Το μπλοκάρισμα του μυαλού κόστισε την πρόκριση στη Βραζιλία
Το πρόβλημα δεν είναι οι παίκτες: είναι οι αντιλήψεις.
Έχω γράψει ότι το Μουντιάλ είναι μια ιστορία δραμάτων: ένας το κερδίζει και το πανηγυρίζει και πολλοί στην πορεία το αποχαιρετούν με δάκρυα. Η Βραζιλία ολοκλήρωσε την παρουσία της την Κυριακή το βράδυ χάνοντας από τη Νορβηγία του Χάαλαντ με 2-0. Αλλά το κακό είναι ότι δεν έκλαψε για τον αποκλεισμό της σχεδόν κανείς. Καλά καλά ούτε οι Βραζιλιάνοι.
Γράφονται και λέγονται πολλά για το πάθημα της ομάδας που έχει κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη. Γίνονται αναφορές σε λάθη του προπονητή Κάρλο Αντσελότι, στην μέτρια εμφάνιση των ποδοσφαιριστών που έπρεπε την ομάδα να την πάρουν από το χέρι, στην ίδια την τρέλα των Βραζιλιάνων ποδοσφαιρόφιλων που απαίτησαν κατά κάποιο τρόπο την επιστροφή αλλά και την χρησιμοποίηση του Νεϊμάρ, του τελευταίου εθνικού ήρωα που όμως είναι πλέον ανήμπορος να κάνει τη διαφορά. Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι όταν υπάρχει μια επαναλαμβανόμενη αποτυχία, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας, η εξήγηση δεν μπορεί να είναι τόσο μερική – θέλω να πω ότι πρέπει να κοιτάς παραδόξως το δάσος και όχι το δέντρο.
Διαβάστε επίσης
Γιατί λέω επαναλαμβανόμενη αποτυχία; Γιατί αυτός ο αποκλεισμός της Βραζιλίας είναι ο έκτος στη σειρά από ευρωπαϊκή ομάδα. Το πρόβλημα των Βραζιλιάνων είναι ότι πλέον γνωρίζουν αποκλεισμούς και από ευρωπαϊκές ομάδες που δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί για την κατάκτηση του Μουντιάλ. Είχαν δυο σερί αποκλεισμούς από την Κροατία (το 2018 και στο Κατάρ) και τώρα τους πέταξαν έξω οι Νορβηγοί. Οι αποκλεισμοί από την Γερμανία (το 2014), την Ολλανδία (το 2010) και τη Γαλλία (το 2006) μοιάζουν τιμητικά αποτελέσματα.
Οι συνεχόμενοι αποκλεισμοί έχουν δημιουργήσει στους Βραζιλιάνους μια κατάσταση ποδοσφαιρικής υστερίας: δεν αναφέρομαι στην ομάδα αλλά στους ποδοσφαιρόφιλους της χώρας συνολικά. Οι Βραζιλιάνοι πιστεύουν ότι η ομάδα τους είναι χειρότερη από τις ευρωπαϊκές και θεωρούν το Τσάμπιονς λιγκ ένα είδος NBA του ποδοσφαίρου. Αυτό το ανακάλυψα το 2014, όταν είχα μείνει ένα μήνα στη Βραζιλία τον καιρό του Μουντιάλ που αυτοί διοργάνωναν. Ο υπόλοιπος κόσμος θεωρούσε της Σελεσάο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, οι ίδιοι Βραζιλιάνοι έλεγαν ότι χωρίς παίκτες που αγωνίζονται στο Τσάμπιονς στη βασική εντεκάδα της Εθνικής τους δεν έχουν καμία τύχη. Τελικά δικαιώθηκαν. Την επόμενη του αποκλεισμού από την Γερμανία ένα τηλεοπτικό γκάλοπ αποκάλυπτε ότι δύο στους τρεις ποδοσφαιρόφιλους Βραζιλιάνους θα ήθελαν στη Σελεσάο τον Μουρίνιο – αν είναι ποτέ δυνατόν! Γιατί; Γιατί μπορούσε να μάθει στην ομάδα τους να παίζει ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο όπως έκανε η Βραζιλία του 1994 αλλά και αυτή του 2002 που κατέκτησαν το παγκόσμιο κύπελλο.
Διαβάστε επίσης
Η επιτυχία των δύο αυτών ομάδων, σύμφωνα με τους ίδιους τους Βραζιλιάνους, είχε να κάνει με τη μεγάλη παρουσία σε αυτές Βραζιλιάνων παικτών που αγωνίζονταν σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ως πρωταγωνιστές. Στην ομάδα του ‘94 υπήρχαν ο Ταφαρέλ, ο Μπράνκα, ο Αλνταΐρ, ο Μπάουρο Σίλβα, ο Ζορζίνιο, φυσικά ο Μπεμπέτο και ο Ρομάριο. Στην ομάδα του 2002 υπήρχαν ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Ριβάλντο, ο Καφού ο Ρομπέρτο Κάρλος αστέρια του Τσάμπιονς λιγκ. Κάποιος θα πει ότι αυτοί που αγωνίζονται τώρα στη Βραζιλία στην Ευρώπη παίζουν. Ισχύει. Αλλά στο Τσάμπιονς λιγκ πρωταγωνιστές είναι μόνο ο Βινίσιους, ο Μαρκίνιος, ο Γκάμπριελ και ο Ραφήνια που ήταν τραυματίας: όλοι οι άλλοι είτε αγωνίζονται σε μικρότερες ευρωπαϊκές ομάδες που δεν συμμετέχουν στο Τσάμπιονς λιγκ είτε στις ομάδες τους έχουν τον ρόλο νεαρών παιδιών που παλεύουν για μια θέση στην εντεκάδα. Αλλά για μια στιγμή. Οι Νορβηγοί άραγε αγωνίζονται όλοι στο Τσάμπιονς λιγκ; Η μήπως σε αυτό είναι αστέρια οι παίκτες από το Πράσινο Ακρωτήρι που τρόμαξαν την Αργεντινή;
Το πρόβλημα δεν είναι οι παίκτες: είναι οι αντιλήψεις. Αν πιστεύεις πχ ότι παίζεις χειρότερα από τους Ευρωπαίους, θα μπλοκάρεις απέναντι σε μια ευρωπαϊκή ομάδα μόνος σου: θα μπλοκάρει το μυαλό σου πριν από τα πόδια. Οι Βραζιλιάνοι πήραν τον Αντσελότι για να φτιάξει μια Βραζιλία ικανή να παίξει στο Τσάμπιονς λιγκ. Μόνο που η ομάδα τους έπρεπε να παίξει στο παγκόσμιο κύπελλο. Στο παγκόσμιο κύπελλο μια Βραζιλία που δεν φοβίζει δεν είναι Βραζιλία. Αυτό είναι το πρόβλημά της και όχι να γίνει μια ευρωπαϊκή ομάδα. Αλλά επειδή τους έζησα ένα μήνα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι αδύνατον να το καταλάβουν. Θα ταλαιπωρηθούν κι άλλο. Πολύ.
