Για την δική σου κοντινή Αμερική

«Στο δρόμο να με βγάλεις που ανεβαίνει, για την δικιά σου κοντινή Αμερική», έγραψε και τραγούδησε -μεταξύ άλλων- ο Γιάννης Αγγελάκας με τις Τρύπες πριν περίπου 2 δεκαετίες και είναι ολοφάνερο ότι αυτός ο στίχος επανέρχεται ανατριχιαστικά επίκαιρος… Παραπάνω ίσως και από όσο φανταζόταν ο ίδιος ο εμπνευστής του.

Το τελευταίο διάστημα πιάνω τον εαυτό μου να ανατρέχει όλο και πιο συχνά στο παρελθόν. Στιγμές, φωτογραφίες, τραγούδια, αναμνήσεις, άνθρωποι που εξαφανίστηκαν ή… χάθηκαν. Σιγά το νέο! Πάντα οι άνθρωποι σε δύσκολες ή περίεργες φάσεις της ζωής τους νοσταλγούν «τις παλιές καλές στιγμές», μέχρι να προσγειωθούν και πάλι στην σκληρή πραγματικότητα, η οποία πλέον τους στερεί ακόμη και το δικαίωμα στη… νοσταλγία.

Υπάρχει μια μορφή υγείας όταν γυρνάς το χρόνο πίσω, ειδικά όταν το παρελθόν αποτελεί τη βάση για ένα καλύτερο παρόν και ένα ακόμη πιο λαμπρό μέλλον. Τι συμβαίνει όμως όταν συνειδητοποιείς ότι αυτά που έζησες μέχρι σήμερα αποτελούσαν το ζενίθ της ζωής σου και ότι είναι πλέον επιβεβαιωμένο ότι όλα όσα ακολουθήσουν θα είναι κατά πολύ χειρότερα, ένα μόνιμο και βασανιστικό ναδίρ; Γιατί το παρελθόν από μια απλή και ευχάριστη θύμηση, γίνεται η κορυφαία ανάμνηση της ζωής σου και τι κάνεις για να το αλλάξεις αυτό;

Οι δήθεν «θαρραλέοι» θα σου απαντήσουν με στόμφο ότι θα μείνουν για να παλέψουν, εννοώντας ότι θα ψάξουν να βρουν το μονιμότερο των βυσμάτων που θα τους εξασφαλίζει τα προς το ζην, με τους συγκλονιστικούς μισθούς Βουλγαρίας και παράλληλα κόστος ζωής επιπέδου Ελβετίας. Φυσικά αυτοί ήταν και οι πρώτοι που… αγανάκτησαν και εννοείται ότι είναι και οι πρώτοι που ψηφίζουν τους εκάστοτε «σωτήρες» για να «σώσουν τη χώρα», όπως άλλωστε έκαναν τόσα χρόνια με τα γνωστά αποτελέσματα. 

Οι λιγότεροι «θαρραλέοι» δεν θα βιαστούν να σου απαντήσουν. Δεν θα σου αναπαράγουν εθνικο-πατριωτικές κορώνες, δεν θα διαμαρτυρηθούν που βούτηξαν στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ αντί για τους δήθεν «θαρραλέους», οι οποίοι είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι της κατάστασης, δεν θα ψάξουν για άλλοθι, ούτε θα βάλουν ταμπέλες σε όσους δεν συμφωνούν μαζί τους. Όχι, δεν θα κάνουν τίποτα από τα παραπάνω γιατί στερούνται τέτοιου «θάρρους». Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τη δική τους μόνιμη ή προσωρινή, μακρινή ή κοντινή… Αμερική, Αυστραλία, Αγγλία. Όπως παλιά.

Η ιστορία άλλωστε, πάντα επαναλαμβάνεται. «Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα και με μισήσαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού».