Οι γυναίκες που αγάπησαν τον κύριο Darcy

“In vain have I struggled, it will not do. My feelings will not be repressed. You must allow me to tell you how ardently I admire and love you.”

“Μάταια πάλεψα. Είναι ανώφελο. Τα αισθήματά μου δεν καταπνίγονται. Πρέπει να μου επιτρέψετε να σας πω πόσο παράφορα σας θαυμάζω και σας αγαπώ.”

Και με αυτή τη δήλωση, ο Fitzwilliam Darcy εκτοξεύτηκε στο θόλο της παγκόσμιας λογοτεχνίας σαν τον πλέον ερωτεύσιμο ανδρικό χαρακτήρα.

Την πρώτη φορά που είδα το Pride and Prejudice – την mini σειρά του BBC του 1995 με τον Colin Firth στον ομώνυμο ρόλο και την Jennifer Ehle στο ρόλο της Elisabeth Bennet – ήμουν γριπιασμένη, ξαπλωμένη στον καναπέ τυλιγμένη με την κουβέρτα μου. H απάντηση όμως της Elisabeth στην δήλωσή του, ένας μεγαλοπρεπής μονόλογος που κατέληξε στο περίφημο “… I had not known you a month before I felt that you were the last man in the world whom I could ever be prevailed on to marry ”, “… δεν σας γνώριζα ούτε ένα μήνα πριν νιώσω ότι ήσασταν ο τελευταίος άνδρας στον κόσμο τον οποίο θα πειθόμουν ποτέ να παντρευτώ ” – proud ή prejudiced άραγε; –  με έκανε να ξεχάσω πονοκέφαλο και όλα τα συναφή και να αναφωνήσω “καλά, είσαι βλαμμένη;;; κοίταξέ τον!”. Ακόμη κι αν – πριν παραδεχτεί το πάθος του για αυτή – ο κύριος Darcy είχε ήδη διανθίσει την πρότασή του με όχι τόσο κολακευτικά σχόλια για την ίδια, την καταγωγή της, τους τρόπους της, το κοινωνικό της status και την οικογένειά της, εμένα ο κύριος Darcy με είχε συνεπάρει.

Εμένα και άλλα πόσα εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο που αναστέναξαν και ξανα-αναστέναξαν βλέποντας ή διαβάζοντας τη συγκεκριμένη σκηνή και – όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια – και την ίδια την Elisabeth Bennet.

Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια. Την συγκεκριμένη σκηνή την είδα πολλές φορές, αλλά και το κύριο Darcy, σαν αρχέτυπο ανδρικού χαρακτήρα, τον ξανασυνάντησα πολλές φορές σε ταινίες ή βιβλία, από τα “Bridget Jones’s Diary” και “Bridget Jones: The Edge of Reason” όπου και πάλι πρωταγωνίστησε ο Colin Firth ως δικηγόρος Marc Darcy πλέον, μέχρι και στα πρόσφατα “50 Shades of Grey”, σαν Christian Grey αυτή τη φορά. Και ακόμη και αν η επιτυχία των τελευταίων στις γυναίκες δεν έφτασε ποτέ αυτή του πρωτότυπου Fitzwilliam Darcy του Pride and Prejudice, το φαινόμενο Darcy με κάνει να αναρωτιέμαι: Τι θέλουμε τελικά οι γυναίκες από έναν άντρα; Γιατί ο κύριος Darcy μας κάνει να αναστενάζουμε ή να κρυφο-αναστενάζουμε, αν όχι όλες, οι περισσότερες από εμάς;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ποιός ακριβώς είναι ο κύριος Darcy; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του εκείνα που τον καθιστούν, ακόμη και σήμερα, από ερωτεύσιμο έως “το όνειρο κάθε γυναίκας” και μάλιστα σε μία εποχή όπου – θεωρητικά τουλάχιστον – οι γυναίκες έχουν αλλάξει και μαζί και αντρικά τους πρότυπα; Ας μην ξεχνάμε ότι, σύμφωνα με την μυθοπλασία της Jane Austen, ο Fitzwilliam Darcy έζησε στην Αγγλία στην αρχή του 19^ου αιώνα, όταν “a single man in possession of a good fortune” ήταν το ζητούμενο. Αλλά 200 χρόνια αργότερα, ο κύριος Darcy ζει και βασιλεύει στις γυναικείες καρδιές μας, όπως δείχνουν και τα εκατοντάδες αποτελέσματα ενός απλού google search.

Ναι, o Fitzwilliam Darcy είναι “in possession of a good fortune ”, έχει στην κατοχή του μία καλή περιουσία. Το Pemberley δεν είναι ένα απλό σπίτι, είναι το σπίτι πέρα από κάθε φαντασία. Όμως o ίδιος δεν καυχιέται, ξέρεi την αξία του αλλά δεν το θεωρεί κάτι ιδιαίτερο ή αν το θεωρεί αυτό συμβαίνει γιατί όντως είναι. Είναι μέρος της γοητείας του και συμπεριφέρεται απόλυτα φυσιολογικά μέσα σε αυτό απλά γιατί ανήκει εκεί. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Συμπεριφέρεται στην Elisabeth ξεκάθαρα. Ακόμη κι αν αυτά που σκέφτεται δεν είναι ευχάριστα για την ίδια, δεν μασάει τα λόγια του, δεν παίζει παιχνίδια, αντίθετα εξηγείται μαζί της σαν “ ίσος προς ίσον ”. Ναι, είναι περήφανος και το δείχνει με κάθε τρόπο, έστω και αν αυτό παρεξηγείται ως αλαζονεία. Είναι ευάλωτος στη γοητεία της, λυπάται για τον εαυτό του για αυτό –  γιατί αυτό αντίκειται στις αρχές του – και το δηλώνει. Την αγαπάει παράφορα, “ ardently ” και επίσης το δηλώνει. Ξεκάθαρα.

Έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι δεν της το κάνει εύκολο. Δεν είναι ο πρίγκιπας στο άσπρο άλογο, δεν ψάχνει για κάποια ευαίσθητη και ευάλωτη, αδύναμη γυναικεία ψυχή για να σώσει. Αντίθετα, με το να είναι σταθερά ο εαυτός του, ακόμη και με οτιδήποτε φαινομενικά σκληρό αυτό συνεπάγεται – απόρροια της δικής του βασανισμένης ψυχής αλλά και της παιδείας του, η Elisabeth οδηγείται να σκεφτεί τι ακριβώς είναι αυτός ο άντρας – proud ή prejudiced; – και να πράξει ανάλογα.

Είναι ιππότης, αλλά χωρίς την αστραφτερή πανοπλία. Όταν τα πράγματα δυσκολέψουν και κινδυνέψει η υπόληψη της οικογένειάς της, θα πάρει την κατάσταση στα χέρια του και θα διαχειριστεί την κρίση και θα λύσει το πρόβλημα, όπως θεωρεί καθήκον του. Χωρίς πολλές συζητήσεις, χωρίς να του το ζητήσει, χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, αντιλαμβάνεται το θέμα και δρα. Αθόρυβα και αποτελεσματικά.

Είναι ωραίος, είναι αλήθεια. Όχι επειδή προσπαθεί να δείχνει ωραίος. Αλλά επειδή είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του που δεν διστάζει να εκτεθεί με τα προτερήματα όπως και τα ελαττώματα του και τις αδυναμίες του, να κάνει την αυτοκριτική του, να παραδεχτεί τα λάθη του και να διορθώσει την συμπεριφορά του με τον πιο φυσικό τρόπο, παραμένοντας πάντα πιστός στον εαυτό του, στην αντίληψή του για τα πράγματα και στην αλήθεια του.

Είναι ωραίος κυρίως επειδή κάθε στιγμή είναι αληθινός και χρησιμοποιεί το μυαλό του όχι για να αντικαταστήσει την καρδιά του, αλλά για να κρίνει αν και πότε αξίζει να την παραδώσει.

Τελικά είναι το μαργαριτάρι μέσα στο κέλυφος. Δεν θα ανοίξει για οποιαδήποτε και όταν το κάνει δεν θα γίνει εύκολα και θα πάρει χρόνο. Αλλά αυτή για την οποία θα το κάνει θα είναι πραγματικά αντάξιά του.

Και μάλλον αυτό είναι το κυριότερο που μας κάνει να αναστενάζουμε – ή να κρυφο-αναστενάζουμε – βλέποντας τον χαρακτήρα του κύριου Darcy να ξεδιπλώνεται κατά τη διάρκεια της μυθοπλασίας της Jane Austen. Είναι η κρυφή ελπίδα της κάθε μίας από εμάς ότι μπορεί να είναι η μία, η άξια και η μοναδική που θα καταφέρει να ανοίξει τον δύσκολο δρόμο και να φωτίσει την καρδιά του φαινομενικά σκληρού, επαρμένου, κακοτράχαλου και κατά βάθος συναισθηματικά ταλαιπωρημένου άντρα ώστε να ανακαλύψει μέσα ένα θησαυρό και μια αγκαλιά  ευαίσθητη, φτιαγμένη από βαμβάκι που θα την προσέχει και θα την προστατεύει κάνοντάς την να νιώθει ισάξια και ασφαλής, χωρίς η ίδια καν να το αντιλαμβάνεται, ακριβώς γιατί το κέρδισε με την δική της αξία.

Το μήνυμα προς του άντρες; Τα θέλουμε όλα, όσο περίπλοκο και αν ακούγεται αυτό. Θέλουμε τον θησαυρό, που όμως μας αξίζει. Θέλουμε να συμπορευόμαστε, διατηρώντας όμως όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μας που μας κάνουν γυναίκες. Στην ουσία, έτσι όπως είμαστε φτιαγμένες.

Και το σίγουρο είναι ότι, ακόμη και μετά από 200 χρόνια, κατά βάθος παραμένουμε ρομαντικές.

Πάντως εκείνο το βράδυ που, γριπιασμένη και τυλιγμένη σε μία κουβέρτα στον καναπέ, παρακολουθούσα τον Fitzwilliam Darcy, όπως και την Elisabeth Bennet, να οριοθετούν ο καθένας τον εαυτό του ώστε να βρεθούν στο τέλος της ιστορίας μαζί, εμένα με πήρε ο ύπνος χαμογελώντας. Μάλλον ήταν τα αντιγριπικά και η βεβαιότητα πλέον ότι ο κύριος Darcy υπάρχει. Δείχνει σκληρός, αλαζόνας και αδιάφορος, με μία γερή υποψία σεξουαλικότητας, όμως κατά βάθος είναι πολύ ευαίσθητος, πολύ γλυκός, αυτοσαρκάζεται, έχει απίστευτο χιούμορ, πολύ πάθος κρυμμένο και μας προσέχει πολύ διακριτικά ώστε να έχουμε όλο τον χώρο και την ελευθερία που μας χρειάζεται γιατί είμαστε απόλυτα ανεξάρτητες, και – αν και τα κριτήριά του είναι πολύ αυστηρά – εκτιμά ιδιαίτερα τα χαρίσματά μας  Επίσης είναι και πολύ ωραίος. Ζει στο Pemberley, στην επαρχία του Derbyshire στην Αγγλία, κοντά στη φανταστική πόλη Lambton.