Ρόμπες, ναρκωτικά και πορνό: Το βρόμικο παρασκήνιο των «αγίων» της Ταϊλάνδης

Για χρόνια, οι βουδιστικοί ναοί στην Ταϊλάνδη λειτουργούσαν ως σύμβολα ηρεμίας, αυτοσυγκράτησης και πνευματικής ανύψωσης. Στη συνείδηση των πιστών, ο μοναχός δεν ήταν απλώς ένας θρησκευτικός λειτουργός, αλλά ένα ηθικό πρότυπο. Ένας άνθρωπος που είχε αποσυρθεί από τα πάθη του κόσμου για να υπηρετήσει κάτι ανώτερο.

Μέχρι που η πραγματικότητα ήρθε να διαλύσει, με θόρυβο, αυτή την εικόνα.

Η σύλληψη τεσσάρων μοναχών, έπειτα από αστυνομική έφοδο σε ναό, και η αποκάλυψη ότι στον «ιερό» χώρο υπήρχαν ναρκωτικά, πορνογραφικό υλικό, λίστες συνοδών, ερωτικά αντικείμενα και μεγάλα χρηματικά ποσά, δεν είναι απλώς ένα ακόμη αστυνομικό δελτίο. Είναι ένα σοκ για μια κοινωνία που είχε μάθει να αντιμετωπίζει το ράσο ως κάτι σχεδόν ανέγγιχτο.

Όταν η πνευματικότητα γίνεται βιτρίνα

Το πρώτο σοκ δεν είναι ότι κάποιοι άνθρωποι παρασύρθηκαν. Αυτό θα το λέγαμε ανθρώπινο. Το πραγματικό σοκ είναι ότι όλα αυτά συνέβαιναν πίσω από το προσωπείο της αγιότητας, μέσα σε χώρους που χρηματοδοτούνται από απλούς πολίτες και στηρίζονται στην εμπιστοσύνη τους.

Όταν μοναχοί βγαίνουν θετικοί σε μεθαμφεταμίνη, όταν δικαιολογούν τη χρήση ουσιών με αστείες ή πρόχειρες εξηγήσεις, όταν ο ναός μετατρέπεται σε προσωπικό καταφύγιο παρανομίας, τότε δεν μιλάμε πια για «παραστράτημα», αλλά για συνειδητή κατάχρηση ενός ρόλου.

Η ρόμπα, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν λειτουργεί ως σύμβολο πίστης, αλλά ως ασπίδα.

Ένα πρόβλημα που δεν είναι καινούργιο

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν έπεσε από τον ουρανό. Τα τελευταία χρόνια, η Ταϊλάνδη βλέπει το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο να ξεσπά στους κόλπους του μοναχισμού: οικονομικές απάτες, εκβιασμοί με σεξουαλικό υλικό, πολυτελείς ζωές χρηματοδοτούμενες από δωρεές πιστών.

Σε αρκετές περιπτώσεις, μοναχοί βρέθηκαν να διαχειρίζονται τεράστια ποσά σαν προσωπικούς λογαριασμούς. Σε άλλες, αποκαλύφθηκαν παράλληλες ζωές που δεν είχαν καμία σχέση με ασκητισμό.

Κι όμως, για χρόνια, όλα αυτά αντιμετωπίζονταν με μισόλογα, συγκαλύψεις και εσωτερικές «διευθετήσεις».

Η σιωπή ως συνενοχή

Και κάπου εδώ  βρίσκεται το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης: η ανοχή.

Όταν ένας θεσμός επιλέγει συστηματικά να κλείνει τα μάτια για να «μην πληγωθεί η εικόνα του», στην πραγματικότητα υπονομεύει ο ίδιος την αξιοπιστία του. Η σιωπή δεν προστατεύει την πίστη. Τη διαβρώνει.

Γιατί ο απλός πιστός που δίνει το υστέρημά του, που εμπιστεύεται τον πνευματικό του οδηγό, νιώθει τελικά προδομένος. Και η προδοσία αυτή, κακά τα ψέματα, δεν ξεχνιέται εύκολα.

Από φάρος ηθικής σε καθρέφτη της κοινωνίας

Ίσως το πιο πικρό συμπέρασμα είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις ο μοναχισμός έπαψε να λειτουργεί ως αντίβαρο στην παρακμή της σύγχρονης ζωής. Αντί να προτείνει έναν άλλο δρόμο, άρχισε να μιμείται το ίδιο το χάος: χρήμα, κατανάλωση, εξάρτηση, επιφανειακές σχέσεις.

Όταν ο ναός μοιάζει περισσότερο με ιδιωτικό club παρά με χώρο περισυλλογής, τότε κάτι έχει πάει βαθιά λάθος.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τη θρησκεία, αλλά κάθε θεσμό που στηρίζεται στο κύρος και την εμπιστοσύνη.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα υπάρξουν κι άλλα σκάνδαλα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα  υπάρξουν. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει πραγματική αλλαγή.

Θα υπάρξει διαφάνεια στα οικονομικά;

Θα υπάρξει σοβαρός έλεγχος;

Θα σταματήσει η λογική του «να μη βγει προς τα έξω»;

Ή θα συνεχίσουμε να σοκαριζόμαστε κάθε λίγο και λιγάκι μέχρι να μη μας σοκάρει πια τίποτα;

Η πίστη δεν σώζεται με συγκάλυψη

Η πίστη δεν κινδυνεύει από την αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά  από το ψέμα.

Αν ο βουδιστικός μοναχισμός στην Ταϊλάνδη θέλει να διατηρήσει τον ρόλο του στην κοινωνία, πρέπει να κοιτάξει κατάματα τις πληγές του και όχι να τις κρύβει κάτω από τη ρόμπα.

Γιατί αλλιώς, κάθε νέα υπόθεση σαν αυτή δεν θα είναι απλώς ένα σκάνδαλο. Θα είναι άλλη μια απόδειξη ότι το «ιερό» έχει γίνει βιτρίνα και τίποτα περισσότερο.

Διαβάστε επίσης:

Η γοητεία της αυτάρεσκης εξουσίας – Γιατί επιλέγουμε ναρκισσιστές ηγέτες

Το πολιτικό ντοκιμαντέρ «Melania»: Μεγάλο στοίχημα ή λαμπρή αποτυχία της αυτοπροβολής;

Μαδούρο: Σημειώσεις από ένα κελί που δεν ήταν στο πλάνο