Antonio Porchia: Σταμάτησαν να σου λένε ψέματα, όχι να σ’ αγαπούν. Κι εσένα σου φαίνεται πως σταμάτησαν να σ’ αγαπούν…
21 αποφθέγματα του ποιητή που το ένα και μοναδικό έργο του, Voces (Φωνές), στάθηκε η αφορμή να ασχοληθούν μαζί του σπουδαίοι ποιητές & συγγραφείς, ανάμεσά τους: o Henry Miller, o Andre Breton κι ο Borges.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Σταμάτησαν να σου λένε ψέματα, όχι να σ’ αγαπούν. Κι εσένα σου φαίνεται πως σταμάτησαν να σ’ αγαπούν…”
Πόση αλήθεια μέσα σε δύο φράσεις του ποιητή Antonio Porchia.
Γεννημένος 1886 στην Καλαβρία της Ιταλίας, μετανάστευσε σε νεαρή ηλικία στην Αργεντινή, όπου και έμεινε μέχρι να φύγει από τη ζωή, το 1968. Άσκησε διάφορα χειρωνακτικά επαγγέλματα : δούλευε στο λιμάνι, σε τυπογραφεία, είχε ασχοληθεί με κεραμεική, με ξυλουργική κ.τ.λ.
Αξιοθαύμαστο είναι ότι αν και δεν κατάφερε να σπουδάσει, είχε το χάρισμα της γραφής. Τα λόγια του απλά αλλά βαθυστόχαστα…
Σε κάποια φάση της ζωής του ένιωσε την ανάγκη να εκφράσει τις σκέψεις του. Έγραψε, λοιπόν, ένα και μοναδικό έργο στα ισπανικά, τις “Voces” (“Φωνές”). Ο Porchia δεν ανήκε σε φιλολογικούς κύκλους, οπότε ήταν λογικό το έργο του να περάσει απαρατήρητο. Η τύχη, ωστόσο, τον ευνόησε, όταν τυχαία έπεσε το δημιούργημά του στα χέρια ενός Γάλλου συγγραφέα, του Roger Caillois. Εκείνος το ξεχώρισε και μετέφρασε κάποιους από τους αφορισμούς που περιλαμβάνονται στη συλλογή “Voces” και το 1949 τους εξέδωσε. Η συγκεκριμένη μετάφραση στάθηκε η αιτία να ασχοληθούν μαζί του πολλοί σπουδαίοι ποιητές και συγγραφείς, ανάμεσά τους : ο Henry Miller, o Andre Breton κι ο Borges.
Επέλεξα 21 σπουδαία αποφθέγματα του και σας τα παραθέτω:
Όταν πεθάνω, δεν θα δω τον εαυτό μου να πεθαίνει, για πρώτη φορά.
Συνειδητοποιούμε το κενό καθώς το γεμίζουμε.
Αν δεν σηκώσεις τα μάτια σου, θα νομίζεις ότι είσαι στο ψηλότερο σημείο.
Σταμάτησαν να σου λένε ψέματα, όχι να σ’ αγαπούν. Κι εσένα σου φαίνεται πως σταμάτησαν να σ’ αγαπούν…
Θα σε βοηθήσω να πλησιάσεις, αν πλησιάζεις, και να κρατηθείς μακριά, αν κρατιέσαι μακριά.
Υπήρξα ο μαθητής του εαυτού μου και ο δάσκαλος του εαυτού μου. Και υπήρξα καλός μαθητής αλλά κακός δάσκαλος.
Ξέρω τι σου έχω δώσει… δεν ξέρω τι έχεις πάρει.
Αν ακολουθείς ευθείες γραμμές συντομεύεις τις αποστάσεις και επίσης τη ζωή.
Ό,τι κι αν είναι αυτό που παίρνω, παίρνω είτε πολύ λίγο είτε πάρα πολύ. Ποτέ δεν παίρνω την ακριβή ποσότητα. Η ακριβής ποσότητα δεν έχει καμιά χρησιμότητα για μένα.
Το παιδί δείχνει το παιχνίδι του, ο άντρας κρύβει το δικό του.
Τίποτα δεν είναι μόνο τίποτα. Είναι επίσης η φυλακή μας.
Όταν σπάω κάποια από τις αλυσίδες που με δένουν, αισθάνομαι ότι γίνομαι μικρότερος.
Τίποτα πλήρες δεν αναπνέει.
Η μεγάλη μου μέρα ήρθε και πέρασε. Και δεν ξέρω πώς. Επειδή δεν ήρθε με την αυγή όταν ήρθε ούτε έφυγε με το δειλινό όταν έφυγε.
Ζει κανείς με την ελπίδα ότι θα γίνει ανάμνηση.
Μια πόρτα μου ανοίγεται. Μπαίνω και βλέπω εκατό άλλες πόρτες που είναι κλειστές.
Θα πουν ότι είσαι σε λάθος δρόμο, αν είναι ο δικός σου.
Αυτός που δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, μένει στο τέλος μόνος.
Νομίζεις πως με σκοτώνεις. Νομίζω πως αυτοκτονείς…
Είσαι θλιμμένος επειδή σε εγκατέλειψαν και δεν κατέρρευσες.
Σε μια γεμάτη καρδιά υπάρχει χώρος για όλα και σε μια άδεια καρδιά δεν υπάρχει χώρος για τίποτα.
