Κιναλ | Καλύτερο όνομα δεν μπορούσαν να βρουν;

Το πρώτο συνέδριο του νέου φορέα που θα συνενώσει παλιές και νέες πολιτικές δυνάμεις που συνωστίζονται στον χώρο της αποκαλούμενης σοσιαλδημοκρατίας και του κέντρου, έληξε χωρίς εντάσεις και παρατράγουδα. Με βάση του το Πασόκ και με κύριους πυλώνες  την Δημάρ και το Ποτάμι το καινούργιο αυτό κόμμα φιλοδοξεί σύμφωνα με δηλώσεις των στελεχών του να συγκεντρώσει ποσοστό που να ξεπερνάει το 10% και έτσι να είναι τρίτο κόμμα και να αποτελέσει τον απαραίτητο συνδετικό κρίκο για όποια Κυβέρνηση προκύψει μετά τις εκλογές.

Σήμερα το πρωί και καθώς έβλεπα τις ειδήσεις, όπου παρουσιαζόταν το σήμα του καινούργιου κόμματος και το όνομα του, η προσοχή μου δεν πήγε τόσο στο πρασινοκόκκινο, με μια πινελιά γαλάζιου, τριαντάφυλλο που αποτελεί μια ρομαντική μετεξέλιξη του ήλιου του Πασόκ, αλλά στον όνομα του: Κινάλ ! Από τις δυο πρώτες συλλαβές του τίτλου Κίνημα Αλλαγής. Έτσι καθώς το μυαλό μας κάνει συνεχώς ελέυθερους συνειρμούς με ότι συναντάμε, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, είναι πως αυτό θα ήταν μια καλή ονομασία για ένα καινούργιο αναλγητικό ή κάτι τέτοιο. 

Αλλά ίσως αυτά δεν έχουν και τόση σημασία. Εξ άλλου και ο Σύριζα μ` αυτό το όνομα που έχει και που είναι και κάπως αστείο, κατάφερε να πάρει εκλογές.Το κανονικό για το Σύριζα, θα ήταν να λέγεται Παρά ΤρίχΑ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Σημασία βέβαια δεν έχουν τα ονόματα αλλά οι συγκυρίες. Όπως είχε πει πολύ σωστά κάποτε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής “Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού” και αυτό θα έπρεπε να το κατανοεί καλά όποιος θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική και να μπορεί να βλέπει τι συμβαίνει πέρα από τις ανοησίες που συνήθως λένε τα κόμματα και οι πολιτικοί.

Στην εποχή μας οι ιδεολογίες δεν είναι παρά όπως θα το έλεγε και ο Λένιν “το όπιο των λαών”. Εύηχες και κατανοητές λέξεις από την μάζα. Μπορεί ένα κόμμα να λέει ότι νομίζει πως είναι -και να το πιστεύει κιόλας, ακόμη χειρότερα δηλαδή- αλλά η πραγματικότητα τους προσγειώνει όλους σύντομα. Το πόσο σύντομα εξαρτάται και από την εξυπνάδα τους, αλλά και από τον χρόνο που χρειάζεται για να κοροιδέψουν εκείνους που τους ψήφισαν για την αναγκαστική στροφή τους, από αυτά που έλεγαν πριν γίνουν κυβέρνηση. Και επειδή η ανάγκη για την εξουσία και την διατήρηση της είναι αυτό που καθορίζει τις εξελίξεις και όχι οι λεκτικές πολιτικές απατεωνιές, βλέπεις πολύ εύκολα ένα κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς να συνεργάζεται με ένα εθνικιστικό κόμμα της Δεξιάς. Και ένα κόμμα της κεντροδεξιάς, όπως η Νέα Δημοκρατίας να καθιερώνει τον ΕΝΦΙΑ, την στιγμή που η ατομική ιδιοκτησία είναι το έμβλημα της δεξιάς οικονομικής συνταγής. 

Αυτη η τέχνη του εφικτού όμως, εξαρτάται και από τις συγκυρίες και τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο πολτικό προσκήνιο. Η ΕΡΕ παλιότερα και η Νέα Δημοκρατία στην Μεταπολίτευση στηρίχτηκαν στην ισχυρή προσωπικότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το Πασόκ στηρίχτηκε στη γοητεία που ασκούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου στος μάζες και ο Σύριζα στηρίχτηκε στο νεανικό παρουσιαστικό και τη ευχέρεια επικοινωνίας του Τσίπρα. Αν  είχε επικεφαλής τον Αλαβάνο ή τον Λαφαζάνη φερ` ειπείν θα ήταν ακόμη μετάξυ φθοράς και αφθαρσίας.

Ο Τσίπρας και ο Σύριζα εμφανίστηκαν την κατάλληλη στιγμή για να απορροφήσουν στο σύνολο του περίπου το πλήθος που ακολουθούσε το Πασόκ και ακετούς δυσαρεστημένους και από την Νέα Δημοκρατία τότε.

Όμως τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Σύριζα ήταν μια αναγκαία πολιτική απάτη ώστε να εξυπηρετηθούν αφ` ενός τα συμφέροντα των δανειστών, αλλά και να συγκρατηθεί το κύμμα αγανάκτησης που προξένησαν τα Μνημόνια.

Η Τσίπρας μπορεί να είναι επικοινωνιακά καλός, αλλά εξακολουθεί ακόμη να έχει την νοοτροπία του 15μελούς και έτσι να υπονομεύει ο ίδιος τον εαυτό του.

Και όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, παρά τις σκευωρίες με την Novartis και τον ερασιτεχνισμό που τον διακρίνει σε κάθε τι που καταπιάνεται, δεν μπορεί να συνέλθει δημοσκοπικά.

Έτσι η κύρια φιλοδοξία για το Κινάλ είναι να καταφέρουν να επαναπατρίσουν στον καινούργιο αυτό φορέα, τους δυσαρεστημένους και απογοητευμένους του Σύριζα κυρίως. Ο στόχος δεν είναι ανέφικτος από πολλές απόψεις, αλλά αυτά θα φάνούν μόνον στην κάλπη- και ίσως πριν από αυτήν. Αν σε κάτι υστερεί ο καινούργιος αυτός φορέας είναι στο ότι δεν διαθέτει εκείνη την χαρισματική προσωπικότητα, που θα μπορούσε να παίξει ρον ρόλο που επιδιώκει. Η Φώφη Γενηματά έχει κάνει ότι μπορούσε για να συσπειρώσει αυτόν τον χώρο και αν κατάφερνε πράγματι να φτάσει το 10% θα ήταν μεγάλη επιτυχία.

Οπότε το μόνο που απομένει είναι να δούμε όταν έρθει ο καιρός, είναι το αν κατέχει τη Τέχνη του Εφικτού.