Benjamin Clementine, το νέο διαμάντι της soul
Η φωνή του θυμίζει τον βελούδινο αισθησιασμό της Nina Simone και το πάθος της Aretha Franklin, η σκηνική του παρουσία καθηλώνει με τη θεατρικότητά της. Γράφει, συνθέτει, παίζει, τραγουδά με μια εντυπωσιακή ευκολία για τα 26 του χρόνια.
Είχε να μου συμβεί πολύ καιρό να σταματήσω ξαφνικά αυτό που κάνω για να μπορέσω ν’ ακούσω με προσοχή ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο. Τελευταία φορά, μου είχε συμβεί με την Amy Winehouse. Είναι αυτό που λέμε «κοντοστάθηκα». Έκλεισα την μπαλκονόπορτα, δυνάμωσα το ραδιόφωνο, κάθισα σε μια καρέκλα κι άκουγα. Αμερική; Αφρική; Αγγλία; Από πού ερχόταν αυτή η βαθιά αισθαντική ανδρική φωνή; Την είχα ξανακούσει; Η απάντηση ήρθε από μόνη της, τραγουδιστά: This voice, this particular voice Yes you`ve heard it before, before And so don`t you dare tell it Don`t you dare tell it otherwise Το τραγούδι τελείωσε κι εγώ δεν σκέφτηκα καν ν’ ανοίξω το shazam. Θυμόμουν μερικούς στίχους, μιλούσαν για συλλυπητήρια. Συλλυπητήρια στους φόβους και στις ανασφάλειες. Τους γκούγκλαρα. I`m sending my condolence I`m sending my condolence to fear I`m sending my condolence I`m sending my condolence to insecurities Η «φωνή» λέγεται Benjamin Clementine – 26χρονος Βρετανός με καταγωγή από την Γκάνα. Μεγάλωσε στο Λονδίνο σε οικογένεια εκπαιδευτικών. Ξεκίνησε το πιάνο στα 6 του. Στα 18 μπαίνει στη Νομική σχολή του Λονδίνου. Ένα χρόνο αργότερα παρατάει τη σχολή, αγοράζει ένα εισιτήριο με το Eurostar και πηγαίνει στο Παρίσι. Δεν μιλάει λέξη γαλλικά, προσπαθεί να επιβιώσει τραγουδώντας σε διάφορα μπαρ και στο μετρό. Ως την ημέρα που, όπως συμβαίνει συχνά στους τολμηρούς ανθρώπους, η τύχη τού χαμογελά: ένας μουσικός παραγωγός τον ανακαλύπτει ενώ τραγουδά στη γραμμή 2 του παρισινού Μετρό. Έκτοτε, η ζωή του αλλάζει κι η μια δουλειά διαδέχεται την άλλη.
«Δεν νιώθω ότι είμαι μέρος κάποιου παραμυθιού, γιατί το τέλος δεν μ’ ενδιαφέρει. Η ομορφιά είναι στη διαδρομή», εξηγεί όταν σχολιάζουν το ξεκίνημά του.
Μέσω όμως ενός σύντομου βιογραφικού, δεν σκιαγραφείται η προσωπικότητα ενός καλλιτέχνη. Να λοιπόν κι αυτά που λείπουν: Είναι δίμετρος, αδύνατος, με άφρο μαλλί χτενισμένο εις ύψος, εμφανίζεται συνήθως στη σκηνή ξυπόλητος, με το στέρνο γυμνό, φορώντας ένα μακρύ μάλλινο παλτό, κι ο τρόπος που ερμηνεύει τη μουσική του έχει μια έμφυτη θεατρικότητα. Λατρεύει την ποίηση και συγκαταλέγει τους Α. Rimbaud, William Blake, C. S. Lewis και T. S. Eliot στην πεντάδα των ποιητών που τον ενέπνευσαν να γράψει τους στίχους των τραγουδιών του.
can`t say anything for you no more Nemesis is in the cage darling Next time, treat others the way you want to be treated otherwise you`ll get your punishment Life isn`t a beach, Nemesis is, Nemesis is nemesis is a matter of Karma So long you run Είναι δύσκολο να περιγράψεις μια φωνή και τις αποχρώσεις της. Μάλλον είναι ευκολότερο να περιγράψεις την αίσθηση που σου δημιουργεί, την ανάταση, το τσαλάκωμα, την παραφορά, την μοναξιά. Ο Benjamin τα αφηγείται όλα αυτά με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
