KLIK at THE MOVIES – Η Γέφυρα των Κατασκόπων

Η νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, η οποία αντλεί έμπνευση από πραγματικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα και τον βρίσκει να συνεργάζεται για 4η φορά με τον Τομ Χανκς – τον Τζέιμς Στιούαρτ του καιρού μας – συνδυάζει το δικαστικό δράμα χαρακτήρων με το κατασκοπικό θρίλερ, διαθέτει κάμποσες καλές στιγμές, αλλά μοιάζει να αντλεί τη δύναμή της κυρίως από το “λούσο” της όλης παραγωγής, τη σκηνοθετική ακρίβεια στην αναπαράσταση συγκεκριμένων περιστατικών της χρονικής περιόδου κατά την οποία διαδραματίζεται (τέλη 50s – αρχές 60s) και την αναβίωση του γενικότερου κλίματος της ψυχροπολεμικής παράνοιας που επικρατούσε τότε, παρά από την εξέλιξη της πλοκής.

Η πλοκή, εν προκειμένω, η οποία αφορά στις προσπάθειες του Τζέιμς Ντόνοβαν, ενός Αμερικανού δικηγόρου που εργάζεται για λογαριασμό μιας ασφαλιστικής εταιρείας, να εξασφαλίσει μια δίκαιη δίκη για τον κατάσκοπο των Σοβιετικών Ρούντολφ Έιμπελ και, μερικά χρόνια αργότερα, να μεταβεί στο Βερολίνο για να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή του ιδίου με τον αμερικανό πιλότο Φράνσις Γκάρι Πάουερς, ο οποίος έπεσε στα χέρια των Σοβιετικών, βασίζεται σε ένα προσχέδιο του Βρετανού σεναριογράφου Ματ Σάρμαν, το οποίο κατόπιν ανέλαβαν να “γυαλίσουν” οι αδερφοί Κοέν, ξαναγράφοντας τους διαλόγους και εμφυσώντας το χαρακτηριστικό πνευματώδες χιούμορ τους στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

 Από αυτό ευνοείται μεν ο Τομ Χανκς εμπλουτίζοντας την ερμηνεία του, ο Ντόνοβαν, τον οποίο υποδύεται, ωστόσο, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για έναν συνηθισμένο άνθρωπο που βρίσκεται αναπάντεχα στο επίκεντρο της ψυχροπολεμικής κρίσης, έτσι όπως προσεγγίζεται από το – φλύαρο, εν γένει προβλέψιμο και ανέμπνευστοστη σκιαγράφηση των περιφερειακών χαρακτήρων – σενάριο δεν καταφέρνει ποτέ να μας κερδίσει ολοκληρωτικά ως προσωπικότητα.

 Αντιθέτως, εκείνος που κεντρίζει το ενδιαφέρον μας από την πρώτη κιόλας στιγμή είναι ο Έιμπελ, κι ας γνωρίζουμε ελάχιστα για το ποιόν του, κάτι που πιστώνεται σαφώς στην υποδειγματικά “καλοζυγισμένη” ερμηνεία του Μαρκ Ράιλανς, ενός διακεκριμένου σεξπιρικού ηθοποιού, που μπορεί ήδη να θεωρεί εξασφαλισμένη την υποψηφιότητά του για το Όσκαρ Β` ρόλου. Διόλου τυχαίο, οι συναντήσεις ανάμεσα στον Ντόνοβαν και τον Έιμπελ, όπου σταδιακά εκδηλώνεται μια αμοιβαία εκτίμηση μεταξύ τους, αποτελούν και τις πλέον ενδιαφέρουσες στιγμές της ταινίας. 

Κι ενώ η ιστορία που παρακολουθούμε περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, δίκες-παρωδίες, κρίσιμες διπλωματικές αντιπαραθέσεις, εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών, καταρρίψεις κατασκοπικών αεροσκαφών, αλλά και εν ψυχρώ εκτελέσεις άτυχων Ανατολικοβερολινέζων που προσπάθησαν να σκαρφαλώσουν στο Τείχος του Βερολίνου (η ανόρθωση του οποίου αναπαριστάται με εντυπωσιακά ρεαλιστικό τρόπο μερικές σκηνές πριν), ο Σπίλμπεργκ δεν καταφέρνει σε κανένα σημείο να μας καθηλώσει, καθώς εκείνο που τον ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να προβάλλει με κάθε τρόπο τον ιδεαλισμό, την ηθική ακεραιότητα, καθώς και τις διαπραγματευτικές ικανότητες του all-American κεντρικού του ήρωα. 

Μόνο που οι – ευγενείς, αν μη τι άλλο – προθέσεις του 68χρονου σκηνοθέτη δεν συνάδουν και τόσο με τις σεναριακές εμπνεύσεις των Κοέν, οι οποίοι είναι σα να επιχειρούν να προσδώσουν ένα παράταιρο, υπογείως σατιρικό ύφος στα τεκτενόμενα, κάτι που γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στο τελευταίο ημίωρο. 

Ως αποτέλεσμα, το “Bridge of Spies” καταλήγει να αποτελεί μια ακόμη απόδειξη πως ο Σπίλμπεργκ διανύει μια παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος τα τελευταία χρόνια. Η  ταινία βγαίνει στις αίθουσες σήμερα Πέμπτη σε διανομή Odeon.