Τραμπ & Πούτιν: Δυο ηλικιωμένοι ταραξίες ηγέτες φέρνουν τον πλανήτη στα όρια του (Μέρος 1ο)

( σ.σ. Το ξέρω ότι τα κομμάτια που γράφω είναι μεγάλα. Είναι ο τρόπος που έχω συνηθίσει μετά από χρόνια στα περιοδικά. Η ηλεκτρονική δημοσιογραφία απαιτεί κομμάτια περίπου 500 λέξεων. Για την δική μου οπτική αυτό μοιάζει πιο πολύ με περίληψη και προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να γράφω περιλήψεις. Η εποχή του ηλεκτρονικού διαβάσματος έχει δημιουργήσει και ένα μεγάλο πρόβλημα. Αναγνώστες που έχουν ξεχάσει να διαβάζουν. Με ενδιαφέρουν οι αναγνώστες που μπορούν να διαβάζουν μεγάλα κείμενα, έστω και με δόσεις. Κάτι που αρχίσαμε σήμερα μπορείε να το συνεχίσoυμε και αύριο. Αν και μόνο αν αξίζει τον κόπο. Θα έχουμε την ευκαιρία να ξανασυζητήσουμε γι’ αυτό το θέμα, που είναι ήδη πρόβλημα για τους νεότερους αναγνώστες, δημιουργώντας στρατιές Λειτουργικά και Κριτικά Αναλφάβητων, που δεν καταλαβαίνουν γιατί συμβαίνει ό,τι συμβαίνει.)

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Ο πατέρας μου γεννήθηκε κάπου στα μέσα της πρώτης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, στο Τσανάκαλε της Μικράς Ασίας. Στα Δαρδανέλια όπως το λέγαμε στα ελληνικά, που είχαν κυρίως ελληνικό πληθυσμό. Εκεί που βρισκόταν η αρχαία Τροία, το πέρασμα στρατιών και εμπόρων από την Ευρώπη στην Ασία. Τα περίφημα Στενά, που μπορούσαν να ανοίξουν ή να κλείσουν τον δρόμο για την Μαύρη Θάλασσα, ένα πέρασμα με μεγάλη στρατηγική σημασία ακόμη και σήμερα. Ο τόπος που έγινε ο Τρωικός Πόλεμος και προφανώς όχι για τα μάτια ή για τα πόδια της ωραίας Ελένης, όπως πολύ ποιητικά και δραματικά το έβαλε ο Όμηρος, ο πρώτος πετυχημένος σεναριογράφος της αρχαιότητας, που εξακολουθεί να παραγει θεαματικά οικονομικά αποτελέσματα ακόμη και σήμερα.

Λιγότερο από είκοσι χρόνια μετά την γέννηση του πατέρα μου, το 1922 και μετά την Μικρασιατική καταστροφή, ο ίδιος – όπως και ολόκληρη η οικογένεια του -αναγκάστηκε να φύγει από το μέρος που γεννήθηκε και να βρεθεί πρόσφυγας στον Πειραιά. Όπως και η μάνα μου που εκείνην την εποχή ζούσε στην Κωνσταντινούπολη. Τι παιχνίδια της μοίρας χρειάζεται να γίνουν για να γεννηθεί κάποιος από εμάς…

Ήταν η εποχή που ολόκληρη η Μέση Ανατολή άλλαζε μετα την λήξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου.

Ήταν η εποχή του Λώρενς της Αραβίας και της υποχώρησης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της απελευθέρωσης αραβικών και άλλων πληθυσμών. που άλλαξαν τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής.

Καθώς οι μετακινήσεις των στρατευμάτων θα γίνονταν, πια με οχήματα που οι μηχανές τους χρησιμοποιούσαν πετρέλαιο, η σημασία ολόκληρης της περιοχής, έγινε πρωταρχική για ολόκληρο τον κόσμο αλλά κυρίως για τις κυρίαρχες δυνάμεις.

Από τότε και μέχρι σήμερα η Μέση Ανατολή μέσα από συνεχείς συγκρούσεις, παραμένει ίσως η πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου.

Και εδώ και μερικούς μήνες η Μέση Ανατολή δεν είναι απλώς εύφλεκτη.

Είναι φλεγόμενη.

Μόλις πριν λίγες μέρες ένας ακραίος ισλαμιστής τρομοκράτης από το Ομάν ανέλαβε να μας θυμίσει ένα “σπορ”, που είχαμε αρχίσει να το ξεχνάμε. Τις αεροπειρατείες .

Ένα επαγγελματίας πιλότος που είχε απολυθεί από την προηγούμενη δουλειά του εξ αιτίας των εξτρεμιστικών του θέσεων. Στην διάρκεια μιας πτήσης  της FlyDubai,  από το Ντουμπάι προς το Τελ Αβίβ, λίγο πριν φτάσει στον προορισμό του, ο συγκυβερνήτης και επίδοξος τρομοκράτης επιτέθηκε με ένα μικρό τσεκούρι πρώτης ανάγκης (από αυτά που υπάρχουν στα αεροπλάνα) στον κυβερνήτη του αεροσκάφους, με σκοπό να το καταλάβει. Πιθανόν να είχε σκοπό να επιχειρήσει κάτι θεαματικό, όπως έγινε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 στην Νέα Υόρκη.

Η αεροπειρατεία απετράπει χάρη στον ηρωισμό του τραυματισμένου πιλότου, αλλά και κάποιων επιβατών, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Ισραηλινοί. Μετά από πολλά χρόνια σε συνθήκες συνεχούς απειλής, οι Ισραηλινοί έχουν αναπτύξει διαφορετικά ανακλαστικά που τους επιτρέπουν να τα βγάζουν πέρα σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Οι αεροπειρατείες είχαν αρχίσει στην δεκαετία του ’70, όταν τα μέλη της περίφημης PLO ανακάλυψαν έναν άλλο τρόπο για να προκαλέσουν την προσοχή του κοινού στον αγώνα τους.

Στην συνέχεια επειδή κανείς δεν ήθελε να βρεθεί λύση στο πρόβληγμα της Παλαιστίνης, ούτε καν οι επικεφαλής των Παλαιστίνιων, οι αεροπειρατείες και οι άλλες τρομοκρατικές ενέργειες, έγιναν ο καλύτερος μοχλός για την χειραγώγηση των τιμών του πετρελαίου.

Γιατί πίσω από όσα συνέβαιναν και τότε και τώρα , βρισκόταν και βρίσκεται πάντα το Χρήμα. Και η Εξουσία.

Γιατί Εξουσία χωρίς Χρήμα δεν διαρκεί πολύ.

Αλλά και το Χρήμα χρειάζεται πάντα μια Εξουσία για να κανει την δουλειά του.

Η καινούργια αναταραχή που κανείς δεν μπορεί να ξέρει πότε και πως θα τελειώσει ξεκίνησε πριν σχεδόν πέντε χρόνια.

Είχε προηγηθεί η πανδημία του Κόβιντ,  που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η πρώτη απόπειρα βιολογικού πολέμου, μια και ποτέ δεν θα μάθουμε σίγουρα αν δημιουργηθηκε στα εργαστήρια της Γιουχάν της Κίνας ή όχι και αν δημιουργήθηκε εκεί αν ξέφυγε κατά λάθος ή την “ξέφυγαν”.

Στις 22 Φεβρουαρίου 2022 ο δικτάτορας της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν, έκανε μια ομιλία που έβγαλε στην επιφάνεια το δικό του αμυντικό και επιθετικό δόγμα για την Ρωσία.

Πλησιάζοντας την ηλικία των εβδομήντα ετών τότε, ο Πούτιν, όπως πολλοί σχολίασαν τότε αποφάσισε να προσεγγίσει την δόξα του Μεγάλου Πέτρου ή της Μεγάλης Αικατερίνης. Όπως εύκολα καταλάβαινε κανείς από την ομιλία του, το καινούργιο “όραμα” του, ήταν να ξαναδημιουργήσει με τον δικό του τρόπο, την Σοβιετική Ένωση, δηλαδή να κάνει υποτελή της Μόσχας όλα τα πρώην κράτη της άλλοτε υπερδύναμης. Και το πλάνο θα ξεκινουσε από την “άτακτη” Ουκρανία που από το 2014 με την “εξέγερση του Μαϊντάν”, είχε εκδιώξει από την προεδρία της χώρας τον ρωσόφιλο Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Η πρώτη αντιδραση του Πούτιν ήταν να ενσωματώσει ξαφνικά ολόκληρη την Κριμαία, καταλαμβάνοντάς την αναίμακτα. Αυτό του ήταν αρκετό για να μετρησει της αντιδράσεις της Δύσης, που κοιμόταν ως συνήθως τον ύπνο του δικαίου, όπως και του ΝΑΤΟ. Οι χλιαρές κυρώσεις περιορίζονταν σε οικονομικούς κυρίως αποκλεισμούς. Ολόκληρη η Ευρώπη, με την καθοδήγηση της Μέρκελ συνεχισε να αγοράζει το φτηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο της Ρωσίας

Οι αιτιάσεις του Πούτιν στην ομιλία του 2022 έκαναν λόγο για περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ και θεωρητικά έχουν κάποια βάση. Αλλά στην πραγματικότητα όπως είχε πολύ εύστοχα παρατηρήσει πριν από κάποια χρόνια  ο Εμμανουέλ Μακρόν, το ΝΑΤΟ ήταν “εγκεφαλικά νεκρό”, με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες να διαθέτουν μικρούς και πολύ ελαφρά εξοπλισμένους στρατούς. 

Όπως συνέβη και με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη αφυπνίστηκε μόνο όταν ο Χίτλερ κατέλαβε τα γειτονικά του κράτη και η Αμερική μόνο όταν οι Ιάπωνες επιτέθηκαν στο Περλ Χάρμπορ.

Στην σημερινή επικίνδυνη εποχή η Ευρώπη μετά από δυο παγκόσμιους πόλεμους που σε μεγάλο μέρος διεξήχθησαν στα εδάφη της, είχε πιθανόν μεγάλη ανάγκη να ζησει κάποιες δεκαετίες ειρηνικά. Και ήταν οι μοναδικές στην μακραίωνη Ιστορία της.

Ακόμη και δυο μέρες πριν από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ελάχιστοι πίστευαν, ότι ο Πούτιν θα πραγματοποιούσε την απειλή του.

Από μια άποψη η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία ήταν αναγκαία για να ξυπνήσει η Ευρώπη στον σημερινό κόσμο.

Η περίπτωση του Πουτιν

Για να καταλάβει κανείς την συνέχεια θα πρέπει να κατανοήσει τον Πρόεδρο της σημερινής Ρωσίας .

Ο Πούτιν που μπήκε σε πολύ νεαρή ηλικία στην KGB, ενστερνιζόταν πλήρως το Σοβιετικό σύστημα.

Δηλαδή μια ωραία δικτατορία.

Μην σας κάνει εντύπωση αυτό. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Δύσης, που συχνά διαδηλώνουν για τα δημοκρατικά δικαιώματα, είναι σε πολύ-πολύ μεγάλο ποσοστο οπαδοί των δικτατοριών. Όπως και τα παραπειστικά ονομαζόμενα δήθεν “αριστερά” κόμματα, που έχουν καταντήσει να διαδηλώνουν υπέρ των πιο σκληρών δικτατορικών καθεστώτων

Στο μυαλό ενός πράκτορα, όχι μόνο ενός πράκτορα της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά κάθε πράκτορα, το σημαντικό είναι η επιτυχία της αποστολής με κάθε μέσο. Μια πολύ συνηθισμένη πρακτική για την επιτυχίαε ενός σκοπού, είναι μέσω κάποιας προβοκάτσιας.

Στις προβοκάτσιες είναι εθισμένες οι μεγάλες δυνάμεις που συχνά ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, ξεκινούν εμφυλίους πολέμους ή άλλες συγκρούσεις.

Ο Πούτιν δεν ήταν εξαίρεση.

Και παραμένει έτσι.

Από το 2014 ως το 2022  στις ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας, που είναι σε μεγάλο μέρος ρωσόφωνες, διεξαγόταν ένας σκληρός υπόγειος πόλεμος. Σε ποιο ποσοστό οφειλόταν σε προβοκάτσιες και σε ποιο ποσοστό σε αληθινά γεγονότα, μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Ήταν αρκετή αιτία όμως για τον Πούτιν να εμπνευστεί την “ειδική στρατιωτική επιχείρηση” με το πρόσχημα της απελευθέρωσης των ρωσόφωνων πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας, από τους Ουκρανους, αλλά και ολόκληρη ίσως την Ουκρανία, από το “ναζιστικό καθεστώς” της Ουκρανίας.

Είναι κάπως οξύμωρο, ένας “καθαρόαιμος” και σκληρός δικατάτορας όπως ο Πούτιν, που έχει εξαφανίσει τους πολιτικούς του αντιπάλους και όσοι απλώς έχουν την ατυχή ιδέα να διαδηλώσουν συνήθως συλλαμβάνονται να μιλάει για “ναζιστικά καθεστώτα”

Είναι συνηθισμένη τακτική αυταρχικών καθεστώτων να κατονομάζουν τους στόχους τους ως “ναζιστικά καθεστώτα”.

Η Ρωσία του Πούτιν είναι ίσως το μοναδικό ευρωπαϊκό καθεστώς που έχει αφομοιωσει τόσο καλά τα διδάγματα του Γκαίμπελς, του βασικού προπαγανδιστή του Χιτλερικού καθεστώτως της Γερμανίας.

Τα αυταρχικά καθεστώτα είναι αναγκασμένα από τη φύση τους να βλέπουν παντού υπονομευτές της εξουσίας τους. Εσωτερικούς και εξωτερικούς. Μέσα στα 26 χρόνια στην εξουσία ο Πούτιν έχει εξοντώσει κυριολεκτικά,  σκότωσε δηλαδή, όλες τις αντιπολιτευόμενες φωνές, με τελευταίο τον Ναβάλνι, στον οποίον επιφύλαξε φρικτό τέλος στις φυλακές της Σιβηρίας, ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την αργή εκτέλεση του.

Αρκεί μια υποψία για κάποιον από τον στενό του κύκλο του Πούτιν ή εκπρόσωπο της νομενκλατούρας, για να “αυτοκτονήσει” πηδώντας από το μπαλκόνι του. Πάνω από είκοσι άτομα έχουν “αυτοκτονήσει” γιατί σχολίασαν ή είχαν αντιρρήσεις για τις αποφάσεις του Πούτιν

Μετά από σχεδόν πέντε χρόνια πολέμου και χωρίς να φαίνεται κανένα φως στον ορίζοντα για ειρήνευση, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι επιδιώκει ο Πουτιν.

Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχουν βρει τον θάνατο ή έχουν σακατευτεί άσχημα περίπου ένα εκατομμύριο Ρώσοι και άλλο ένα εκατομμυριο Ουκρανοί. Πέντε εκατομμύρια Ουκρανοί, κυρίως γυναίκες και παιδιά έχουν εγκαταλείψει την Ουκρανία για να βρουνν καταφυγιο σε ευρωπαϊκές χώρες και άλλο ένα εκατομμύριο Ρώσοι που το έσκασαν από την Ρωσία σε άλλες γειτονικές χώρες για να αποφύγουν την στρατευση. Του τελευταίους μήνες έχοντας θορυβηθεί από τις ουκρανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις που καταφέρνουν να χτυπάνε ρωσικές στρατηγικές εγκαταστάσεις, έχει αρχισει να βομβαρδίζει ανελέητα το Κϊεβο και άλλες πόλεις στοχεύοντας πολυκατοικίες και αμάχους και χτυπώντας στο ψαχνό ώστε να κάμψει το ηθικό των Ουκρανών.

Το μέτωπο στο Ντονμπάς εκεί που συνεχίζονται οι σκληρές μάχες, με κέρδος η απώλεια κάποιων εκατοντάδων μέτρων, έχει μετατραπεί σε ένα σφαγείο νεαρών ανδρών Ουκρανών και Ρώσων, καθώς σύμφωνα με τις εκτιμήσεις διεθνών αναλυτών γύρω στις 30-40.000 άτομα σκοτώνονται ή σκατεύονται κάθε μήνα.

Όπως έκανε και στο Γκρόζνι για να καταπνίξει την εξέγερση των Τσετσένων στην δεύτερη φάση της επίθεση στην Τσετσενία, ισοπέδωσε την πρωτεύουσα, αναγκάζοντας τους τρομοκρατημένους Τσετσένους να συνθηκολογήσουν, για να γίνουν στην συνέχεια οι πιο πιστοί υποστηρικτές του καθεστώτος.

Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς, τις από δω και  πέρα επιδιώξεις του Πούτιν. Οι πολύ συχνές κυβερνοεπιθέσεις στην Δύση, αλλά και η εμφάνιση ρωσικών drones σε αεροδρόμια και άλλες στρατηγικές εγκαταστάσεις ευρωπαϊκών χωρών, έχουν αυξήσει τις ανησυχίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχοντας χάσει την σιγουριά της αμερικανικής προστασίας ξεκίνησαν ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Συγχρόνως ο καλός μαθητής του Γκαίμπελς και υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρώφ, σε μια εμπνευσμένη αντιστροφή της πραγματικότητας κατηγόρησε πάλι την Ευρώπη για επιθετικές τάσεις, καταλήγοντας στην απειλή πυρηνικού πολέμου, όπως κάνει συχνά άλλωστε και ο πρώην “δήθεν” Πρόεδρος, αλλά στην ουσία απλό υποχείριο του Πούτιν και τώρα ανώτατο στέλεχος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, Ντιμίτρι Μεντβέντεφ, που σε μια πρόσφατη ομιλία του επέσυρε πάλι την απειλή ενός παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου επειδή -όπως λέει- η Ευρωπαϊκή Ένωση θέλει την σύγκρουση με την Ρωσία.

Η περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ

Και  ενώ συνέβαιναν και συμβαίνουν όλα αυτά, με τις εκλογές του 2024 στις ΗΠΑ επέστρεψε και ο Ντόναλντ Τραμπ, πιο δραστήριος και πιο ταύρος σε υαλοπωλείο αυτή τη φορά, όπου το υαλοπωλείο είναι η Υφήλιος. Δεν ξέρω ποια θα ήταν μια πιθανή ψυχολογική αξιολόγηση για τον Τραμπ, αλλά με την ερασιτεχνική ψυχολογική ανάλυση που δικαιούμαστε να κάνουμε όλοι μας, ο Τραμπ έχει όλα τα στοιχεία μιας πέρα από τα συνηθισμένα, υπερβολικά ναρκισσιστικής συμπεριφοράς. Κάτι που αποκαλύπτει, ένα χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές, εξαιρετικά υπερτροφικό “εγώ”, που εξ αιτίας ακριβώς αυτών των υπερβολών φτάνει στα όρια της γελοιότητας. Αυτή η εντύπωση του γελοίου χωρίς όρια, ξεκινάει με την εμφάνιση, το ξανθό-πορτοκαλί μαλλί μαζί με τήν περιπετειώδη κόμμωση, την γραββάτα – που το σωστό είναι να φτάνει μέχρι την ζώνη του παντελονιού- αλλά στην δική του περίπτωση, γίνεται κάτι σαν μια μακρόστενη κόκκινη παιδική “σαλιάρα” που κρέμεται πολύ κάτω από την ζώνη.

Ο Τραμπ από την μια μεριά και η υπέρκομψη σύζυγός του Μελάνια από την άλλη, μοιάζουν σαν δυο χαρακτήρες που ξεπήδησαν από κόμιξ της Μαρβέλ. Θα μπορούσε κάλλιστα ο Τραμπ να είναι ο χαμένος άδελφός του Joker. Mε τρόπους αγροίκου βουνίσιου Αμερικανού επαρχιώτη, θυμίζει Χίτλερ και Μουσολίνι, που μπήκαν στο μπλέντερ μαζί με ήρωες της Μαρβέλ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η φιγούρα που ξεπήδησε από κόμιξ της Μαρβέλ, στην πραγματικότητα είναι Πρόεδρος των ΗΠΑ, της μεγαλύτερης δύναμης του πλανητη. Γενικά η ζωή στον πλανήτη έχει από καιρό αρχίσει να μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας η και ταινία με σούπερ “ήρωες”, που στην πραγματικότητα δεν είναι ήρωες, αλλά όλοι “κακοί”. 

Σύμφωνα με κάποια άποψη, όλοι οι επιφανείς ηγέτες της εποχής μας, όπως ο Τραμπ, ο Πούτιν , ο Σι ΖιΠίνγκ, ο ΚΙμ Γινγκ Ουν, ο Νετανιαχου και ο μακαρίτης πλέον Χαμενεΐ,  θα μπορούσαν να είναι πρωταγωνιστές σε κάποια σχετική ταινία του Χόλιγουντ.

Ο Τραμπ πέρα από τα άλλα, τις προσβολές προς όλους, τους δασμούς που μπαινοβγαίνουν με μάλλον καταστροφικό αποτέλεσμα, την επίθεση στην Δύση και τους θεσμούς της, την περίεργη αγάπη σε βαθμό εξάρτησης από τον Πούτιν, μοιάζει και με παρωδία σεξπηρικού ήρωα, όπου ο Βασιλιάς είναι συγχρόνως και ο Κλόουν του παλατιού, αλλά και όλου του κόσμου.

Παρόλα αυτά είχε δυο θεαματικές επιτυχίες. Η εντελώς αμερικάνικου τύπου επιχείρηση στην Βεναζουέλα που κράτησε μόνο μερικές ώρες, ήταν μια κοσμοϊστορική επιτυχία, που είχε και  στοιχεία ταινίας του Σταλόνε , με την πρωτοφανή απαγωγή του Προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο. Το σημαντικό όμως αποτέλεσμα ήταν ότι οι ΗΠΑ απέκτησαν τον έλεγχο των πετρελαίων της Βενεζουέλας, που μάλλον είναι και τα πλουσιότερα στον κόσμο, δίνοντας έτσι στις ΗΠΑ, ένα πολύ σημαντικό γεωπολιτικό πλεονεκτημα, καθώς γίνονται ο κυρίαρχος στο παιχνίδι του μέλλοντος.

Η τελική συμφωνία με την Δανία για την υπαγωγή της Γροιλανδίας στον αμερικανικό έλεγχο επίσης είναι ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα, για την άμυνα των ΗΠΑ και την δημιουργία του θόλου Golden Dome  κατά το ανάλογο του Iron Dome του Ισραήλ. Αλλά και του ελέγχου της Αρκτικής που θα είναι ένα επόμενο σημείο αναμέτρησης των υπερδυνάμεων.

Η περίπτωση του Ιράν

Η επίθεση στο Ιράν από κοινού με το Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου, ήταν η πιο περίεργη αρχή ενός πολέμου, αφού τα πρώτα βλήματα και οι πρώτοι πύραυλοι είχαν σαν στόχο ολόκληρη την ως τότε ηγεσία του Ιράν, που ξεκληρήστηκε ολοσχερώς.

Υποτίθεται ότι οι Ισραηλινοί είχαν βεβαιώσει τους Αμερικανούς ότι μετά από αυτό το χτύπημα το καθεστώς θα έπεφτε καθώς υπήρχαν σοβαρές λαϊκές αντιστάσεις που είχαν εκδηλωθεί  μόλις ένα με δυο μήνες πριν την αμερικανική επέμβαση και που είχαν καταλήξει σύμφωνα με εκτιμήσεις ανεξάρτητων παρατηρητών στο φόνο περίπου 50.000 διαδηλωτών, αν και αυτός ο αριθμός είναι πρακτικά αδύνατον να επιβεβαιωθεί.

Η ιστορία με το Ιράν έχει πολλά περίεργα σημεία, μια και από τότε που έπεσε ο Σάχης και ανέβηκε το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων, από το 1979, υπό το Χομεϊνί, το Ιράν έγινε ο πρώτος εξαγωγέας τρομοκρατίας στον κόσμο, με την δημιουργία στρατών όπως η Χεζμπολάχ,  οι Χούθι και η Χαμάς αργότερα, που μπορούσαν να κάνουν επιθέσεις σε όποιον ήθελαν αλλα κυρίως στο Ισραήλ, χωρίς να θεωρείται υπεύθυνο το Ιράν.

Κάποια στιγμή αργότερα το Ιράν μπήκε στον πειρασμό της δημιουργίας πυρηνικών όπλων και κανείς δεν είχε αμφιβολία πως σε τέτοια περίπτωση ο πρώτος στόχος θα ήταν το Ισραήλ, αφού ο βασικός στρατηγικός στόχος του Ιράν, αλλά και όλων των τρομοκρατικών στρατών του ήταν η εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι συνεδριάσεις στο ιρανικό Κοινοβούλιο ξεκινάνε με την προτροπή “Θάνατος στο Ισραήλ- Θάνατος στην Αμερική”.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ήταν χιλιάδες οι ρουκέτες που εκτοξεύτηκαν από τον Λίβανο- που είχε μετατραπεί σε ορμητήριο της Χεζμπολάχ-αλλά και από τους Πλαιστίνιους της Γάζας όπου είχε αρχίσει να δημιουργείται η περιβόητη Χαμάς.

Τέτοιες μέρες περίπου τρια χρόνια πριν, η Χαμάς είχε προκαλέσει την μεγάλη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023, στο έδαφος του Ισραήλ που αποτέλεσε και το φυτίλι για την μεγάλη συγκρουση που άρχισε από τότε.

Όπως λέει ο Τραμπ ο βασικός του στόχος είναι να μην αποκτήσει ποτέ το Ιράν πυρηνικά όπλα, γιατί αυτό θα οδηγούσε αρχικά στην εξαφάνιση του Ισραήλ , αλλά και σίγουρα σε έναν Τρίτο Πυρηνικό Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η Ρωσία ήταν και είναι ο βασικός υποστηρικτής του Ιράν.

Μετά τους βομβαρδισμούς της 28ης Φεβρουαρίου 2026 που εξαφάνισε όλη την ως τότε ηγεσία του ηγέτη Αλί Χαμενεΐ αλλά και των πιθανών διαδόχων του, το ιρανικό καθεστώς δεν έπεσε, αλλά εξακολούθησε να υπάρχει μέσα σε ένα σύννεφο ομίχλης ως προς την ηγεσία του. Στην συνέχεια με αυτές τις απρόβλεπτες στοχευμένες κινήσεις που μας έχει συνηθίσει το Ισραήλ, δολοφονήθηκαν και οι επόμενοι επίδοξοι διάδοχοι του Χαμενέΐ. Στο τέλος απέμειναν κάποιοι όπως ο Πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεκσιάν και ο υπουργός εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, που ασκούν την εξουσία, ενώ επικεφαλής υποτίθεται ότι είναι ο γιος του δολοφονηνμένου Αλί Χαμενεΐ, ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ο οποίος όμως είναι άφαντος και επικοινωνεί μόνο μέσω γραπτών μηνυμάτων, άρα μπορεί να είναι και νεκρός ή βαριά τραυματισμένος , Πιθανόν και να είναι νεκρός, αλλά θα είναι χρήσιμος γιατί έτσι κι αλλιώς, θα χρειαστεί κάποιος με τέτοιο οικογενειακό παρελθον, για να επιβάλει την τελική συμφωνία, αν και όποτε γίνει.

Ο λαοί, όλοι οι λαοί, όπως και όλα τα σύνολα πολλών ατόμων, ήταν και παραμένουν ιδιαίτερα χαμηλής διανοητικής ικανότητας. Αν κάποια ευφυή άτομα συγκεντρωθούν και γίνουν ομάδα γίνονται αυτομάτως πολύ λιγότερο ευφυή. Όταν βλέπετε πλήθη συγκεντρωμένων ατόμων για οποιονδήποτε σκοπό, συνήθως έχουμε να κάνουμε με ένα χαζό και εύκολα ποδηγετούμενο σύνολο. Είναι η μοίρα των πραγμάτων . Κάντους ομάδα, κόμμα, οπαδούς και κάτι παρεμφερές αν θέλεις να τους κουμαντάρεις όπως θέλεις.

Ας γυρίσουμε στο Ιράν όμως.

Το πρώτο ερώτημα που γεννιέται μας δημιουργεί μια πρώτη απορία. Αφού το Ιραήλ και οι Αμερικανοί έχουν την ευχέρεια να εκτελούν όποιον τους καπνίσει, γιατί δεν εκτέλεσαν και του σημερινούς, αφού όλο φέρνουν εμπόδια στις διαπραγματεύσεις;

Πάμε πάρα κάτω.

Το Ιράν αφού αρχικά έκανε μια μεγάλη πυραυλική επίθεση στο Ισραήλ, που όμως αναχαιτίστηκε περίπου κατά 97% μέσω του Iron Dome, στην συνέχεια άρχισε να επιτίθεται στα Εμιράτα του Κόλπου, αλλά και στην Σαουδική Αραβία. Τον τελευταίο καιρό μάλιστα καθώς μπήκαν και οι Χούθι της Υεμένης στο παιχνίδι, άρχισαν περισσότερες και πιο στρατηγικές επιθέσεις εναντίον της Σαουδικής Αραβίας. Όταν μάλιστα οι Σαουδάραβες ζήτησαν την βοήθεια των ΗΠΑ, ο Τραμπ την αρνήθηκε.

Το αποτέλεσμα ήταν πολλά κεφάλαια που είχαν επενδυθεί στα Εμιράτα και την Σαουδική Αραβία, έφυγαν από εκεί και άρχισαν να ξανασκέφτονται την επιστροφή τους στην Νέα Υόρκη και γενικότερα στις ΗΠΑ.

Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σχετικά πρόσφατα,  κάποιο καιρό πριν, η Σαουδική Αραβία είχε κάνει μια εντυπωσιακή προσέγγιση στην Κίνα, πράγμα που είχε κάνει τον Τραμπ λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να επισκεφθεί την Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της περιοχής. Το Κατάρ μάλιστα,  είχε κάνει δώρο προσωπικά στον ίδιο, ένα Τζάμπο της Μπόινγκ, παρόμοιο με το προεδρικό αεροπλάνο αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η είσοδος μας στον Αιώνα της Επιστημονικής Φαντασίας

Εδώ αφήνουμε το μυαλό μας να κάνει μερικούς ελεύθερους συνειρμούς και μεταφερόμαστε για λίγο στον παρελθόν και συγκεκριμένα στην 11η Σεπτεμβρίου 2001 όταν τα δυο επιβατικά αεροπλάνα χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης, οι οποίοι στην συνέχεια κατέρρευσαν δημιουργώντας τις πιο εντυπωσιακές εικόνες ενός καινούργιου αιώνα, αλλά και μιας καινούργια γεωπολιτικής εποχής που ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη.

Τα χτυπήματα ήταν προσεκτικά σχεδιασμένα. Ακόμη και το ύψος στο οποίο θα έπεφταν τα αεροπλάνα ώστε μετά την παρέλευση κάποιας ώρα οι πύργοι να καταρρεύσουν δημιουργώντας ένα συγκλονιστικό και κασμοϊστορικό αποτέλεσμα.

Ας κοιτάξουμε όμως προσεκτικά τις λεπτομέρειες.

Δεν έπεσαν οπουδήποτε στην Νέα Υόρκη. Έπεσαν στους Πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου, τα σύμβολα της εσωτερικής ισχύος του καπιταλισμού. Από τους  19 τρομοκράτες που κατέλαβαν τα αεροπλάνα οι 15 ήταν Σαουδάραβες, δύο από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ένας Αιγύπτιος και ένας Λιβανέζος. Αλλά  ηθικός αυτουργός ο πραγματικός αρχηγός ήταν Σαουδάραβας.

Ο περίφημος και διαβόητος ως τότε Μπιν Λάντεν. Ο πρώην δισεκατομμυριούχος που με την βοήθεια των ΗΠΑ μεταβλήθηκε σε πολεμιστή για να γίνει τελικα τρομοκράτης και βασικός εχθρός των ΗΠΑ, για πολλά επόμενα χρόνια μέχρι την εξόντωση του.

Βολικά από μια άποψη όλα αυτά.

Όταν εξοντώθηκε ο Μπιν Λάντεν στο συγκρότημα που έμενε στο Πακιστάν, μια εποχή της τρομοκρατίας έφτασε στο τέλος της. Ο Μπιν Λάντεν εξοντώθηκε από  άνδρες των ειδικών δυνάμεων του Ναυτικού (Navy SEALS),  σε μια επιχειρήση που παρακολούθησε ζωντανά στον Λευκό Οίκο, ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και το επιτελείο του. Και, σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή, μετά την εκτέλεση του Μπιν Λάντεν στο δωμάτιο του σε μια πραγματικά δραματική σκηνη. Στην συνέχεια έγινε αναγνώριση επί τόπου από μέλη της ομάδας, μία από τις συζύγους του τον αναγνώρισε, συγκρίθηκαν φωτογραφίες της σορού με γνωστές φωτογραφίες του και έγινε επίσης εξέταση DNA με συγγενείς του Μπιν Λάντεν, την οποία οι αμερικανικές αρχές χαρακτήρισαν σχεδόν 100% ταύτιση. Στη συνέχεια η σορός μεταφέρθηκε στο αεροπλανοφόρο USS Carl Vinson, στη βόρεια Αραβική Θάλασσα. Εκεί πλύθηκε, τυλίχθηκε σε λευκό σεντόνι, τοποθετήθηκε σε σακούλα με βάρος, Αμερικανός αξιωματικός διάβασε θρησκευτικό κείμενο που μεταφράστηκε στα αραβικά και κατόπιν η σορός τοποθετήθηκε πάνω σε επίπεδη σανίδα, η οποία ανασηκώθηκε ώστε να γλιστρήσει στη θάλασσα. Όλα έγιναν μέσα σε 24 ώρες από τον θάνατό του.

Βολικά από μια άποψη και αυτά επίσης.

Σημασία όμως έχει η συνέχεια. Γιατί κάποια πράγματα άλλαξαν από τότε.

Από τότε που έπεσαν οι Πύργοι η Νέα Υόρκη, η πρωτεύουσα αυτή του καπιταλισμού έχασε τα πρωτεία της οικονομικής έλξης.

Ήταν από τότε που άρχισε να γιγαντώνεται η οικονομική αυτοκρατορία στο Ντουμπάι, που όπως και τα υπόλοιπα Εμιράτα άρχισαν να προσελκύουν όλο και περισσότερα κεφάλαια. Όταν τα κεφάλαια πηγαίνουν κάπου, σταματάνε συγχρόνως να πηγαίνουν κάπου αλλού. Στην Νέα Υόρκη και τις ΗΠΑ φερ’ ειπείν. Είναι ένας συλλογισμός που στέκει, αλλά δεν σημαίνει  οτι σώνει και καλά είναι σωστός.

Κάποιες απόψεις που δεν αποδεικνύονται

Όταν συμβαίνει κάποιο εγκλημα, το πρώτο που κοίταζε ο Σέρλοκ Χολμς αλλά και ο Ηρακλής Πουαρώ, ήταν το ποιος οφελείται.

Για να έχει νοημα ο πόλεμος στο Ιραν έπρεπε να δημιουργησει δυο τρία αποτελέσματα που ήταν και τα ζητούμενα.

Το ένα από αυτά ήταν να κλείσουν τα στενά του Ορμούζ, όπως και έγινε. Από τότε άρχισε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι. Με τις καθημερινές δηλώσεις τόσο του Τραμπ όσο και των Ιρανών άρχισε ένα τρενάκι του τρόμου με τις τιμές του πετρελαίου, Το σημαντικό ήταν να βρίσκονται γύρω από το επίπεδο των 100 δολαρίων το βαρέλι. Γιατί αυτό ; Γιατί το αμερικάνικο πετρέλαιο, που είναι σχιστολιθικό, γίνεται συμφέρον όταν οι τιμές είναι υψηλές. Αν είναι χαμηλές τότε το αμερικάνικο πετρέλαιο είναι συγκριτικά με άλλες πηγές ακριβό.

Γι αυτό και δεν είναι εύκολο να βγάλουμε συμπεράσματα από “αυτό που φαίνεται”.

Αυτό που φαίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις δεν συμπίπτει με αυτό που συμβαίνει,

Η πληροφόρηση που έχουμε εμείς ως κοινό, είναι διαφορετική από αυτήν που έχουν οι κύκλοι της εξουσίας και οι μυστικές υπηρεσίες.

Γι αυτό και  δημιουργούνται “πιστευτά παραμύθια¨και γύρω από γεγονότα , αλλά και γύρω από πρόσωπα. Η χεiραγώγηση του κοινού, του “λαού”, όπως λένε οι πιο μεγάλοι απατεώνες, είναι μια από τις γοητευτικές ιδιότητες της Πολιτικής. Για αυτούς που φτιάχνουν τα παραμύθια. Αλλά και αυτοί που τα “αγοράζουν” γίνονται, έστω και εξ αιτίας της άγνοιας τους, συμμέτοχοι σ’αυτήν την μεγάλη εξαπάτηση.

Κι αυτό γιατί όπως έλεγε και ο Αλμπέρ Καμί ” Η Αλήθεια και η Ελευθερία  είναι πολύ απαιτητικές ερωμένες. Γι αυτό έχουν και λίγους εραστές”.

Εμεί που καταναλώνουμε τα ωραία παραμύθια, όπως έλεγαν και οι Pink Floyd δεν είμαστε παρά “Another brick in the Wall”.

Υπάρχει ένας αναπόδεικτος θρύλος γύρω από το αμερικάνικο κατεστημένο.

Ότι αυτοί που στην ουσία κυβερνούν την Αμερική είναι οι πετρελαιάδες και οι εταιρείες εξολισμών.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτό το κατεστημένο ηταν που δολοφόνησε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κένεντι το 1963 και αργότερα τον αδελφό του Ρόμπερτ Κένεντι, το 1968, που κατά πάσα πιθανότητα θα γινόταν ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με αυτό το σενάριο ήταν ότι και οι δύο Κένεντι δεν ήθελαν να συνεχίσουν τον πόλεμο στο Βιετνάμ, που από την εποχή που ανέλαβε ο Λύντον Τζόνσον μετά την δολοφονία του Κένεντι, αναβαθμίστηκε επιχειρησιακά.

Τα οπλοστάσια τόσο της Ρωσίας όσο και των ΗΠΑ ήταν από μια άποψη απαρχαιωμένα, βασισμένα σε παλιότερες εποχές και πεπαλαιωμένα στρατιωτικά δόγματα.  Από την σιγμή που ένας πιτσιρικάς με ένα drone του χιλιάρικου μπορεί να αχρηστεύσει ένα τανκ και δυο πιστσιρικάδες με δυο drones, πάλι του χιλιάρικου μπορούν να βυθίσουν την ναυαρχίδα του στόλου σου, υπήρξε ανάγκη τα οπλοστάσια των δυο υπερδυνάμεων να ανενωθούν ριζικά.

Η οικονομία της Ρωσίας έχει ήδη στραφεί στους μοντέρνους εξοπλισμούς και το ίδιο συμβαίνει και με την αμερικάνικη οικονομία που έχει αρχίσει κι αυτή να αναπροσαρμόζει την πολεμική της βιομηχανία.

Τα ανεβάσμένα έσοδα από τις τωρινές τιμές του πετρελαίου, αρκούν για να καλύψουν το κόστος των χρησιμοποιημένων όπλων και την αντικατάσταση τους με καινούργια.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολεμικές αναμετρήσεις της εποχής μας γίνονται γι’ αυτό τον λόγο. Είναι απλώς μια σκέψη που δεν πειράζει να την έχουμε υπόψη μας.

Υπάρχουν όμως στην εποχή μας μεγάλες αδιευκρίνιστες παράμετροι.

Μια περίεργη συμπάθεια

Η μια είναι αυτή η σχέση εξαιρετικής συμμπάθειας ανάμεσα στον Τραμπ και τον Πούτιν. Ιδίως από την μεριά του Τραμπ προς τον Πούτιν. Λέγονται πολλά και έχει γραφτεί και ένα εξαιρετικά ευπώλητο βιβλίο από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Κρεγκ Άνγκερ  και με τίτλο “Αmerican Compromot” με  θέμα την οικονομική διάσωση του Τραμπ από την διαβόητη σοβιετική μυστική υπηρεσία KGB. Μια θεωρία που ενισχύθηκε και από έναν κατά δήλωση του Ρώσο πράκτορα, ονόματι Μουσάγεφ με το ίδιο σενάριο. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο στην διάρκεια των δεκαετιων του 80 και του 90, ο Τραμπ που είχε πτωχεύσει και δεν μπορούσε να δανειστεί από τις αμερικανικες Τράπεζες, διασώθηκε από την KGB και μάλιστα από τότε απέκτησε το κωδικό όνομα Κράσνοφ και παραμένει υποχείριο της Μόσχας.

Ένα σενάριο που όμως δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Η εμφανής συμπάθεια του Τραμπ προς τον Πούτιν παραμένει ένα μυστήριο που δημιουργεί συνεχώς καινούργια ερωτηματικά, καθώς όσες φορές στην τελευταία θητεία του είχε δηλώσει ότι θα επιβάλλει κυρώσεις στην Μόσχα, την τελευταία μέρα, θα άνοιγε κάποιο καινούργιο “μέτωπο” που θα ανέβαλε τις κυρώσεις στην Μόσχα, αλλάζοντας την ατζένα και στρέφοντας αλλού την προσοχή της κοινής γνώμης.

Κάτι που έκανε με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα για χρόνια η 17 Νοέμβρη, όποτε ήταν χρήσιμο.

Είναι ένα άλυτο μυστήριο η φιλική σχέση του Τραμπ προς τον Πούτιν την σιγμή μάλιστα που οι δυο υπερδυνάμεις τόσο στην Ουκρανία όσο και στο Ιράν, διεξάγουν πόλεμο δι αντιπροσώπων μεταξύ τους. Η Ουκρανία, όπου μάχεται η Ρωσία έχει στηριχθεί οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, ενώ το Ιράν, όπου διεξάγεται πόλεμος από τις ΗΠΑ έχει στηριχθεί με διάφορους τρόπους από τη Ρωσία.

Στην σημερινή συγκυρία καθώς το βόρειο ημισφαίριο βρίσκεται μπροστά σε ένα χειμώνα που προμηνύεται δύσκολος λόγω τιμής των καυσίμων και πληθωρισμού, κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχθεί το άμεσο μέλλον, ούτε πως θα εξελιχθούν οι σχέσεις ΗΠΑ και Κινας που είναι οι πραγματικές υπερδυνάμεις της εποχής, με την Ρωσία να εμφανίζεται υποδεέστερη και το μόνο που την χαρακτηρίζει ως υπερδύναμη είναι το τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο της, το μεγαλύτερο στον κόσμο.

Καθώς νέες εξελίξεις εμφανίζονται όπως η εγκατάσταση ενος καινούργιου όπλου από τις ΗΠΑ σε δορυφορική τροχία, την μάχη για την κατάκτηση του διαστήματος και της Σελήνης, αλλά και οι αχνά διαφαινόμενες γεωπολιτικές εξελίξεις που αφορούν και στην Ελλάδα, ίσως πρέπει να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει για να ανακαλύψουμε ίσως “Αυτά που δεν φαίνονται”…

(Όμως αυτό το άρθρο είναι ήδη πολύ μεγάλο, στην συνέχεια του σε λίγες μέρες θα εξερευνήσουμε κάποια υποθετικά σενάρια για το τι συμβαίνει πιθανόν χωρίς να φαίνεται.)