Απλά μαθήματα ζωής από τον Μανόλο Καραλή
Ο μεγάλος στόχος δεν μπορεί να είναι μια στιγμή, αλλά το πως θα ζεις ωραία την ζωή ολόκληρη.
Ο Μανόλο Καραλής στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου πέρασε στο άλμα επί κοντό τα 6.17μ κάνοντας ένα συγκλονιστικό πανελλήνιο ρεκόρ. Μετά έβαλε τον πήχη στα 6.31μ για να κάνει παγκόσμιο ρεκόρ: δεν τα κατάφερε. Αλλά δεν αποκλείεται να τα καταφέρει προσεχώς. Γιατί ο Καραλής είναι μια μοναδική περίπτωση. Όχι στην Ελλάδα. Παγκοσμίως. Ο σκοπός του είναι να βελτιώνει συνεχώς το ρεκόρ του σαν να συμμετέχει σε ένα αγώνισμα μόνο του – χωρίς κανένα άλλο. Εχει μπροστά του ένα απλησίαστο αθλητή, τον φίλο του Άρμαντ Ντουπλάντις, και πίσω του όλους τους υπόλοιπους. Αναζητώντας ένα αντίπαλο με τον οποίο μπορεί να δίνει μάχες αληθινές βρήκε τον δυσκολότερο: τον εαυτό του.
Μάχες με τον εαυτό του ο Καραλής δεν δίνει μόνο στους αγώνες: έχει κυρίως δώσει μαζί του πολλές και σημαντικότερες στην ζωή του. Κάθε φορά που κάνει κάτι που μας αναγκάζει να τον χειροκροτήσουμε θυμάμαι πάντα το μοναδικό στην αθλητική ιστορία της Ελλάδας κείμενό του για την κατάθλιψη: το είχε γράψει το 2022 μετά από μια σεζόν δύσκολη και σκληρή. «Έπειτα από ένα τραυματισμό που είχα κατά τη διάρκεια της σεζόν στον κλειστό στίβο, ακολούθησαν μια σειρά από περιστατικά που καταρράκωσαν εντελώς το ηθικό μου. Για πρώτη φορά φέτος έπαθα κρίση πανικού, η οποία με έκανε να βυθιστώ σε άγχος και κατάθλιψη για αρκετό καιρό. Πίεσα τον εαυτό μου πολύ σκληρά για να αντιστρέψω αυτήν την κατάσταση, αλλά αυτό απλώς έκανε τα πράγματα χειρότερα και δυστυχώς o “κακός” Μανόλο επικράτησε. Ανάγκασα τον εαυτό μου να συνεχίσει τη σεζόν και προσπάθησα να σκέφτομαι θετικά και να απολαμβάνω τους αγώνες όπως πάντα κάνω, αλλά πάντα ένιωθα χαμένος και χωρίς κίνητρο. Είμαι κουρασμένος και πλήρως εξαντλημένος. Σταματάω εδώ τη σεζόν. Χρειάζομαι λίγη ξεκούραση, πρέπει να επικεντρωθώ στην ψυχική μου υγεία για λίγο. Χρειάζομαι να κάνω ένα διάλειμμα για να βρω πίσω το χαμόγελό μου», είχε γράψει τότε ο Καραλής. Κανείς αθλητής ποτέ δεν μας μίλησε για τον πόνο της ψυχής του όπως αυτός. Και το έκανε όχι ζητώντας την κατανόησή μας, αλλά για να τον νιώσουμε.
Το λένε συχνά για τους αθλητές πως ο εαυτός τους είναι ο αντίπαλός τους: είναι κλισέ. Ο αθλητής φροντίζει και αγαπά τον εαυτό του. Γίνεται δυνατότερος και καλύτερος. Ανθεκτικότερος και σκληρότερος. Ξέρει να παρηγοριέται στις ήττες – ενίοτε και να δικαιολογείται. Όταν έχεις στόχους, που λέγονται νίκες και ρεκόρ, δεν γίνεται να μην ποντάρεις στα χαρίσματά σου. Το ίδιο ισχύει και στη ζωή γενικά: όταν θες να πετύχεις, σκληραίνεις. Εξελίσσεσαι. Προχωράς. Δεν κοιτάς πίσω, παρά μόνο για να αντλήσεις λίγη δύναμη: να νιώσεις πλέον πιο σοφός, πιο έτοιμος. Αλλά τι διάβολο συμβαίνει όταν η πρωτιά είναι σχεδόν αδύνατη; Πώς αντιδράς όταν και η πιο μεγάλη σου βελτίωση είναι απίθανο να φέρει το αποτέλεσμα που ονειρεύεσαι;
Ο Καραλής με την στάση του λέει πως είναι λάθος να προσεγγίζεις την ζωή ψάχνοντας την εφήμερη χαρά μιας νίκης – δεν είναι άσχημη αλλά δεν είναι τίποτα πιο πολύ από μια μικρή στιγμή. Ο μεγάλος στόχος δεν μπορεί να είναι μια στιγμή, αλλά το πως θα ζεις ωραία την ζωή ολόκληρη – το πως θα τα έχεις καλά με το είναι σου. Ο Καραλής λέει πως η υπέρβαση δεν αφορά τις νίκες: ακόμα και οι πιο μεγάλες είναι απλά αποτελέσματα, δηλαδή μικρές αποδείξεις προόδου – η αληθινή ευτυχία είναι το να βρίσκεις μέσα σου ενέργεια, δύναμη, λάμψη για να χαίρεσαι την ζωή στην ολότητα της κι όχι αποσπασματικά, δηλαδή απλά για κάποιες στιγμές.
Ο Καραλής είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος γιατί ξέρει τον νόημα της ευτυχίας. Η καριέρα του είναι ένα μάθημα ζωής. Και για όποιους φοβούνται την αποτυχία νομίζοντας πως στιγματίζει, και για όσους νομίζουν πως δια μέσου μιας επιτυχίας θα νιώσουν βασιλιάδες του κόσμου.
Ο Καραλής λέει πως όλα αυτά είναι στιγμές – ψηφίδες. Αλλά η ευτυχία είναι ένα μεγάλο ψηφιδωτό. Που πρέπει να έχεις την δύναμη να το φτιάχνεις μόνος…
