δυνατότητα, να προφυλαχτείς, από έναν μοναχικό δολοφόνο, που αποφάσισε να σπείρει τον θάνατο, αδιαφορώντας για την δική του ζωή.

Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι οι δολοφονικές επιθέσεις αυτού του τύπου θα συνεχιστούν και μάλλον θα ενταθούν. Και συνήθως θα είναι στο όνομα της Τζιχάντ. Ο άνθρωπος είναι ζώο μιμητικό και για εκείνους που νομίζουν, ότι μια παρόμοια πράξη τους εξασφαλίζει μια θέση στον Παράδεισο, μια δολοφονική επίθεση σε ανυποψίαστους ανθρώπους μοιάζει σαν ένα καινούργιο μακάβριο σπορ.

Ο στόχος για πολλούς και διάφορους λόγους είναι ο τρόπος της ζωής στην Δύση, που πολλοί μισούν και θέλουν να καταστραφεί.

Αλλά όπως είναι σίγουρο ότι αυτές οι επιθέσεις θα συνεχιστούν, είναι εξ ίσου σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει κάποια απάντηση. Για την ώρα οι κοινωνίες της Δύσης, είναι απλώς φοβισμένες. Είναι η φυσιολογική πρώτη αντίδραση. Το επόμενο στάδιο είναι η πράξη. Τι είδους πράξη όμως και απέναντι σε ποιον, όταν ο “ηθικός” αυτουργός, μοιάζει με ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα;

Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως αποδεικνύει η Ιστορία, ο στόχος της αντίδρασης, ορίζεται εξ ίσου τυφλά όσο και τα δολοφονικά χτυπήματα.

Κατά πάσα πιθανότητα πηγαίνουμε ολοταχώς, προς μια εποχή, που δεν έχει προηγούμενο.