Νοσταλγεί τα νιάτα του
Τζάμπα κόπος το back to the 70s για όλους τους υπόλοιπους πέραν του Ντόναλντ Τραμπ: o «Ταξιτζής» δεν ξαναβγαίνει.
Επειδή στους πολιτικούς αναλυτές αρέσει να δείχνουν ότι σκαλίζουν το παρελθόν για να εξηγήσουν το παρών και να μας προετοιμάσουν για το μέλλον, μετά την απαγωγή του Μαδούρο από τους Αμερικάνους κομάντος που κινήθηκαν εντός της Βενεζουέλας πολλοί σε όλο τον κόσμο θυμήθηκαν το περίφημο Δόγμα Μονρόε, μια ιστορία που μας έρχεται από το μακρινό 1823. Τότε ο Αμερικάνος γερουσιαστής Μονρόε (που ουδεμία σχέση έχει με την Μέρλιν) διατύπωσε σε μια ομιλία του στο Κονγκρέσο τις αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής λέγοντας – και θα το πω πολύ απλά – ότι «οι ΗΠΑ για οτιδήποτε συμβαίνει στην Αμερικανική Ήπειρο (δηλαδή και στον Καναδά και στην κεντρική Αμερική και στην Λατινική Αμερική…) πρέπει να έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο κι όποιος θέλει να κάνει οτιδήποτε θα πρέπει να έχει την έγκρισή τους».
Αυτή η τοποθέτηση είχε γίνει γιατί εκείνους τους μακρινούς καιρούς πολλές πρώην ισπανικές αποικίες στην αμερικανική ήπειρο είχαν αποκτήσει ή βρίσκονταν κοντά στο να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους, η δε τότε Ρωσία είχε εδαφικές βλέψεις στη Βόρεια Αμερική – καλόβλεπε πχ την Αλάσκα. Ο Μονρόε είπε ότι οι νέες χώρες πρέπει να δημιουργηθούν με την άδεια των ΗΠΑ και ότι όποιος έχει φιλοδοξίες δημιουργίας ζωνών επιρροής στην Αμερικανική Ήπειρο πρέπει να τις ξεχάσει. Οι αναλυτές υπενθυμίζουν ότι οι τότε ΗΠΑ δεν είχαν στρατιωτική δύναμη αυτά να τα επιβάλουν και ότι το δόγμα Μονρόε, αν και διατυπώθηκε τότε, απέκτησε αληθινή ισχύ μετά τα χρόνια του Ρούζβελτ όταν οι ΗΠΑ έγιναν στρατιωτική δύναμη. Σήμερα – και μετά την εκστρατεία του αμερικανικού ναυτικού στον περσικό κόλπο με στόχο τους Αγιοταλάχ του Ιράν – ανασύρονται και άλλα πολλά που έχουν ειπωθεί απο τον κάποτε πανίσχυρο Χένρι Κίσινγκερ, ΥΠΕΞ και κάτι παραπάνω των Αμερικάνων τον καιρό του Ψυχρού Πολέμου. Όλα αυτά σημαίνουν ότι απλά γυρνάμε σε μια πολύ πιο κοντινή εποχή μας: στην δεκαετία του ‘ 70. Όχι τυχαία σε αυτή που ο εντός ολίγου 80χρονος Τραμπ έζησε τα ωραία του χρόνια. Αυτά δηλαδή που συχνά καθορίζουν αντιλήψεις που μας ακολουθούν σε μια ολόκληρη ζωή.
Τι είχαμε την δεκαετία του ’70; Είχαμε δυο ενεργειακές κρίσεις που δημιούργησαν και στις ΗΠΑ ανάγκες για περισσότερο πετρέλαιο. Είχαμε όμως και τον «Ψυχρό Πόλεμο» σε όλη την έντασή του με τους Αμερικάνους να φοβούνται τους Σοβιετικούς εχθρούς, αλλά να φτιάχνουν και σενάρια νικών και θριάμβων. Και είχαμε και αρκετή αμερικανική παρέμβαση παντού. Το1973 είχαμε την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνηση της Χιλής από τον στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ που με την υποστήριξη των ΗΠΑ θα κυβερνήσει στη Χιλή τα 16 επόμενα χρόνια. Την ίδια χρονιά είχαμε τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ με την Αίγυπτος και τη Συρία να εξαπολύουν συντονισμένη επίθεση κατά του Ισραήλ το οποίο οι Αμερικανοί βοήθησαν να ανταπεξέλθει. Το 1976 είχαμε πραξικόπημα και στην Αργεντινή, όπου οι ένοπλες δυνάμεις ανατρέπουν τη συνταγματική κυβέρνηση της προέδρου Ισαμπέλ Περόν και αρχίζουν μία 7ετή δικτατορική περίοδο πάντα με την υποστήριξη των ΗΠΑ. Και είχαμε και την εξ αποστάσεως σύγκρουση των ΗΠΑ με τους εξεγερμένους Ιρανούς που έδιωξαν τον τελευταίο Σάχη λίγο πριν επιτεθούν στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη κρατώντας αιχμάλωτο το προσωπικό της και όχι μόνο.
Πολύ φοβάμαι πως ο Τραμπ ονειρεύεται τα 70’ς και θέλει να μας πάει εκεί εκστρατεύοντας στο Ιράν: το δόγμα Μονρόε αμφιβάλω αν το είχε ποτέ ακουστά. Είναι πρόβλημα η επιστροφή αυτή. Και το χειρότερο τώρα δεν πρόκειται να βγουν οι ταινίες που βγήκαν το ’70, τα μουσικά άλμπουμ, τα βιβλία κτλ. Θα πάμε πίσω χωρίς να πάμε μπροστά.
