Κάντε, επιτέλους, λίγο φασαρία

Λίγο πριν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ξεκινήσει διάβαζα στα ρεπορτάζ όσων καλύπτουν την καθημερινότητα του ότι υπάρχει μια διάχυτη διάθεση να μην υπάρξουν σε αυτό εντάσεις. Πριν το συνέδριο, γράφει η Μυρτώ Λαλιούτη στα Νέα, «υπήρξαν στιγμές που το κλίμα δεν ήταν απλώς κακό», αλλά «προμήνυε μια πολιτική σύγκρουση που ενδεχομένως θα έφτανε, από τη μια ή από την άλλη πλευρά, στα άκρα». Προσθέτει ότι το κλίμα άλλαξε μετά την τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, όπου «ο Κώστας Σκανδαλίδης περιέγραψε, για πρώτη φορά, τη διατύπωση στο κείμενο της πολιτικής διακήρυξης που ξεκαθαρίζει πως το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να μπει σε συγκυβέρνηση με τη ΝΔ» και ότι «η ατμόσφαιρα όσον αφορά τις πολιτικές διαφωνίες και διαφοροποιήσεις μαλάκωσε». Ω, τι κρίμα, λέω εγώ.

Τι χρειάζεται ένα κόμμα ένα συνέδριο (που μάλιστα γίνεται σε μια περίοδο που δεν την λες και «προεκλογική»…) αν σε αυτό δεν καταγραφούν τάσεις, διαφωνίες και διενέξεις; Αν είναι να μην γίνει κανένας απολύτως καυγάς, ώστε το πράγμα να μην οδηγηθεί στα άκρα, τι ακριβώς το θέλουν το συνέδριο; Ας νοίκιαζαν ένα κρουαζιερόπλοιο κι ας πήγαιναν όλοι μαζί ένα τριήμερο κάνοντας το γύρο του Αιγαίου, πίνοντας ποτά, τρώγοντας από τον ίδιο μπουφέ, νοσταλγώντας το ΠΑΣΟΚ και συμφωνώντας ότι χρειάζονται πρωτοβουλίες για να πέσει η Δεξιά (ίσως και ο ουρανός στο κεφάλι μας). Αν γίνεται ένα συνέδριο για να συμφωνήσουν όλοι ότι αγαπιούνται, λυπάμαι που το λέω αλλά την επόμενη κιόλας του συνεδρίου θα αρχίσουν πάλι οι γκρίνιες. Γιατί ό,τι δεν εκτονώνεται, δεν χάνεται, ούτε σβήνει. Φουντώνει και ξεχύνεται.

Το ΠΑΣΟΚ έχει δυο σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι οι πολλές από τις καλά δουλεμένες τελευταία προτάσεις του δεν φτάνουν στο μεγάλο κοινό. Το δεύτερο είναι ένας παράξενος ιδρυματισμός. Τα δύο αυτά συνδέονται. Το ΠΑΣΟΚ δεν μοιάζει με κόμμα, αλλά με θερμοκήπιο. Το κόμμα πρέπει να είναι κάτι από την φύση του δυναμικό και εξωστρεφές. Αν είναι τέτοιο τραβάει την προσοχή του κόσμου, αν δεν είναι καταντάει κάτι σαν σύλλογος φίλων και γνωστών μιας παράξενης εποχής που πέρασε και μας κληρονόμησε μόνο την νοσταλγία της. Για να ξεκολλήσει η βελόνα (που λέει κι ο Παύλος Γερουλάνος…) χρειάζεται ο κόσμος να ασχοληθεί και για να ασχοληθεί πρέπει να δει μια ζωντάνια. Τίποτα δεν επιτρέπει ευκολότερα να σχηματιστεί αυτή η εικόνα από ένα συνέδριο δυναμικό, γεμάτο από καυγάδες, αδρεναλίνη, διαφωνίες, αντιπαραθέσεις και πρόσωπα. Ακόμα συζητάμε το συνέδριο στο οποίο κέρδισε ο Σημίτης τον Τσοχατζόπουλο. Γιατί το συζητάμε; Γιατί τότε το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν θερμοκήπιο στο οποίο έμπαινες και παρακολουθούσες εσωτερικές διαδικασίες. Ηταν πεδίο μάχης: ίσως της κρισιμότερης που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής κεντροαριστεράς.

Γράφει η Μυρτώ: «Η αποφυγή ενός τέτοιου τύπου σύγκρουσης, που θα μπορούσε να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, δεν σημαίνει πως το Συνέδριο θα είναι ανέφελο. Οι καταστατικές αλλαγές που ανακοινώθηκαν λίγα 24ωρα πριν από την έναρξή του έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε όλες τις αντιπολιτευόμενες ομάδες – με ειδικό ενδιαφέρον για τη διαδικασία εκλογής νέας ηγεσίας, καθώς, εφόσον η πρόταση εγκριθεί από το Σώμα, θα πρoηγείται συνέδριο (με νέο Σώμα, δηλαδή με εκλογές συνέδρων) πριν από τις εκλογές νέας ηγεσίας, με αρμοδιότητα έγκρισης των υποψηφιοτήτων με όρους που εκείνο θα αποφασίσει». Όλα αυτά θα ήταν καταπληκτικά αν τα εξηγούσε ο μπατζανάκης Μπουλάς στον Ζουγανέλη και στον Μπακιρτζή. Είναι δύσκολο όμως να ενδιαφέρουν ένα κόσμο που δεν ξέρει καν ότι γίνεται συνέδριο.

Για αυτό λέω κάντε λίγη φασαρία ρε παιδιά μπας και μας θυμηθεί ο κόσμος. Ίσα που προλαβαίνουμε…