Πότε επιτέλους θα ξυπνήσεις

Πέρσι τέτοιον καιρό όταν μετά τις καλοκαιρινές εκλογές , όταν έγινε φανερό ότι θα πηγαίναμε σε εκλογές, μια και ο Σύριζα μπορούσε να μπλοκάρει την προεδρική εκλογή, είχα γράψει ένα μικρό σημείωμα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook, με τρείς υποσημειώσεις. Κατά καιρούς επαναλάμβανα κάποιες από αυτές ή και όλες μαζί. Είναι για την δική μου άποψη, ένας βασικός τρόπος για να μπορείς να καταλάβεις τι έχει συμβεί, τι συμβαίνει και τι θα συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα, από πολιτική άποψη. Σήμερα , μετά από όλα αυτά, που έχουν συμβεί στο διάστημα αυτού του χρόνου, νομίζω ότι είναι πάλι ο καιρός να τις επαναλάβω εδώ.

1)  Το πρόβλημα αυτής της χώρας δεν είναι ούτε Πολιτικό, ούτε Οικονομικό. Το πρόβλημα αυτής της χώρας είναι Διανοητικό.

Όσα ζήσαμε σ’ αυτό το διάστημα που μεσολάβησε θα έπρεπε να σε έχουν κάνει να καταλάβεις που βρίσκεται το πρόβλημα αυτής της χώρας. Τα όσα απίθανα έχουμε ακούσει, δεν κάνουν ούτε για την πρώτη δημοτικού. Κι όμως αποτελούν «σοβαρούς» διαλόγους, γίνονται θέμα στα κανάλια και στις εφημερίδες και συχνά καθορίζουν την ζωή μας. Έχουμε βέβαια συνηθίσει να κατηγορούμε τους πολιτικούς για το μέτριο επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Δεν είναι όμως οι πολιτικοί το θέμα. Αυτοί κάνουν απλώς την δουλειά τους και σπάνια βγαίνουν χαμένοι.  Το θέμα είναι οι «Εξωτικοί Ψηφοφόροι» και ο τρόπος που κάνουν τις επιλογές τους. Αλλά όπως έλεγε και ο Αινστάϊν « Μόνο το Σύμπαν και η Βλακεία είναι άπειρα. Και για το Σύμπαν υπάρχουν μερικές επιφυλάξεις».

2)  Το πολιτικό σύστημα είναι Ενιαίο.

Τώρα εσύ μπορεί να νομίζεις ότι αυτές οι φοβερές ιδεολογικές διαφορές που επικαλούνται τα κόμματα, τα Αριστερά και Ολίγον πιο Αριστερά ή Δεξιά κλπ. είναι πραγματικά. Μοιάζουν πολύ πραγματικά. Αλλά δεν είναι. Το Πολιτικό Σύστημα είναι Ενιαίο. Αυτό σημαίνει πως ότι και να γίνει, πάντα θα βρίσκεται ένας τρόπος αυτή η χώρα να πηγαίνει πολιτικά προς την κατεύθυνση που έχει αποφασιστεί. Σε όλη τη Δύση οι πραγματικές πολιτικές διαφορές είναι μόνο σε επί μέρους θέματα και δεν μπορούν να λυθούν βάσει θεωρητικών ιδεολογημάτων. Οι ιδεολογίες-που παλιότερα ίσχυαν- δεν είναι παρά το «κόκκαλο» που πετιέται στην Μάζα, γιατί –αν και είναι πια μπαγιάτικο- εξακολουθεί να το μασουλάει. Το Πασόκ και η Νέα Δημοκρατία ήταν για δεκαετίες οι «αιώνιοι αντίπαλοι», κάτι σαν τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Όταν χρειάστηκε συγκυβέρνησαν και είπαν κι ένα τραγούδι. Και τι έγινε στο τέλος;… Πάλι το θέμα το ίδιο παραμένει . Μόνο που τώρα το Πασόκ λέγεται Σύριζα. Την διαφορά μπορούν να την κάνουν μόνο κάποια άτομα, αν έχουν το κατάλληλο ταλέντο και όρεξη για δουλειά. Η σοφή ρήση που είχε πει κάποτε ο πάντα λακωνικός Κωνσταντίνος Καραμανλής  «Η Πολιτική είναι η Τέχνη του Εφικτού» εξακολουθεί να ισχύει και τώρα όπως ίσχυε και τότε. Και τώρα αν χρειαστεί να συγκυβερνήσει ο Σύριζα με την Νέα Δημοκρατία και αυτό θα γίνει και πάλι θα πουν κι ένα τραγούδι. Μάλλον δεν θα χρειαστεί. Για την ώρα τουλάχιστον. Αυτό το παιχνίδι παίζεται με πολλούς μπαλαντέρ.

3)  Υπάρχουν μόνο δυο πολιτικά μεγέθη. Η Μάζα και η Εξουσία.

Όπως είπαμε και πάρα πάνω οι ιδεολογίες είναι χρήσιμες μόνο για να αποκτά η μάζα και μια ηθική θεωρητική υπόσταση, ανάλογα  με το πώς βλέπει ο καθ’ ένας τον κόσμο, γιατί χωρίς μια βασική ηθική , που καθορίζεται από την Θρησκεία και τις Ιδεολογίες, δεν μπορεί να λειτουργήσει καμία κοινωνία. Κι αυτό, η «ιδεολογία» που επιλέγει ο καθ’ ένας,  καθορίζεται από το προσωπικό συμφέρον, την διάνοια και την ψυχολογία του καθ’ ενός. Το σφάλμα όλων των πολιτικών θεωριών είναι πως δεν λαμβάνουν υπ’ όψη τους, την ανθρώπινη ψυχολογία και κυρίως τα ανθρώπινα ένστικτα. Από τα οποία το ισχυρότερο, το ένστικτο της επιβίωσης, έχει σαν απόληξη την Απληστία. Ο Μαρξ δεν φρόντισε να διαβάσει τον Δαρβίνο πριν γράψει το Κεφάλαιο του και δεν μπορούσε να διαβάσει τον Φρόυντ. Η μάζα των Εξωτικών Ψηφοφόρων που ψηφίζει, δεν έχει ούτε την γνώση, ούτε τις απαραίτητες πληροφορίες που συχνά είναι και πολύ εξειδικευμένες, όταν πηγαίνει να ψηφίσει. Γι αυτό και η διακυβέρνηση ανήκει πάντα στην Εξουσία, ότι και να αποφασίζει η Μάζα.

 ΟΙ δυτικές δημοκρατίες, είναι μόνο κατ’ επίφαση δημοκρατίες και έχουν να κάνουν μόνο με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπου πράγματι έχει γίνει μεγάλη πρόοδος. Παλιότερα η Εξουσία αν ήσουν και πολύ απείθαρχος θα σε έκαιγε στην πυρά. Τώρα το πολύ να σε πυροβολήσει. Είναι πολύ πιο πολιτισμένο. Στις δυτικές δημοκρατίες όλα τα κόμματα ότι κι αν ισχυρίζονται πως είναι ιδεολογικά, όταν έρθουν στην Εξουσία, γίνονται κόμματα κεντρώα. Η διαφοροποίηση τους έγκειται στο ότι άλλα είναι υπέρ της διεύρυνσης του κρατικού τομέα και άλλα υπέρ του ιδιωτικού. Στην Ελλάδα αυτό συνοδεύεται και με ένα κόμπλεξ και αντίστοιχη επιθετικότητα των κρατικόφιλων εναντίον του ιδιωτικού τομέα. Αλλά καμιά κοινωνία χωρίς ισχυρή μεσαία επιχειρηματική τάξη, δεν μπορεί να ορθοποδήσει. Και όσο δεν ξεφεύγει από αυτό το κόμπλεξ δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει. Γι αυτό άλλωστε επελέγη και ο Τσίπρας ως δήθεν  Αριστερός. Απώτερος σκοπός είναι η συμφιλίωση του κρατικού με το ιδιωτικό, κάτι που συναντά και ισχυρές συμφεροντολογικές αντιστάσεις.

Η Πολιτική είναι το μέρος της Εξουσίας που φαίνεται. Οι Πολιτικοί έχουν στην ουσία τον ρόλο του  κομφερασιέ. Η αληθινή Εξουσία είναι πάντα το Χρήμα. Και οι εκπρόσωποί του είναι συνήθως αόρατοι. Η δημιουργία μεγάλων επενδυτικών Fundsείναι η πιο σύγχρονη μορφή της Εξουσίας, που με όπλο τα τεράστια κεφάλαια που διαθέτουν ρυθμίζουν τις περίφημες «Αγορές». Όλα είναι μπλεγμένα σ’ έναν τεραστίου μεγέθους μηχανισμό, με μεγαλύτερα ή μικρότερα αλληλοεξαρτώμενα γρανάζια.  Κανείς δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού. Κι αν κάποιος το αποτολμήσει οι «ποινές» είναι πολύ αυστηρές. Η βαρύτερη απ’ όλες είναι η «Συριοποίηση». Γι αυτό και είναι αστείο να νομίζεις ότι η ψήφος σου καθορίζει τίποτα περισσότερο από την καριέρα κάποιων πολιτικών και κάποιων κομμάτων.