Ο καλός μπακαλιάρος
Έφυγα απ' το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ με την ίδια απορία που έχω εδώ και χρόνια: πως δεν καταλαβαίνει ότι για να το ψηφίσουν χρειάζεται να τραβήξει την προσοχή με προγραμματικές δεσμεύσεις.
Όταν συμβαίνει κάτι που δεν πολυκαταλαβαίνω περιμένω να δω τι θα γραφτεί δεξιά κι αριστερά μπας και κάποιος μου ξεκαθαρίσει το πράγμα. Τελευταία φορά αυτό το έπαθα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Πέρασα από εκεί μια βόλτα, το Σάββατο το πρωί, κι άκουσα όλες τις φίρμες: τον Ευάγγελο Βενιζέλο, που ήταν απλός και σύντομος, τον Χάρη Δούκα, που ήταν καταγγελτικός και επιθετικός, τον Παύλο Γερουλάνο που έκλεισε φωνάζοντας «Πάμε», την Αννα Διαμαντοπούλου που υπερασπίστηκε τον νόμο της για την Παιδεία με τον Πελεγκρίνη στην πρώτη σειρά, τον Παύλο Χριστίδη που ήταν μάλλον ο νεότερος στο κτίριο. Ολοι αυτοί δεν έμοιαζαν και πολύ να ανήκουν στο ίδιο κόμμα, αλλά έτσι είναι τα μεγάλα κόμματα – λίγο σουπερμάρκετ. Από όσα είδα κι άκουσα όλοι συμφώνησαν σε ένα πράγμα: καμία συνεργασία με την ΝΔ. Κανένα πρόβλημα. Αλλά υπάρχει κανείς που να εκπροσωπεί μια τάση εντός του ΠΑΣΟΚ και να έχει πει το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν υπάρχει πρόβλημα συνεργασίας με την ΝΔ; Δεν θυμάμαι κανένα. Οπότε κάτι δεν καταλαβαίνω. Εγινε ένα ολόκληρο συνέδριο για να συμφωνήσουν όλοι σε κάτι που συμφωνούσαν από πριν;
Πάμε παρακάτω. Από ότι κατάλαβα το θέμα του συνεδρίου δεν είναι με ποιον θα συγκυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ: η ντρίπλα που όλοι έκαναν είναι ότι θα τα καταφέρει μόνο του. Πως θα γίνει αυτό; Ολοι έμοιαζαν να συμφωνούν σε κάτι που νομίζω πρώτος έχει διατυπώσει ο Γερουλάνος – το ονομάζω «Αξίωμα Γερουλάνου». Με βάση αυτό ο στόχος είναι γύρω στο 1 εκατομμύριο άνθρωποι που δεν έχουν ψηφίσει μετά το 2015 να ξυπνήσουν ένα ωραίο πρωί τη μέρα των εκλογών και να πάνε να ψηφίσουν όλοι ΠΑΣΟΚ. Ωραίο. Αλλά όνειρο. Διότι μετά το 2015 είχαμε ένα σωρό εκλογικές διαδικασίες κι όλοι αυτοί δεν ψήφισαν. Γιατί; Κάποιοι έφυγαν για το εξωτερικό στα χρόνια της κρίσης και ήταν δεκάδες χιλιάδες. Κάποιοι απογοητεύτηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν χάρισε δάνεια και δεν κατήργησε έστω τον ΕΝΦΙΑ: έκτοτε, και ειδικά μετά και το δημοψήφισμα, αυτοπροσδιορίζονται ως «αντισυστημικοί» και δεν ψηφίζουν. Κάποιοι άλλα απλά αποδήμησαν εις Κύριο: όσοι φεύγουν είναι περισσότεροι από όσους αποκτούν δικαίωμα ψήφου κι ας μίκρυνε το όριο. Θέλω να πω πως το να πιστεύεις ότι υπάρχουν κάπου 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι που θα τους πείσεις να ψηφίσουν εσένα μόνο και μόνο γιατί ορκίζεσαι πως δεν θα συγκυβερνήσεις με την Δεξιά δεν έχει και πολύ νόημα.
Τι θα έπρεπε; Να ασχοληθείς λίγο πιο πολύ με αυτούς που ψηφίζουν. Είναι ακόμα κάτι εκατομμύρια. Και έχουν και προβλήματα. Με το κόστος ζωής πχ, αλλά και άλλα πολλά: δεν ζούμε σε μια ιδανική χώρα που δεν ψάχνουμε λύσεις αλλά μας ενδιαφέρουν οι όποιες προθέσεις για μετεκλογικές συνεργασίες. Αν έχουμε μια καλή σχέση με το χώρο της κεντροαριστεράς αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μάθουμε αν υπάρχουν προτάσεις αντιμετώπισης με σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο προβλημάτων που έχουν να κάνουν με την ζωή μας. Αυτές στο συνέδριο δεν τις άκουσα.
Για να είμαι ειλικρινής έφυγα με την ίδια απορία που έχω εδώ και χρόνια: δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν καταλαβαίνει το ΠΑΣΟΚ ότι για να το ψηφίσουν χρειάζεται να τραβήξει την προσοχή με προγραμματικές δεσμεύσεις. Στις εκλογές του 2023 ο Ανδρουλάκης έλεγε «ούτε με τον Μητσοτάκη, ούτε με τον Τσίπρα»: οι ψηφοφόροι του απάντησαν «ε και;». Τώρα λέει όχι με την Δεξιά. Πάλι φοβάμαι πως θα του πουν το ίδιο. Διότι αυτό που περιμένουν οι ψηφοφόροι είναι να παρουσιάσει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα με δέκα σημεία που να αφορούν τα τρέχοντα προβλήματά τους. Και να πει «αυτά προτείνω ως λύσεις κι όποιος θέλει να ρθει για να κάνουμε την ζωή του κόσμου καλύτερη καλώς να ορίσει – εγώ πίσω δεν κάνω». Όλα τα άλλα είναι απλοί «μπακαλιάροι». Και πέρασε και η 25η Μαρτίου που ο καλός μπακαλιάρος είναι βασικό ζητούμενο.
