5 Πράγματα που συνειδητοποίησα για τον Quentin Tarantino μετά τους «Hateful 8»
Παρακολουθώ την καριέρα του Ταραντίνο πάνω από μια 15ετία. Και όταν λέω ότι την παρακολουθώ, εννοώ πως έχω δει σχεδόν όλες του τις ταινίες και όχι μόνο τα σουξέ, βλέπε “Pulp Fiction”, “Reservoir Dogs” κτλ. Από τη Μαίρα Λάττα
Ναι, έχω δει μέχρι και εκείνη την καφρίλα που η πρωταγωνίστρια αποκεφαλίζει κάποιον μόνο και μόνο για να αποδείξει αν ισχύει η θεωρία πως το κεφάλι συνεχίζει να ζει για λίγα δευτερόλεπτα αφού αποκοπεί από το υπόλοιπο σώμα. Επίσης, πέρα από τις ταινίες του, ανοίγω όλα τα postsκαι διαβάζω σχεδόν πάντα όλα τα άρθρα και τις κριτικές που αφορούν στη ζωή και το έργο του. Όμως, την τελευταία κινηματογραφική του απόπειρα, τους «Μισητούς 8», ήμουν απρόθυμη να πάω να την δω, και δη στο σινεμά, αφού να ομολογήσω την αμαρτία μου, πρώτον τα γουέστερν τα ψιλοβαριέμαι και έπειτα είχα αρχίσει να πιστεύω πως ο άλλοτε άρχοντας της αισθητικής βίας και της underground «σπλατεριάς» είχε αρχίσει να γερνά και να χάνει το «touch» του. Τελικά, πήγε μια φίλη μου να δει την ταινία και όταν μου δήλωσε ανατριχιάζοντας πως σε δυο – τρεις σκηνές αναγκάστηκε να καλύψει τα μάτια με το χέρι της από αηδία, είπα πάει τελείωσε, εδώ κάτι παίζει και έφυγα σφαίρα για το σινεμά. Αφού είδα το φιλμ και αφού πέρασαν 24 ώρες για να το χωνέψω, ιδού τα συμπεράσματα που έβγαλα για τον κο Τραντίνο:
1. Ενδεχομένως μιμούμενος τον Stephen King, ο Ταραντίνο είναι να μην αποφασίσει να γυρίσει ταινία! Αν το αποφασίσει, δε σηκώνεται από το κρεβάτι του για τίποτα παρακάτω από 2μιση ώρες!! Το ρητό «η ποιότητα και όχι η ποσότητα μετράει» είναι κάτι που ο σκηνοθέτης αγνοεί. Να τι εννοώ, «The hateful eight: 2 ώρες και 48 λεπτά», «Django Unchained: 2ώρες και 45 λεπτά», «Inglourious Basterds: 2ώρες και 33 λεπτά», το «Kill Bill» δεν μπόρεσε καν να το χωρέσει σε μία ταινία και το έκανε δύο!!! Δεν περιγράφω άλλο…
2. Ο Ταραντίνο ξέρει από μουσική. Δεν είναι τυχαίο ότι οι «Μισητοί 8» απέσπασαν Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία μουσική. Υπεύθυνος για το θέμα της ταινίας αλλά και για ακόμη 50 λεπτά πρωτότυπης σύνθεσης δεν είναι άλλος από τον μετρ του είδους Ennio Morricone, με τον οποίο ο Ταραντίνο έχει συνεργαστεί στα «Kill Bill», «Death Proof», «Inglourious Basterds» και «Django Unchained». Άλλοι καλλιτέχνες που συνέβαλαν στη μουσική επένδυση του φιλμ είναι μεγάλα ονόματα όπως οι The White Stripes, David Hess, Roy Orbison κτλ. Ούτε ο Παπακαλιάτης δεν διαλέγει τέτοια hits!!
3. Όσο ριζοσπαστικός και να παρουσιάζεται, όσο ανατρεπτικές και να είναι οι ταινίες και τα θέματα που πραγματεύεται θέλοντας προφανώς να αναστατώσει και να σοκάρει το συντηρητικό κοινό, ο Ταραντίνο φίλε μου είναι και αυτός κολλημένος με την παράδοση. Μα δύο γουέστερν στα καπάκια;; Ο τύπος έκδηλα επιστρέφει ξανά και ξανά στις ρίζες της Αμερικάνικης Ιστορίας, αντλώντας από εκεί θέματα και χαρακτήρες ενώ ταυτόχρονα επιμένει να χρησιμοποιεί στις ταινίες του παλιούς ηθοποιούς ανασταίνοντας τους και κάνοντάς τους και πάλι σύγχρονους ήρωες της ποπ κουλτούρας, βλέπε Τραβόλτα, Ράσελ, Μάντσεν κ.α. Αναμφίβολα επίσης αποζητά την παραδοχή και την αναγνώριση των πρεσβυτέρων του και ας είναι το 70% των διαλόγων των ταινιών του γεμάτοι ευφάνταστες βωμολοχίες. Είπαμε, ποιος άλλος βλέπει γουέστερν; Οι 20ρηδες; Δε νομίζω Quentin.
4. O Ταραντίνο είναι η πραγμάτωση της ιδέας πως πολλές φορές η αισθητική υπερκαλύπτει και αποζημιώνει μια ταινία φτωχή σε περιεχόμενο και ουσία. Βαρετή πλοκή; Τουλάχιστον διαδραματίζεται σε ένα άγριο, κατάλευκο τοπίο που χαζεύεις να ατενίζεις και πιο συγκεκριμένα σε ένα καταφύγιο στο Wyoming της Αμερικής που σίγουρα έχει σωθεί αυτούσιο από τα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου. Φλατ χαρακτήρες; Τουλάχιστον είναι ντυμένοι στην τρίχα, έχουν όλοι κάποια περίπλοκη ψυχολογική διαταραχή που τους προσθέτει μυστήριο ενώ τέλος, σημασία δεν έχει τι πραγματικά λένε οι ήρωες, αφού μένεις παγωτό μόνο και μόνο από την άψογη προφορά, τονισμό και ρυθμό οποιασδήποτε καταργημένης ή μη διαλέκτου που μιλάνε. Μην ξαναπώ για τη μουσική επένδυση…
5. Η βία δεν είναι ποτέ αρκετή για τον Ταραντίνο. Εκεί που λες ότι έχεις δει όλους τους πιθανούς τρόπους να πονέσεις και/ή να σκοτώσεις κάποιον τελικά αναρωτιέσαι… Γιατί απλώς να πυροβολήσεις κάποιον όταν μπορείς να του πολτοποιήσεις το κεφάλι με κλωτσιές; Γιατί να μαχαιρώσεις κάποιον όταν μπορείς να ξιφομαχήσεις και να του γδάρεις το πάνω μέρος του κρανίου; Γιατί να σκοτώσεις γρήγορα και καθαρά κάποιον όταν μπορείς να τον θάψεις ζωντανό κάτω από 10 μέτρα χώμα; Μα μια στιγμή, μπορεί να γίνει περισσότερο ενδιαφέρον. Γδύσε κάποιον και άσε τον να περπατά για δύο ώρες στους -20 στο χιόνι και λίγο πριν πεθάνει ασέλγησε πάνω του. Βάλε δηλητήριο στην κανάτα του καφέ και άσε όλους να ξεράσουν τα σωθικά τους. Μα η λίστα είναι ατελείωτη όντως. Τέλος να αναφέρω πως ο Ταραντίνο δεν είναι καθόλου φαλλοκράτης και δεν κάνει καμία διάκριση… όπως κάθε άντρας έτσι και κάθε γυναίκα αξίζει έναν εξίσου αποτρόπαιο θάνατο στις ταινίες του.
