Αν έγραφα γράμμα στον εαυτό μου για τον έρωτα

Αγαπημένη μου,

Σου γράφω από το μέλλον.

Όχι από εκείνο το μέλλον που φανταζόσουν μικρή — με τα «για πάντα», τα σπίτια με θέα και τις μεγάλες υποσχέσεις.

Σου γράφω από το αληθινό μέλλον. Εκεί όπου έμαθα, πόνεσα, ξαναστάθηκα και, τελικά, κατάλαβα.

Σου γράφω γιατί κάποτε πίστευες ότι ο έρωτας είναι κάτι που έρχεται για να σε σώσει.

Σήμερα ξέρω πως ο έρωτας δεν έρχεται να σε σώσει.

Έρχεται να σε συναντήσει — όταν έχεις ήδη σωθεί μόνη σου.

Θυμάσαι πόσο πολύ ήθελες να αγαπηθείς;

Όχι απλώς να σε θέλουν. Να σε διαλέγουν. Να σε κρατούν. Να μη φεύγουν.

Έμπαινες στις σχέσεις σαν να μπαίνεις σε σπίτι χωρίς πόρτα. Όλα ανοιχτά. Όλα διαθέσιμα. Όλα εκτεθειμένα. Έδινες περισσότερα απ’ όσα είχες. Υπέμενες περισσότερα απ’ όσα άξιζες.

Σιωπούσες περισσότερο απ’ όσο άντεχες. Γιατί φοβόσουν. Όχι τη μοναξιά.Την απόρριψη.

Αν μπορούσα να σου ψιθυρίσω κάτι τότε, θα σου έλεγα: Μην μικραίνεις για να χωρέσεις. Μην αλλάζεις για να μείνεις. Μην σωπαίνεις για να μη φύγουν. Όποιος σε αγαπά, δεν σου ζητά να εξαφανιστείς λίγο-λίγο.

Θα σου έλεγα επίσης: Μην μπερδεύεις το πάθος με την αξία.Μην μπερδεύεις την ένταση με τη σύνδεση. Μην μπερδεύεις την ανάγκη με την αγάπη.

Δεν είναι έρωτας ό,τι σε κρατά ξύπνια από άγχος.

Δεν είναι έρωτας ό,τι σε κάνει να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου.

Δεν είναι έρωτας ό,τι σε αφήνει να κλαις μόνη στο μπάνιο, για να μη σε δει.

Ξέρω…

Θα μου πεις πως τότε δεν ήξερες.

Κι έχεις δίκιο. Μαθαίνεις όταν καείς. Όταν προδοθείς. Όταν δώσεις καρδιά και πάρεις σιωπή.

Όταν αγαπήσεις ανθρώπους που δεν ήξεραν να αγαπούν.

Θα σου έλεγα ακόμη: Μην κυνηγάς όποιον δεν σε διαλέγει. Μην επενδύεις σε «ίσως».

Μην περιμένεις να αλλάξει κάποιος για σένα. Δεν είναι ρομαντικό να περιμένεις. Είναι εξουθενωτικό.

Κάποτε νόμιζες πως η αγάπη καμιά φορά πονάει.

Σήμερα ξέρω πως αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα που μας είπαν.

Η αγάπη δεν πονάει. Η έλλειψή της πονάει. Η ασυνέπεια πονάει. Η ανασφάλεια πονάει. Η αδιαφορία πονάει. Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, σε ηρεμεί.

Θα σου έλεγα, λοιπόν:

Να προσέχεις ποιον βάζεις στο σπίτι της ψυχής σου.

Δεν είναι όλοι καλεσμένοι.

Κάποιοι έρχονται μόνο για να αφήσουν χάος.

Θα σου μιλούσα και για εκείνες τις νύχτες. Τις νύχτες που έγραφες και δεν έστελνες.

Που περίμενες ένα «μου λείπεις». Που έλεγες «δεν πειράζει» ενώ πονούσες.

Θα σου έλεγα: Δεν είναι αδυναμία να θέλεις αγάπη.

Αδυναμία είναι να μένεις εκεί που δεν υπάρχει.

Ξέρεις τι έμαθα τελικά; Ότι ο σωστός άνθρωπος δεν σε μπερδεύει. Δεν σε δοκιμάζει.

Δεν σε κρατά σε αναμονή. Σε ησυχάζει. Σε κοιτά και νιώθεις σπίτι.

Έμαθα επίσης ότι: Δεν χρειάζεται να γίνεις τέλεια για να αγαπηθείς.Χρειάζεται να είσαι αληθινή.

Με τις ανασφάλειες, με τα τραύματα, με τις φοβίες.

Και όποιος δεν αντέχει αυτά, δεν αξίζει τα φτερά σου.

Αν σου έγραφα τότε, θα σου έλεγα:

Θα περάσεις δύσκολα, θα πέσεις, θα απογοητευτείς, θα πεις «ποτέ ξανά».

Και μετά… θα ξαναπιστέψεις.

Όχι επειδή είσαι αφελής, αλλά επειδή είσαι γενναία.

Γιατί οι δυνατοί άνθρωποι δεν είναι αυτοί που δεν πληγώθηκαν ποτέ.

Είναι αυτοί που πληγώθηκαν και δεν έγιναν σκληροί.

Σήμερα αγαπώ αλλιώς.

Όχι με φόβο. Με επιλογή. Όχι με ανάγκη. Με σεβασμό.Όχι για να γεμίσω κενά. Αλλά για να μοιραστώ πληρότητα.

Και αν μπορούσα να σου αφήσω μια τελευταία φράση, θα ήταν αυτή:

Μη φοβηθείς να αγαπήσεις. Να φοβηθείς μόνο να ξεχάσεις ποια είσαι για να σε αγαπήσουν.

Με αγάπη,

Mανταλένα…

Λίγο πιο σοφή.

Λίγο πιο δυνατή.

Και πολύ πιο ελεύθερη. 

Διαβάστε επίσης:

Ελίζαμπεθ Τέιλορ & Μπριζίτ Μπαρντό: Τι θα έλεγαν σήμερα για τη βιομηχανία της αιώνιας νεότητας

Ντέιβιντ Μπόουι: Γιατί θα ήταν ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος της εποχής των social media

Πωλ Νιούμαν: Τι θα έλεγε για τη φήμη χωρίς ψυχή, τον πλούτο χωρίς σκοπό και τον άνδρα του 21ου αιώνα