Το τελευταίο δώρο

Τα Χριστούγεννα είναι μια μαγική γιορτή, τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους μεγάλους που κρατούν ακόμα μέσα τους ένα κομμάτι της “παιδικής αθωότητας”. Ο ερχομός  του Χριστού είναι η πιο ελπιδοφόρα γέννηση στον κόσμο όλο.  Δεν ξέρω αν καθένας μας έχει πραγματικά νιώσει τη μαγεία εκείνης της ημέρας. Αυτό που μπορώ να πω για τον εαυτό μου είναι ότι εκτός από τα πρώτα Χριστούγεννα που είχα στην αγκαλιά μου τον γιο μου και τρία χρόνια αργότερα την κόρη μου, τα Χριστούγεννα των δέκα μου χρόνων ήταν εκείνα που έκαναν τη διαφορά…

Για πρώτη φορά, δεν θα ήταν ο μπαμπάς μου μαζί μας να με σηκώσει στην αγκαλιά του για να βάλω στην κορυφή του δέντρου το χρυσαφένιο αστέρι…

Δεν θα μπορούσε να απαθανατίσει τη στιγμή που έπαιζα τα κάλαντα στο πιάνο… 

Δεν θα χόρευε μαζί μου τα ιταλικά μας τραγούδια…

Δεν θα φτιάχναμε μαζί σοκολατένια μπισκότα κι η μαμά δεν θα είχε να συμμαζέψει τη γλυκιά ακαταστασία στην κουζίνα…

Δεν θα ερχόταν πάνω από το κρεβάτι μου ενώ κοιμόμουν, να μου ψιθυρίσει “σ’αγαπώ τόσο πολύ” και να μου δώσει το πιο ζεστό φιλί…

Κι όλα αυτά γιατί ο δικός μου ο μπαμπάς, ο καλύτερος του κόσμου, είχε φύγει για το πιο μακρινό ταξίδι, ψηλά στον ουρανό, ένα μήνα πριν από εκείνα τα Χριστούγεννα. Κι εγώ, μέσα στην ταραγμένη παιδική ψυχή μου, αναζητούσα απαντήσεις που κανείς δεν μπορούσε να μου δώσει. Κι είχα “θυμώσει” για λίγο στον Θεό διότι κάθε βράδυ προσευχόμουν να έχει τους γονείς μου καλά. Αλλά Εκείνος, μάλλον δεν με άκουσε και με στενοχώρησε βαθιά. Ώσπου μου έστειλε ένα σημάδι, ανήμερα της γέννησης του Υιού του. 

Κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο μας, υπήρχε ένα μεγάλο κουτί. “Αυτό είναι για σένα”, μου είπε η μαμά μου αγκαλιάζοντάς με σφιχτά. Ενώ τα άλλα δώρα που είχε για εμένα τα άνοιξα δίχως καθυστέρηση, εκείνο το κοιτούσα αμίλητη λες και διαισθανόμουν τη διαφορετικότητά του. Δειλά-δειλά άρχισα να ξετυλίγω τις ροζ κορδέλες και να βγάζω το περιτύλιγμα. Μέσα ήταν μια μεγάλη, υπέροχη κούκλα. “Είναι από τον πατερούλη σου” συγκινημένη είπε η μαμά μου. Ήταν από το τελευταίο του ταξίδι στο εξωτερικό όπου έκανε θεραπείες για την υγεία του. Ήθελε να μου τη δώσει ο ίδιος αλλά δεν πρόλαβε… Κι έτσι, εκείνο, το τελευταίο του δώρο- θησαυρός για εμένα, έκρυβε με το δικό του μοναδικό τρόπο, τη μαγεία των Χριστουγέννων, η οποία συνεχίστηκε κι αρκετά χρόνια αργότερα. Πώς; Κάποια πιο πρόσφατα Χριστούγεννα, την αγαπημένη μου κούκλα, τη χάρισα στην κορούλα μου. Δώρο από τον παππού της. 

Γι’αυτές τις γιορτές, εύχομαι σε όλον τον κόσμο υγεία και να συλλογιστούν τα πολύτιμα λόγια του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες : “Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις. Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.”