Η Θάλασσα των Φαντασμάτων

Αν για κάποιο μαγικό λόγο, εξατμιζόταν αυτή την στιγμή, όλο το νερό από τη Mεσόγειο, το μόνο που θα βλέπαμε, θα ήταν μια θάλασσα από σώματα. Σώματα νεκρά και άψυχα, άτυχων ανθρώπων, που ήθελαν να κυνηγήσουν την ελπίδα. Την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Το αύριο για εκείνους δεν ήρθε ποτέ. Και η ελπίδα τους, πνίγηκε σε μια θάλασσα εκμετάλλευσης. Όταν είσαι απεγνωσμένος, δεν σκέφτεσαι καθαρά. Αρπάζεις την κάθε ευκαιρία που θα σου δοθεί. Η ανάγκη σου για να ονειρευτείς ένα φωτεινό αύριο, είναι τόσο μεγάλη, που καταπίνει λογική και αναστολές και σε θωρακίζει με σθένος και κουράγιο. Όμως ούτε αυτά είναι πάντοτε αρκετά. Όταν ο κόσμος γύρω σου βουλιάζει στην ματαιοδοξία και στον μισανθρωπισμό, από πού να πιαστείς; Ποιόν να πιστέψεις;

Ένας πολύ σοφός στίχος λέει: «τι νόημα έχουν οι θρησκείες, αν αυτός που απεχθανόμαστε, είναι ο διπλανός μας». Όταν έχεις χάσει την ικανότητα να αγαπάς τον συνάνθρωπο, τι νόημα έχουν πράγματι όλα τα υπόλοιπα; Όταν στον βωμό άψυχων πραγμάτων, όπως το χρήμα, πουλάς αθώες ψυχές, πώς μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια;

Το ερώτημα όμως αυτό, δεν πρέπει να στοιχειώνει μόνο τους λαθρεμπόρους. Πρέπει να βασανίζει και τους αμέτοχους. Πρέπει να τους τρώει από μέσα προς τα έξω. Το να είσαι αμέτοχος μπροστά στη φρίκη, σε καθιστά το ίδιο φρικτό. Δεν διαφοροποιείσαι από το τέρας, όπως νομίζουν οι ίδιοι. Απλά το αγκαλιάζεις.

Αναρωτιέμαι. Αν η θάλασσα εξατμιζόταν και μετατρεπόταν σε άγονη γη, θα πατούσαμε πάνω της; Θα την διασχίζαμε; Θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεων μας; Νομίζω πως μας βολεύει που η αλμύρα της θάλασσας, καλύπτει τα αιματηρά μας λάθη. Και τα κρατά καλά φυλαγμένα στον βυθό της.

Μέχρι να ανταριάσει. Μέχρι τα κύματα της φουρτούνας της, να πνίξουν κάθε «κακό» καπετάνιο και να ξεβράσουν στην ακτή, όλα μας τα λάθη.

Ως τότε, ας πλεύσουμε όλοι μαζί, συνένοχοι, στην θάλασσα των φαντασμάτων.