Το μεγάλο κόκκινο χαλί που στρώνει η αντιπολίτευση στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Γιατί ;

Αυτό κάνει και το ΚΚΕ και ο συνοδοιπόρος του με το όνομα Ανταρσύα, οι οποίοι κρίνουν ότι η δημιουργία καινούργιων ιατρικών μονάδων δεν συμφέρει το πολιτικό σκεπτικό τους, γιατί αν μια κεντρώα κυβέρνηση, όπως αυτή του Μητσοτακη, εγκαινιάζει καινουργιες ιατρικές μονάδες, ο μόνος τρόπος να χαλάσεις την φιέστα είναι να βάλεις μια ομάδα διαμαρτυρόμενων να την χαλάσει. Μπορεί οι καινουργιες μονάδες σε νοσοκομεία να μην συμφέρουν την άποψη του ΚΚΕ και την αριστερή ιδεοληψία. Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο βέβαια υπάρχει και κάποιος ανταγωνισμός ανάμεσα στο ΚΚΕ και το Ανταρσύα, που οδηγεί τις δυο αυτές πολιτικές συνιστώσες σε όλο και πι9ο ακραία επεισόδια. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή σε όσους έχουν κάποια εμπειρία από φοιτητικά αμφιθέατρα

Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι κάνουν οι βουλευτές του ΚΚΕ τόσα χρόνια στην Βουλή, αλλά και γενικότερα, πέρα από το να επαναλαμβάνουν την κομμουνιστική μυθολογία, οπότε προκειμένου να πεθάνουν από πλήξη, κατά καιρούς διοργανώνουν παρόμοιες “πολιτιστικες” εκδηλώσεις όπως αυτές στο νοσοκομείο της Νίκαιας, που εξελίχθηκαν σε λίγο πιο βίαιες από ότι συνήθως. Εξ άλλου το ΚΚΕ, όποτε η Νέα Δημοκρατία έχει πρόβλημα κάνει οτι μπορεί για να βοηθήσει. Και όσο πιο βίαια το κάνει τόσο πιο πολύ βοηθάει.

Από αυτή την άποψη, η εκδήλωση στη Νίκαια αποδείχθηκε πολύ πετυχημένη και τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας εκτοξεύτηκαν στο 31,4 % στην πρόβλεψη αποτελέσματος, 18 μονάδες μπροστά από το δεύτερο Πασόκ, που έπιασε ένα συμβολικό 13%.

Το Πασόκ που περνάει την μια κρίση μετά την άλλη, σε απομίμηση του τίτλου της ταινίας με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο” Η μια μάχη μετα την άλλη” όπου στηρίζονται ισόποσα κάποια φανατικοί δεξιοί εξουσιαστές, όπως είναι το στυλ των ΗΠΑ σήμερα, όπως και κάποιοι αιωνιοι επαναστάτες, που τώρα πια επαναστατούν φορώντας σαγιονάρες. Το Πασόκ έχασε την ευκαιρία να κάνει κάτι, στις τελευταίες εκλογές για την ηγεσία του. Η όποια επιλογή ήταν δικαίωμα των οπαδών του Πασόκ βέβαια,  οι οποίοι δεν φημίζονται και για την ευθυκρισία τους διαχρονικά.

Από το ’23, και μετά αλλά με μεγαλύτερη ένταση εδώ κι ένα χρόνο, τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν ότι μπορούν για να εξασφαλίσουν την τρίτη εκλογική νίκη του Μητσοτάκη.

Το περσινό σφάλμα, το ότι μάσησαν δηλαδή συνολικά το παραμύθι σχετικά με το δυστύχημα των Τεμπών, μια ευφάνταστη άποψη που σφυρηλατήθηκε σε ξένη πρωτεύουσα, που δεν συμπαθεί τον Μητσοτάκη, με τις ψεκασμένες ιστορίες των ξυλολίων, των μπαζωμάτων και του λαθρεμπορίου, δείχνει τεράστιο έλλειμμα κρίσης, ένα τρομερό πρόβλημα σε κρίσιμους καιρούς που απαιτούν λεπτούς χειρισμούς, μια ανύπαρκτη δυνατότητα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Η στήριξη όσων κομμάτων δεν υπάρχουν ακόμη, δηλαδή του Τσίπρα και της Καρυστιανού, από μεγάλα εγχώρια συμφέροντα που συμπορεύονται περιστασιακά (;) και με κάποια ξένα, σε κάνει να απορείς πως κάποιοι με τέτοια μυαλά κατάφεραν να γίνουν πλούσιοι.

Εκτός από το Πασόκ που μιά φορά στις 10, απαντά με κάποια μετριοπάθεια, ταιριαστη με τους δύσκολους καιρούς. που διανύουμε. όλες τις άλλες φορές, τα κόμματα της αντιπολίτευσης με μάλλον έξαλλη γλώσσα που επίσης εκφράζεται σε αταίριαστα έντονο ύφος, προσπαθούν να πείσουν ότι η νύχτα δεν είναι νύχτα , αλλά μέρα.

Υπάρχουν δυο μεγάλα μεγέθη, που τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή δεν μπορούν ή δεν θέλουν (αυτοκτονικό αυτό) να καταλάβουν.

Το πρώτον είναι το ότι όταν επί εφτά χρόνια, στην διάρκεια των οποίων μια κυβέρνηση υπόκειται στην φθορά του χρόνου, και των λαθών της, τα ποσοστά της αντιπολίτευσης μένουν καθηλωμένα, κάτι δεν πρέπει να πηγαίνει καλά με τον τρόπο που ερμηνεύουν τα φαινόμενα.

Το να μπορέσουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αναδειχθούν σε υπολογίσιμο αντίπαλο είναι η δουλειά τους. Αν δεν τα καταφέρνουν κάτι πάει στραβά με την αντίληψή τους. Το τι δεν πάει καλά είναι περισσότερο από εμφανές.

Ο λόγος τους κατ’ αρχάς εκτός από έξαλλος για ασήμαντα ζητήματα, που δημιουργεί την εντύπωση για πολλούς από τους αρχηγούς τους, ότι από κάτι πάσχουν, είναι επίσης και εντελώς παρωχημένος και καθόλου πειστικός.Η ελληνική κοινωνία τα έχει ακούσει πολλές φορές αυτά και πάντα στο τέλος βγήκε πολύ ζημιωμένη.

Ο ένας είναι έτοιμος να κάνει πόλεμο με την Τουρκία, ο άλλος νομίζει ότι βρισκόμαστε στην επανάσταση των μπολσεβίκων το 1917, ο άλλος δεν καταλαβαίνει την διαφορά μεταξύ επιστήμης και θρησκείας, η άλλη τα βάζει με τους πάντες και για πάντα, ενώ τα μελλοντικά κόμματα ξεφουσκώνουν πριν ακόμη εμφανιστούν..

Γενικά όταν ασχολείσαι ενεργά με την πολιτική, είναι καλό να καταλαβαίνεις ότι αν ο κόσμος δεν δείχνει να ενδιαφέρεται  για να αγοράσει το “προΪόν” σου δεν φταίει ο κόσμος , αλλά το προϊόν που πουλάς. Και τα “προϊόντα” που πουλάει συνολικά η αντιπολίτευση, είχαν ημερομηνία λήξης, που έχει περάσει εδώ και χρόνια

Η εποχή που με δυο τρεις ατάκες, ή με το να δηλώνει απλώς αριστερός, σοσιαλιστής ή ακροδεξιός, μπορούσες να πετύχεις κάποια θεαματικά αποτελέσματα έχει περάσει.. Τα παλιά κόλπα δεν πιάνουν πια.

Ότι μόνο μια σωστή κεντρώα πολιτική μπορεί να έχει αποτελέσματα. Και ακόμη περισσότερο όταν στηρίζεται σε τεχνοκράτες που δουλεύουν και παράγουν αποτελέσματα. Έχει επίσης κάτι, που η αντιπολίτευση ακόμη δεν μπορεί να αντιληφθεί. Ότι παραδέχεται τα λάθη του. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έκαναν και κάνουν τρομερά λάθη, σε μεγάλα και σε μικρά θέματα. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανένα από τα σημερινά αντιπολιτευτικά κόμματα να παραδέχονται κάποιο λάθος. Τέτοια  αλαζονεία χωρίς κανέναν λόγο δύσκολα την συναντάς.

Σε μια Δημοκρατία είναι καλό να υπάρχει μια ισχυρή κυβέρνηση, ώστε να μπορεί να κάνει την πολιτική της, αλλά και μια ισχυρή αντιπολίτευση, που να κρίνει αυστηρά , αλλά δημιουργικά. Η σημερινή παλαιού τύπου αντιπολίτευση, του “όχι” σε όλα, είναι όπως αποδεικνύει η πραγματικότητα, εκτός εποχής. Μετά από εφτά χρόνια τέλματος το να βρίσκεται ανάμεσα στο 3-13% κάτι σημαίνει.

Όταν βλέπεις μια κυβέρνηση να μην κλονίζεται παρόλα τα λάθη της, σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι έχουν ακόμη λιγότερη εμπιστοσύνη σε σένα..

Και όχι άδικα. Όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που θα μπορούσαμε να τα τοποθετήσουμε απλώς στο φάσμα του “ακροακραίου” αν πάρεις συνολικά τις τοποθετήσεις τους σε όσα σημαντικά συνέβησαν στα εφτά χρόνια κυριαρχίας του Μητσοτάκη, έχουν σοβαρό πρόβλημα ηγεσίας, στελεχιακού δυναμικού και ιδεολογικού προσανατολισμού σε βαθμό που να μην μπορείς να διακρίνεις αν είναι ακροαριστερά ή ακροδεξιά,ή ακροτίποτα.

Είναι κατανοητός ο θυμός και το μίσος που αισθάνονται οι λιγότερο ικανοί για τους πιο ικανούς, αλλά αυτό δεν αποτελεί πολιτική θέση, ούτε και ενδιαφέρει κανέναν. Η καριέρα στην πολιτική είναι κι αυτή απλώς μια άλλη δουλειά, που ευνοεί όσους αντιλαμβάνονται καλύτερα τα πράγματα σ’ αυτόν τον τομέα. Για πολλά από τα στελέχη της σημερινής αντιπολίτευσης θα έρθει σύντομα ο χρόνος που θα τους αναγκάσει να αναζητήσουν δουλειά σε άλλον τομέα, αλλά πιθανόν η βουλευτική αποζημίωση είναι  αρκετή για μια ζωή σε πρόωρη σύνταξη. Δεν είναι όμως αρκετά όλα αυτά για να σε οδηγήσουν πιο ψηλά.