Γαρνιτούρα χωρίς πιάτο
Η κωμική φασαρία που συνόδεψε την δέκατη θέση του Ακύλα αποκαλύπτει ότι η χώρα μας ξεπερνά σιγά σιγά τα προβλήματα της.
Η δέκατη θέση του Ακύλα στην Eurovision αντιμετωπίστηκε ως ένα είδος εθνικής αποτυχίας – αν κρίνω από αυτά που διαβάζω στα Social Media κι από αυτά που λένε αυτοί που ξέρουν από Eurovision στις τηλεοράσεις, κυρίως στα πρωινάδικα. Οι αντιδράσεις είναι δύο ειδών. Υπάρχουν αυτοί που λένε ότι «κάτι περισσότερο περιμέναμε». Κι αυτοί που λένε ότι τελικά η επιλογή του τραγουδιού δεν ήταν η καλύτερη – για την ακρίβεια λένε πως με βάση ό,τι είδαμε δεν υπήρχε και μεγάλη πιθανότητα να κερδίσει. Και οι δυο αντιδράσεις είναι κομμάτι αστείες.
Αυτοί που λένε «κάτι περισσότερο περιμέναμε» δεν λένε ότι κάτι περισσότερο περίμεναν αυτοί. Συμβαίνει κάτι πολύ απλό. Υπάρχει πάρα πολύς κόσμος που έχει καταλάβει ότι η Eurovision κάνει ένα απερίγραπτο και ίσως ανεξήγητο γκελ στο τηλεοπτικό κοινό: φέτος η τηλεθέαση έκανε το εξωπραγματικό 84% ενώ ο κόσμος που είδε τον τελικό ήταν ακόμα πιο πολύς καθώς πάρα πολλοί τον είδαν με μεγάλες παρέες. Όποιος το καταλαβαίνει αυτό προσπαθεί κάθε χρόνο να πουλήσει στον κόσμο άποψη και η πλέον ασφαλής άποψη είναι να υπόσχεσαι ότι όλα θα πάνε καλά κτλ. Τις πιο πολλές φορές αυτή η άποψη δεν στηρίζεται παρά μόνο στο πόσο συμπαθής σου είναι αυτός που τραγουδάει. Ο Ακύλας πχ ήταν συμπαθητικός και τον ανέδειξαν ως φαβορί – το είχαμε δει να συμβαίνει το ίδιο και πριν τρία χρόνια και με το «Zάρι» της Μαρίνας Σάττι.
Στην πραγματικότητα και τα δυο τραγούδια ήταν σκηνικά βαρυφορτωμένα και για αυτό δεν άρεσαν: κανείς δεν θα διάλεγε ένα πιάτο για την γαρνιτούρα του. Το θέμα είναι ότι με την εθνική υστερία που φουντώνει αυτοί που τολμάν να μιλήσουν για ατέλειες είναι ελάχιστοι: καλλιεργούν την υπεραισιοδοξία και μετά λένε ότι άλλα περιμέναμε – ε και; Έχει πλάκα επίσης ότι πολλοί επικαλούνται και τους μπουκμέικερς και λένε ότι η Ελλάδα είναι δεύτερο ή τρίτο φαβορί «με βάση τις στοιχηματικές προβλέψεις». Ξεχνώντας πως οι εταιρίες στοιχημάτων υπάρχουν για να κερδίζουν λεφτά κι όχι για να μοιράζουν λεφτά. Κι ότι ο ευκολότερος τρόπος για να βγάζουν λεφτά είναι να πουλάνε «φαβορί». Ειδικά αν αυτά δεν υπάρχουν.
Φυσικά υπάρχουν και οι καυγάδες στα Social Media. Η κωμική φασαρία που συνόδεψε την δέκατη θέση του Ακύλα έχει τουλάχιστον ένα καλό: αποκαλύπτει ότι η χώρα μας ξεπερνά σιγά σιγά τα προβλήματα της – αν τσακώνονται για το «Φέρτο» τα πράγματα πάνε καλά. Κάποτε όποιοι περνάνε τις ώρες τους στα Social Media αγανακτούσαν με πιο σοβαρά πράγματα. Για τον ΕΝΦΙΑ, τα μνημόνια, τα lockdown, τα εμβόλια, το Μάτι, τα Τέμπη κτλ. Σήμερα αγανακτούν με το «Φέρτο», την συμμετοχή του Ισραηλ κτλ. Οποιον δεν το έχει ακούσει το τραγούδι τον συμβουλεύω να μην το κάνει για να χαίρεται με την φασαρία. Για να έχει πλάκα πρέπει να την παρακολουθείς με μια άγνοια απόλυτη: μόνο αν βλέπεις κόσμο να τσακώνεται για το τίποτα, εκτιμάς το τίποτα. Και μετά χρειάζεται να κάνεις υπομονή για την επόμενη φασαρία: όχι πολύ: την επόμενη Παρασκευή υπάρχει το Final 4 της Ευρωλίγκας. Υπάρχει ένα σωρό κόσμος που ανάλογα με το αποτέλεσμα θα αποθεώσει τον Γιώργο Μπαρτζώκα ή θα αγανακτήσει μαζί του. Μπροστά σε αυτά που θα δούμε την άλλη εβδομάδα, ο Ακύλας πρέπει να νιώθει τυχερός. Μάλλον έγραψε στο θυμικό της χώρας ως συμπαθητικός…
