Εκλογικά σενάρια σε ένα θολό πολιτικό τοπίο
Μερικές φορές είναι πιο ενδιαφέρον το ασημένιο και το χάλκινο απ' το χρυσό.
Τις προηγούμενες ημέρες κι ενώ στην πολιτική αγορά άρχισαν να διακινούνται σενάρια ότι ο Τσίπρας το καθυστερεί, το ξανασκέφτεται ή το κλωθογυρίζει, ο πρώην πρωθυπουργός έστειλε δύο μηνύματα πιθανότατα για να διαλύσει τις σκέψεις όσων πιστεύουν ότι είναι διστακτικός: Ανακοίνωσε μέσω του Ινστιτούτου του τη σύσταση ομάδας επεξεργασίας κειμένου θέσεων (κάτι σαν προπομπό προγράμματος) για τη σύγκλιση της σοσιαλδημοκρατίας, της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας και διαμήνυσε εμμέσως αλλά με σαφήνεια ότι το εγχείρημά του -όσα σενάρια κι αν υπάρξουν- θα πάρει σάρκα και οστά. Όχι τυχαία, ο στενός του συνεργάτης και αρθρογράφος Θανάσης Καρτερός σχολιάζοντας την κριτική που ασκείται στις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα περιέγραψε στην ΕφΣυν τα αναχώματα που μπαίνουν «για να πνιγεί μία πρωτοβουλία πριν καν εκδηλωθεί» και συμπλήρωσε με νόημα: «Θα εκδηλωθεί όμως, όπως όλα δείχνουν. Και θα δούμε τότε επί του πεδίου τη δυναμική και τα αποτελέσματα».
Πότε όμως θα υπάρξει ένας πολιτικός σχηματισμός Τσίπρα στο πεδίο; Οι γνωρίζοντες λένε ότι μετά το Πάσχα, κάπου κοντά στον Μάιο θα γίνουν επισήμως οι ανακοινώσεις. Οι εκλογές όπως δείχνουν οι κινήσεις Μητσοτάκη θα διεξαχθούν κοντά στο Πάσχα του 2027, άρα, ο πρώην πρωθυπουργός έχει έναν ολόκληρο χρόνο να τρέξει το εγχείρημά του. Τα «με ποιους» και «πώς» είναι ερωτήματα που οφείλει να απαντήσει ο ίδιος πρωτίστως σε όσους επιθυμούν να τον ακολουθήσουν και σε όσους θα αποφασίσουν να τον ψηφίσουν. Προέχει ωστόσο να απαντήσει προηγουμένως ο ίδιος στον εαυτό του ποιος θα είναι ο στόχος του στις επόμενες εκλογές. Η αυθόρμητη απάντηση προφανώς και είναι «μα, να φύγει ο Μητσοτάκης». Κι εκεί γεννάται το επόμενο δύσκολο ερώτημα: «Το κόμμα Τσίπρα επιδιώκει την πρωτιά στις εκλογές, όπως ο Ανδρουλάκης με μία ψήφο διαφορά;».
Είναι το σημείο που τα πράγματα αρχίζουν και φαίνονται ζόρικα, όπως ζόρικα είναι ήδη και για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Όχι γιατί δεν μπορεί να νικήσει τον Μητσοτάκη, αλλά γιατί τα σημερινά δεδομένα δείχνουν ότι η κοινωνία δεν έχει ακόμη αποφασίσει ποιον θα επιλέξει για να κερδίσει τον σημερινό πρωθυπουργό. Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων δεν καθορίζουν εκλογικά αποτελέσματα, διαμορφώνουν όμως κλίμα. Το οποίο πολλές φορές υποδεικνύει με πιο ξεκάθαρο τρόπο τι δεν μπορείς να επιτύχεις παρά τι μπορείς να πετύχεις. Για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ που εκ των πραγμάτων έχει θέσει ως στόχο την νίκη στις εκλογές όσο αρθρώνει αυτήν την ρητορική τόσο περισσότερο δείχνει ότι κυνηγά κάτι το ανέφικτο και παραμένει στάσιμο.
Θα υποστεί κι ένα μελλοντικό κόμμα την ίδια πίεση εφόσον διακηρύξει ότι ο στόχος του είναι να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία; Οι αμφιβολίες είναι αόριστες αλλά υπαρκτές. Και παραδόξως, αντί να κάνουν πιο ευκρινή την εικόνα στο πολιτικό σκηνικό την θολώνουν. Σε σημείο που ευλόγως δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν ότι το ενδιαφέρον των επόμενων εκλογών θα είναι οι θέσεις κατάταξης 2 έως 4 και οι δεύτερες εκλογές. Ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα του προοδευτικού χώρου και της σοσιαλδημοκρατίας; Ο Τσίπρας έχει το πλεονέκτημα ότι έχει κυβερνήσει και ότι στη νέα εποχή της αναζήτησης της «Ιθάκης» δεν έχει ανοίξει ακόμη τα πανιά του. Προφανώς και το στοίχημά του είναι από ποια αφετηρία θα οδηγήσει το κόμμα του στις δεύτερες εκλογές που θεωρούνται σχεδόν δεδομένες…
