Πόσο καθοριστικό θα είναι στις εκλογές το κριτήριο της εξαπάτησης;

Το 1993 ο ελληνικός λαός επανέφερε στην εξουσία τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος λίγα χρόνια πριν, είχε ..αφήσει να εξελιχθεί το σκάνδαλο Κοσκωτά. Μια υπόθεση που «κραύγαζε» για την άνωθεν προστασία του απατεώνα τραπεζίτη (καταθέσεις χρημάτων ΔΕΚΟ στην Τράπεζα Κρήτης κλπ), ωστόσο το Ειδικό Δικαστήριο, για λόγους που λογικά θα μάθουμε μετά από δεκαετίες, αθώωσε με πλειοψηφία μόλις μίας ψήφου τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο λαός όμως αγνόησε το σκάνδαλο (και τα μεγάλα προβλήματα της υγείας του) και τον επανέφερε πανηγυρικά στην εξουσία. Η εμπιστοσύνη προς τον «ηγέτη» δεν κάμφθηκε ούτε από την δυσάρεστη οσμή ούτε από την ανασφάλεια που προκαλούσε η βαριά κατάσταση της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο κόσμος τότε ξαναψήφισε ΠΑΣΟΚ είτε γιατί δεν πίστεψε όσους κατηγορούσαν τον Παπανδρέου είτε γιατί, κακά τα ψέματα, δεν έθιγε προσωπικά κανέναν ψηφοφόρο το σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης. Αναμφίβολα σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, μια τέτοια καραμπινάτη υπόθεση θα έριχνε σύσσωμη την κυβέρνηση χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Όμως στην Ελλάδα αυτή η κυβέρνηση επανεξελέγη.

Τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας έφερε για πρώτη φορά την αριστερά στην εξουσία εκμεταλλευόμενος τη λαϊκή οργή κατά των μνημονιακών πολιτικών. Έξι μόλις μήνες μετά έβαλε την υπογραφή του στο τρίτο μνημόνιο, εξαπατώντας όσους τον ψήφισαν για να το σκίσει. Και δεν έφτασε μόνο αυτό. Λίγες μέρες πριν αποδεχθεί τις σκληρές απαιτήσεις των δανειστών, είχε λάβει την εντολή του 61% των Ελλήνων ψηφοφόρων για να τρίψει το μνημόνιο στα μούτρα της Μέρκελ και του Σόιμπλε!

Και όμως. Ακόμα και μετά την εξόφθαλμη εξαπάτηση, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται φαβορί των εκλογών που ο ίδιος προκήρυξε με αποκλειστικό σκοπό να προλάβει τις επιπτώσεις στο κόμμα του και τον ίδιο, από τις πρώτες οικονομικές υποχρεώσεις που φέρνει το μνημόνιο που υπέγραψε.

Και προσέξτε. Η εξαπάτηση δεν συντελέσθηκε σε μια τετραετία αλλά μέσα σε μόλις έξι μήνες.

Για ποιο λόγο, λοιπόν, ο εξαπατηθείς δείχνει να δίνει άφεση στον εξαπατητή;

Θέλει να του εκφράσει την ευγνωμοσύνη του;

Είναι αλήθεια ότι κανείς, πέρα των καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών και των υπαλλήλων της ΕΡΤ, δεν χρωστάει υποχρέωση στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τον διόρισε (όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 80). 

Για έναν ανεξήγητο λόγο, ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ έχει πειστεί ότι «το παιδί ( ο Τσίπρας) προσπάθησε αλλά οι δεν τον άφησαν». Την ίδια ώρα το παιδί (ο Τσίπρας) έχει δηλώσει δημόσια ότι «μας φάγανε οι οικονομολόγοι» παραδεχόμενος ότι στην διαπραγμάτευση ( την «προσπάθεια» δηλαδή), ο Βαρουφάκης τα είχε κάνει θάλασσα!

Το παράδοξο αυτών των εκλογών είναι ότι οι ψηφοφόροι που εξακολουθούν να στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, θέλουν να τον ξαναψηφίσουν για να εφαρμόσει αυτά για τα οποία οι ίδιοι τον είχαν ψηφίσει για να ρίξει στην πυρά, δίνοντας παράλληλα άφεση για όσα απίστευτα συνέβησαν στους προηγούμενους έξι μήνες (Bαρουφάκης, πραξικόπημα δραχμής. Ζωή, capital controls, αδυναμία διαχείρισης προσφύγων).Και το περίεργο είναι ότι, αυτοί οι ψηφοφόροι θα γυρίσουν την πλάτη ακόμα και σε αυτούς που έφυγαν από το κόμμα για να υποστηρίξουν τις υποσχέσεις που δεν τήρησε ο αρχηγός του σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις!

Μήπως, λοιπόν, οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΟΧΙ κράταγαν εξ αρχής μικρό καλάθι για τις υποσχέσεις Τσίπρα, δίνοντας του ένα περιθώριο ανοχής; Είναι τόσο απογοητευμένοι με τους υπόλοιπους αρχηγούς, που θα στηρίξουν το «γελαστό παιδί» με τις όποιες παλινωδίες του;

Υπάρχει βέβαια μια εξήγηση που συνδέει τις περιπτώσεις Παπανδρέου του 1993 και Τσίπρα του 2015. Ότι ο λαός δεν είχε οικονομική επίπτωση από την υπόθεση της Τράπεζας Κρήτης όπως και δεν είχε κληθεί, τους προηγούμενους έξι μήνες, να βάλει το χέρι στην τσέπη. Οι επιπτώσεις του τρίτου μνημονίου έπονται.

Αυτός, ακριβώς, ήταν και ο λόγος της τιμωρίας της εξαπάτησης δια χειρός Γιώργου Παπανδρέου, με το «Λεφτά Υπάρχουν» του 2009. Ότι, δηλαδή, μέχρι την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ο λαός το είχε πληρώσει ακριβά. Και η τιμωρία του ΠΑΣΟΚ ήταν αμείλικτη. Όπως θα ήταν η τιμωρία του ΣΥΡΙΖΑ αν οι εκλογές γίνονταν μετά από μερικούς μήνες.

Όποια και να είναι η εξήγηση, το βέβαιο είναι ότι υπάρχει ανοχή στην εξαπάτηση στην περίπτωση Τσίπρα. Και είναι πολύ πιθανόν στο ..μαζοχιστικό αυτό κοινό να προστεθούν και ψηφοφόροι της δεξιάς και του ΠΑΣΟΚ, που θα τον ψηφίσουν  επειδή αισθάνονται ασφαλείς με την αποχώρηση των παρανοϊκών της δραχμής. Όμως το θέμα είναι μέχρι πού θα φτάσει η εξάρτηση του Τσίπρα με την τακτική της εξαπάτησης;

Θα συνεργαστεί με τη δεξιά; Θα τα ξαναβρεί με τους Λαφαζάνηδες; Θα ξανακαλέσει τον Βαρουφάκη; Θα δημιουργήσει μια τεχνητή κρίση με την Ευρώπη για να αποχωρήσει πανηγυρικά;

Μπορεί εύκολα να αποκλείσει κανείς κάποια από αυτές τις πιθανότητες;