Το κρίσιμο σταυροδρόμι της Γαλλίας

Εδώ μέχρι και ο Ολάντ ψήφισε… δύο φορές μπας και αλλάξει κάτι αλλά φευ. Δεν ήταν δυνατό να αποτραπεί η έξαρση του εθνικισμού, όχι μετά τα άνανδρα τρομοκρατικά χτυπήματα, όχι μετά την είδηση ότι οι τζιχαντιστές προχωρούν σε κατασκευή μαζικών όπλων και σχεδιάζουν επίθεση βιολογικού τύπου στην Ευρώπη.

Η Γαλλία ως χώρα είχε πάντα μια διαφορετική κουλτούρα απέναντι στον αραβικό κόσμο και την Αφρική λόγω των αποικιών που κάποτε είχε σε ξένα εδάφη. Τόσο οι Άραβες όσο και οι Αφρικανοί γίνονταν δεκτοί εύκολα στη γαλλική κοινωνία και ενσωματώνονταν στο κοινωνικό σύνολο και στη ζωή στη χώρα. Μιλούσαν τη γλώσσα, είχαν μάθει τις συνήθειες και όλα ήταν (φαινομενικά) εύκολα.

Κάποιοι λένε ότι η Γαλλία πληρώνει τώρα την κατοχή που κάποτε είχε στις κτήσεις της. Αμφίβολο, εξαιρετικά αμφίβολο. Κανείς εκ των σημερινών τζιχαντιστών δεν είχε ζήσει εκείνες τις εποχές και ορισμένοι μπορεί καν να μην ξέρουν την ιστορία. Αλλά και όσοι την έμαθαν από διηγήσεις θα έπρεπε να υπολογίζουν ότι οι λαϊκοί μύθοι είναι τόσο ωραίοι και ελκυστικοί στα αυτιά ακριβώς επειδή εμπεριέχουν δόσεις υπερβολής. 

Από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά η αλήθεια ξεχειλώνεται και ενίοτε διαστρεβλώνεται. Όχι ότι στο βλαμμένο μυαλό των τζιχαντιστών παίζει ρόλο αν κάτι είναι αλήθεια ή ψέμα.

Η Γαλλία λοιπόν βλέπει τον κόσμο να συσπειρώνεται γύρω από το ακραίο εθνικιστικό κόμμα της μαντάμ Λεπέν. Πιθανώς πιστεύουν ότι τους ισλαμοφασίστες πρέπει να τους αντιμετωπίσεις με άλλους φασίστες. Κάνουν λάθος αλλά πώς να τους πείσεις όταν βίωσαν τον τρόμο και την απώλεια τόσο πρόσφατα και τόσο οδυνηρά;

Το θέμα της χώρας του κρασιού είναι ότι δεν πρέπει να επιτρέψει στους ισλαμοφασίστες να πετύχουν το στόχο τους και να επιτρέψει να κυριαρχήσει ο φόβος και τα μίσος. Διότι η επικράτηση των Γάλλων ακροδεξιών ούτε ηρεμία θα φέρει ούτε ασφάλεια. Το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι μια ακραία αντίδραση και μια πρόσκαιρη «νίκη».

Τέτοιες όμως νίκες αποδεικνύονται συνήθως πύρρειες…