Η Αμερική δεν μπορεί πια να κερδίσει πολέμους. Γιατί;

Αν κανείς το καλοσκεφτεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν να κερδίσουν κάποια εμπόλεμη διαμάχη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το Βιετνάμ ήταν για τους Αμερικανούς μια καταστροφή.

Το Desert Storm στο Ιράκ το 1991 δεν είχε τα αποτελέσματα που ήθελε η κυβέρνηση του πατέρα Bush.

Οι στρατιωτικές επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν το 2003 κατάφεραν να εξολοθρεύσουν τον Saddam αλλά κάθε άλλο παρά νίκη μπορούν να χαρακτηριστούν, αν κρίνει κανείς από την κατάσταση στις δυο αυτές χώρες σήμερα αλλά και τις απώλειες των Αμερικανών που συνεχίζονται μέχρι και τώρα.

Η μοναδική νίκη που κατάφεραν ήταν αυτή στον ψυχρό πόλεμο… κι αυτός παίχτηκε στο διπλωματικό πεδίο, όχι στο στρατιωτικό.

Τι έχει συμβεί στη μεγαλύτερη υπερδύναμη του πλανήτη; Τι έχει πάθει η πιο ισχυρή χώρα του κόσμου;

Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανίκανες πια να κερδίσουν έναν πόλεμο; Μήπως αυτός είναι ο πραγματικός λόγος πίσω από την τεράστια προσπάθεια του Προέδρου Obama να αποφύγει μια στρατιωτική αναμέτρηση… κι όχι οι σοσιαλδημοκρατικές, αντιπολεμικές του καταβολές; Γιατί πραγματικά η Washington δεν παίρνει την απόφαση για μια στρατιωτική δράση κατά της ISIS που έχει κατακερματίσει τη μισή Μέση Ανατολή; Έτσι κι αλλιώς, έχουν κάνει πολέμους για πολύ λιγότερα στο παρελθόν….

Στρατιωτικοί αναλυτές λένε πως τα επόμενα πολεμικά μέτωπα που θα ανοίξουν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι παρατεταμένα, χαμηλών τόνων και με νίκες που δεν θα είναι ξεκάθαρες. Ίσως αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος που ο Λευκός Οίκος έχει κάνει τον τελευταίο καιρό μια στροφή προκειμένου να στρέψει και την κοινή γνώμη σε μια αντιπολεμική ρητορική. Είδαμε αυτή τη στροφή το τελευταίο διάστημα στις κινήσεις του Barack Obama και με την Κούβα και με το Ιράν.

Γιατί όμως έτσι; Πως μια πολεμική μηχανή που έχει κοστίζει 500 δισεκατομμύρια δολάρια από την 11η Σεπτεμβρίου δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε μια σύγχρονη πολεμική διαμάχη; Ακριβώς γιατί πλέον αντιμετωπίζουν εχθρούς όπως η ISIS. Και με εχθρούς σαν την ISIS, ο υπερσύγχρονος πολεμικός εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα. Χρειάζεται δημιουργική στρατηγική. Πως θα μπορούσαν άραγε τα υπερσύγχρονα συστήματα παρακολουθήσεων της NSA να εξουδετερώσουν τους νέους εκρηκτικούς μηχανισμούς που εφευρίσκουν κάθε εβδομάδα οι Taliban ή οι Τζιχαντιστές της ISIS… όσο ερασιτεχνικά φτιαγμένοι κι αν είναι αυτοί;

Σε αυτό το σκηνικό, προστίθεται ακόμα μια μεταβλητή. Η πολεμική κόπωση που έχουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί πολίτες. Ο κόσμος πια εκεί έχει κουραστεί από τους πολέμους. Δεν τους στηρίζει το ίδιο έντονα… δεν τους θέλει. Κι αυτό το κλίμα φυσικά μετακυλίεται και στην πολιτική του Λευκού Οίκου, που πάντα υπερηφανεύεται πως ακούει την φωνή του Αμερικανικού λαού.

Κούραση όμως υπάρχει και ανάμεσα στους στρατιώτες…

Ο Συνταγματάρχης John Schwemmer έπαθε σοκ όταν γύρισε από το Ιράκ το 2011 και έπρεπε να εκπαιδεύσει στρατιώτες που θα ξαναρίχνονταν στον πόλεμο. Οι άντρες του είχαν καταρρεύσει έπειτα από μόλις δυο μάχες με τους άντρες της ISIS, οι οποίοι αν και δεν έχουν κλασική πολεμική εκπαίδευση γεννιούνται σκληραγωγημένοι. Ο Schwemmer είπε στους New York Times: «Έμεινα έκπληκτος. Τι σόι εκπαίδευση είχαν κάνει απ` όταν γύρισαν;” Προφανώς όχι αρκετή».

Η πολεμική δυναμική των Ηνωμένων Πολιτειών, της μεγαλύτερης δύναμης του πλανήτη, αναμφισβήτητα φθίνει. Κι αυτό μπορεί να είναι είτε πολύ καλό είτε καταστροφικό για την ανθρωπότητα. Θα γλιτώσουμε έτσι από άλλους πολέμους ή απλά δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το ίδιο αποτελεσματικά και αποφασιστικά μια ενδεχόμενη απειλή πολέμου στο μέλλον; Η ιστορία θα μας δώσει την απάντηση.